Select Page

Και η νύφη θα ερχόταν!

Και η νύφη θα ερχόταν!

 

 

Από το πρωί εκείνης της ημέρας – κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 – το θέμα συζήτησης στο σπίτι μας ήταν η άφιξη της καινούργιας νύφης από το Βόλο που είχε κάποια καλή θέση εκεί και έτσι δεν ζούσε μαζί μας στο χωριό. Το θέμα ήταν πολύ σπουδαίο, γιατί κάτι τέτοια έδιναν νόημα στην ζωή μας τότε στα καμποχώρια και μας κρατούσαν ζωντανούς και ακμαίους μέχρι νάρθει το επόμενο συνταρακτικό γεγονός.

 Το απόγευμα εκείνης της ημέρας θα αφικνείτο η νύφη στο σπίτι της γιαγιάς της Κατερίνης, που αυτή στην κυριολεξία το διηύθυνε, γι’ αυτό και ήταν γνωστό σαν σπίτι της Κατερίνης της Σταμούλαινας.

Το γεγονός αυτό δεν έπρεπε να το χάσω με τίποτα. Ήμουν δέκα χρονών και αδύνατη σαν σπάγκος.

Τίποτα δεν με βάραινε, έτρεξα σαν άνεμος και έφτασα στο σπίτι της γιαγιάς σαν αστραπή. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη. Λίγο σκεπτική, αλλά αγέρωχη, η γιαγιά καθόταν στο σαλόνι, ένα μικρό και σκοτεινό δωματιάκι, σε μια «κάρυνη» καρέκλα στη γωνία, ώστε να έχει πανοραμική θέα του δωματίου… Κατάλαβα αμέσως τι σκεπτόταν : «Άμα δε δω εγώ με τα μάτια μου…» Αυτό ήταν το μότο της. Κι απέ, ας έλεγαν ό,τι ήθελαν οι άλλοι. Αν δεν έβλεπε αυτή με τα μάτια της, ποσώς την ενδιέφερε η γνώμη των άλλων.

Κάθισα δίπλα της και περιμέναμε την άφιξη.

 Οι Μεγάλες Προσδοκίες του Ντίκενς ήταν πολύ μικρές μπροστά σε αυτό που προσδοκούσα εγώ. Γιατί περίμεναν και τα κουτσομπολιά οι συμμαθήτριες την άλλη μέρα και έπρεπε να έχω μπόλικο υλικό… Την Ευγενία, την νύφη περί ης ο λόγος, την είχα πρωτοδεί στο σχολείο, λίγο καιρό πριν, όταν είχε έρθει για να δει την αδερφή της, που τότε την είχα δασκάλα. Έμεινε στην αίθουσα την ώρα του μαθήματος, καθήμενη όμορφα και κομψά δίπλα στην έδρα. Φορούσε ένα άσπρο παλτό, το μαλλί χτενισμένο κότσο, παπούτσι και τσάντα ασορτί, απλά υπέροχη!

 Πρώτη φορά έβλεπα τόσο κομψή κοπέλα. Αυτή η εικόνα μου έμεινε στο μυαλό και όταν έμαθα ότι θα παντρευόταν με τον θείο μου (άλλη επίδειξη αυτή στις φίλες μου), συγκλονίστηκα!

 Ο θείος μου μορφωμένος και με καλή θέση, ήταν κάτι σαν το «έχω και κότερο πάμε μια βόλτα;» Κοκορευόμουν, ψήλωνα με πόζα και ένιωθα ανώτερη. Τώρα θα είχα και θεία καθηγήτρια! Ήμουν η πρώτη του χωριού. Καθόμουν λοιπόν δίπλα στη γιαγιά και περιμέναμε με αγωνία.

 Σε λίγο έπεσε το σύνθημα: Έρχονται! Πετάχτηκα σαν ελατήριο έξω και είδα το ζευγάρι στο δρομάκι αγκαζέ να έρχεται προς το σπίτι.

Η εμφάνιση της νύφης ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου! Αