Κάπου στα σύννεφα

18.05.2016

flight_clouds

Είχε μπει πρώτη στο αεροπλάνο. Δεν έβλεπε την ώρα να ξεκινήσει το ταξίδι. Χάζευε από το παράθυρο όταν ήρθε και κάθισε δίπλα της ένας άνδρας, περίπου στην ηλικία της. Του έριξε μια φευγαλέα ματιά και έστρεψε το βλέμμα πάλι προς τα έξω.

Το αεροπλάνο πήρε θέση στον αεροδιάδρομο και η μηχανή άρχισε να μουγκρίζει όλο και δυνατότερα. Γκάζι στο τέρμα, ανάπτυξη ιλιγγιώδους ταχύτητας και απογείωση. Ελευθερία…

Τη λάτρευε αυτή τη στιγμή. Εκείνο ακριβώς το σημείο που το αεροπλάνο ξεκολλάει από το έδαφος και αρχίζει να αιωρείται. Για πολλούς ανθρώπους που γνώριζε, ένα αεροπορικό ταξίδι ισούταν με φόβο και ταλαιπωρία. Η ίδια το απολάμβανε περισσότερο από κάθε τι τελευταίως.

Μάλλον και ο διπλανός της συγκαταλεγόταν ανάμεσα σε εκείνους που απεχθανόταν τα αεροπλάνα. Όση ώρα κράτησε η απογείωση του έριξε μερικές κλεφτές ματιές. Έδειχνε χλωμός –μάλιστα θα έπαιρνε όρκο πως και οι ανάσες του έβγαιναν με δυσκολία.

Μόλις η φωτεινή ένδειξη έσβησε και η ζώνη πρόσδεσης δεν ήταν πλέον απαραίτητη, άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε ένα βιβλίο.

«Ταξιδεύετε συχνά με αεροπλάνο;» ρώτησε ο διπλανός.

«Μάλιστα», απάντησε εκείνη.

«Εμένα είναι η πρώτη μου φορά».

«Και πώς σας φαίνεται;»

«Δεν σας κρύβω πως νιώθω αγχωμένος».

«Είναι λογικό εφόσον είναι κάτι καινούργιο».

«Πώς ήταν η δική σας πρώτη φορά;»

«Πάνε χρόνια και δε θυμάμαι λεπτομέρειες», απάντησε και στράφηκε πάλι στο βιβλίο της.

«Δε θυμάστε ή δε θέλετε να θυμάστε;»

Έκλεισε το βιβλίο απότομα και γύρισε προς το μέρος του συνοφρυωμένη.

«Με λένε Χρύσα και είμαι τριάντα επτά ετών. Πηγαίνω κάθε εβδομάδα στη Θεσσαλονίκη για επαγγελματικούς λόγους. Η πρώτη φορά που πέταξα με αεροπλάνο ήταν με τον σύζυγό μου κατά το ταξίδι του μέλιτος. Ύστερα ο σύζυγος με παράτησε για έναν άνδρα και το τελευταίο που θέλω είναι να πιάσω ψιλή κουβέντα με κάποιον άγνωστο», του είπε με μια ανάσα.

«Κι εμένα με παράτησαν για έναν άνδρα. Στέφανος. Χαίρω πολύ», είπε και πρότεινε το χέρι του χαμογελώντας.

Δεν περίμενε αυτό το ύφος. Γέλασε. Ίσως ήταν ο τρόπος του που της προκάλεσε τέτοιο αυθόρμητο γέλιο. Το πρόσωπό της πήρε μια πιο φιλική όψη.

«Με συγχωρείς για πριν».

«Πρόσεξα προηγουμένως ότι χαμογέλασες κατά την απογείωση. Μπορείς να μου πεις πού βρήκες την όρεξη;»

«Είναι επειδή μου αρέσει πολύ».

Την κοίταξε έκπληκτος.

«Πώς να σου το εξηγήσω… όταν βρίσκομαι μακριά από τη γη είναι σαν να μη με αγγίζει τίποτα από όσα συμβαίνουν ή συνέβησαν εκεί. Οι αναμνήσεις πονάνε λιγότερο, σχεδόν ξεθωριάζουν αυτή τη λίγη ώρα που κάνω τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη».

«Και δε φοβάσαι για τη ζωή σου;»

«Πίστεψέ με, πιο πιθανό είναι να πάθω κάτι εκεί κάτω παρά εδώ πάνω».

Το αεροπλάνο, σαν να παρέκκλινε από την προκαθορισμένη πορεία του, άρχισε να αιωρείται πέρα δώθε σχεδόν ανεξέλεγκτο.

«Τι γίνεται; Πέφτουμε;» ρώτησε ο Στέφανος που είχε κιτρινίσει.

«Όχι, ηρέμησε. Λίγα κενά αέρος είναι. Δε διαρκούν πολύ».

«Το λες για να με καθησυχάσεις».

Το αεροπλάνο σταμάτησε να τραντάζεται και το χρώμα στο πρόσωπο του Στέφανου επανήλθε. Ανάσανε βαθιά.

«Είδες;» τον ρώτησε χαμογελαστή.

Τα κενά όμως συνέχισαν και μάλιστα σε πιο έντονο ρυθμό. Η ένδειξη για τις ζώνες άναψε κι ο Στέφανος γούρλωσε τα μάτια του.

«Απ' ό,τι φαίνεται θα διαρκέσουν λίγο παραπάνω», είπε η Χρύσα μα ο Στέφανος μετά βίας την άκουγε.

«Δεν άναψε τυχαία η ένδειξη. Κάτι δεν πάει καλά».

«Πίστεψέ με, έχω ταξιδέψει πολλές φορές. Ανησυχείς άδικα».

«Οι γονείς μου σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα. Γι' αυτό και απέφευγα να πετάξω με αεροπλάνο μέχρι σήμερα. Όμως τώρα το μετανιώνω».

«Θα ζητήσω από την αεροσυνοδό να φέρει κάτι να πιούμε».

Η Χρύσα έκανε νεύμα σε μια κοπέλα κι εκείνη τους πλησίασε. Με ύφος συνωμοτικό, λες και πρόκειται να καθησυχάσουν κάποιο παιδάκι, τής ζήτησε να φέρει λίγο ουίσκι. Ο Στέφανος το ήπιε σχεδόν μονορούφι.

«Είσαι σίγουρη πως απολαμβάνεις ακόμη την πτήση;»

«Ναι. Δηλαδή όχι τόσο όσο συνήθως».

Έκλεισε τα μάτια του.

«Σε λίγο θα συνεχίσουμε κανονικά την πορεία μας, θα δεις».

Δεν πρόλαβε να αποτελειώσει τη φράση της και τα κενά σταμάτησαν εντελώς.

«Θα πρέπει να ήμουν πολύ γελοίος προηγουμένως», της είπε λίγα λεπτά αργότερα.

«Μονάχα λίγο υπερβολικός. Δικαιολογείσαι όμως».

«Είχα ορκιστεί πως ποτέ δε θα έμπαινα σε αυτά τα μεγαθήρια οχήματα μέχρι όμως που χρειάστηκε. Ο αδερφός μου μένει στη Θεσσαλονίκη. Του έτυχε κάτι σοβαρό και με χρειάζεται. Έπρεπε να βρω ένα μέσο και να βρεθώ κοντά του όσο πιο γρήγορα γίνεται... Γι΄ αυτό προηγουμένως προσπάθησα να σου πιάσω την κουβέντα. Ήθελα να μιλήσω σε κάποιον για να ξεχάσω τον φόβο μου».

«Κι είχες την ατυχία να πέσεις πάνω μου...»

«Όχι και ατυχία. Προσπάθησες να με γαληνέψεις. Ευχαριστώ και για το ποτό».

Η Θεσσαλονίκη ήδη φαινόταν από το παράθυρο. Σε λίγα λεπτά άρχισε η διαδικασία της προσγείωσης. Έφτασαν μαζί στον χώρο των αφίξεων και συνέχισαν παρέα μέχρι που πέρασαν τις πύλες που έβγαζαν στη συμπρωτεύουσα.

Ένας μολυβένιος ουρανός τούς υποδέχτηκε. Ο βαρδάρης φυσούσε σαν μανιασμένος και η Χρύσα με ένα συνοφρυωμένο ύφος κούμπωσε ως πάνω το μπουφάν της.

«Σου εύχομαι να βρεις κάτι που θα σε κάνει να νιώθεις ασφαλής εδώ κάτω και όχι στον αέρα», είπε ο Στέφανος πριν της δώσει κάτι από το πορτοφόλι του.

«Αυτή είναι η κάρτα μου. Για τις φορές που σε πνίγει αυτή η γη και θέλεις σε κάποιον να μιλήσεις».

Η Χρύσα την πήρε και αμέσως έβγαλε κάτι από την τσάντα της.

«Κι αυτή η δική μου. Για όταν ανεβείς ξανά σε αεροπλάνο και χρειάζεσαι κάποιον να σε κάνει να ξεχαστείς».

Κοίταξαν ο ένας στον άλλον με ένα αχνό χαμόγελο. Έπειτα κάπως μουδιασμένα ο καθένας στράφηκε προς τον δρόμο σαν να ψάχνει για ταξί.

Λίγες μέρες μετά, η Χρύσα επέστρεψε στο αεροδρόμιο για το ταξίδι της επιστροφής στην Αθήνα. Η πτήση της θα έφευγε το βράδυ μα εκείνη είχε φτάσει ώρες πριν στην αίθουσα αναμονής. Καθόταν με μοναδική παρέα την κάρτα του μουσκεμένη στη χούφτα της ενώ η δυσφορία της κατέληγε ακόμη πιο έντονη από τον ανακυκλωμένο αέρα του χώρου.

Ο ήχος του κινητού μέσα από την τσάντα τσίριξε ξαφνικά.

«Απόψε πετάω στις έντεκα», είπε εκείνος.

«Θα είμαι στην ίδια πτήση. Και ότι ετοιμαζόμουν να σου τηλεφωνήσω...»

 

_

γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

17 σχόλια

17 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Έχουμε κάρμα φαίνεται! 🙂 Βέβαια και τον θυμάμαι!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Συνεχίζω. Μετά, με τις ”συμπτώσεις”την φοβία για τα αεροπλάνα και την αρχή ενός μεγάαλου έρωτα στα σύννεφα φηλά,ΣΥΜΠΤΏΣΕΙΣ αν το έλεγες και το δικό σου δεν θα μου προκαλούσε έκπληξη. ;Aλλη σύμπτωση ότι ετοιμαζόμουν να το στείλω στο book tour kai λόγω του ανεβάσματος του δικού σου το αναβάλλω!Θες κι’ ΆΛΛΟ;;;;

    Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μαζεύτηκαν τόσες; 🙂 (δεν υπάρχει λόγος να αναβάλλεις το ανέβασμα!)

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Πώς τον καταλαβαίνω αυτόν τον κύριο!. Όσο διάβαζα το κείμενό σου, βρισκόμουν στη θέση του, που σημαίνει πως οι διάλογοι είναι πολύ ζωντανοί. Μπράβο Έλενα!

    Απάντηση
  5. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ευχαριστώ Χριστίνα μου! 🙂 Εγώ πάλι ταυτίζομαι με την κοπέλα!

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Πριν από δύο 24ωρα ήμουν στην ίδια πτήση aller retour!ΑΘΗΝΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ…
    Δεν σου κρύβω ότι έσφιγγα τα δόντια μου και κατά την απογείωση και κατά την προσγείωση!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ ΕΛΕΝΑ…ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!!!ΓΕΜΑΤΟ ΖΩΝΤΑΝΕΙΑ!!

    Απάντηση
  7. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ευχαριστώ πολύ Ανώνυμε! Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  8. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Περίεργο!!!!!!!
    Ελενάκι μου….
    Ποιός ΑΝΩΝΥΜΟΣ?…Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ Η ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ ΕΙΜΑΙ…Βρε τι μου σκαρώνει αυτή η τεχνολογία!!!!!!
    Καλή σου μέρα!!!!

    Απάντηση
  9. Μάχη Τζουγανάκη

    Ελενά μου δε θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μου ταξίδι με αεροπλάνο. Προορισμός Ιταλία για δουλειές. Ετρεμα σαν το ψάρι. Ο διπλανός δικός μου τυχαίος συνταξιδιώτης μου είπε τη θεική ατάκα: Φοβάσαι; Ναι λέω..πρώτη μου φορά..περιμένοντας να μου πει κάτι ενθαρρυντικό…και μου απαντά ” Κι εγώ ταξιδεύω πολλές φορές..αλλά φοβάμαι πάντα!” …χαχαχα

    όμως…δε θα ξεχάσω ποτε…την όμορφη αίσθηση ..οταν είδα την Ελλάδα απο ψηλά..και την απογείωση πάνω από τα σύννεφα..!!! Τώρα βλέπω αεροδρόμιο …βαλίτσες..και μου τρέχουν τα σάλια..χαχα

    όμορφη ιστορία γλυκιά..τρυφερή…
    Καλή σου μέρα!

    Απάντηση
  10. Άννα Ρουμελιώτη

    Έλενά μου τι όμορφα που ένιωθα καθώς διάβαζα την ιστορία σου …δεν θα ξεχάσω κι εγω την πρώτη μου φορά που πέταξα με αεροπλάνο και μάλιστα ήμουν έγκυος στον γιο μας … πραγματικά απερίγραπτη η αίσθηση της απογείωσης. Η Χρύσα μου άρεσε πάρα πολύ 🙂 ακόμα περισσότερο η όμορφη εξέλιξη της ιστορίας.Μπράβο σου Έλενα. Την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
  11. Σοφία Ντούπη

    Έλενα μου μπράβο, υπέροχη… συναισθηματική και πολύ ανθρωπινή η ιστορία σου!!! Κάπως έτσι ήμαστε και εμείς χθες που πετούσαμε από Γερμανία. Ο άντρας μου φοβάται ( αν και ατρόμητος Ηπειρώτης!!!) και εγώ διασκεδάζω με το φόβο του!!!! Μου άρεσε πάρα πολύ μπράβο σου κορίτσι μου.

    Απάντηση
  12. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πράγματι Μάχη, είναι υπέροχη η θέα της χώρας μας από ψηλά. Κι εγώ έτσι παθαίνω, δώσε μου ταξίδια με αεροπλάνα!! 🙂
    Ευχαριστώ για όμορφα σχόλιά σου!

    Απάντηση
  13. Έλενα Σαλιγκάρα

    Άννα μου ευχαριστώ πολύ! 🙂
    Μου αρέσει που γέμισαν τα σχόλια με εμπειρίες του καθενός. Εγώ δεν θυμάμαι την πρώτη φορά που πέταξα επειδή ήμουν μικρούλα. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως πρόκειται για μια διαδικασία που απολαμβάνω. Το ρεκόρ μου είναι πτήση 8 ωρών 🙂

    Απάντηση
  14. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ευχαριστώ πολύ Σοφία μου! Κέρασε το σύζυγο λίγο ουίσκι και θα είναι μια χαρά 😉
    Καλό απόγευμα σε όλους!

    Απάντηση
  15. Έλενα Σαλιγκάρα

    Καλησπέρα Χρυσούλα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου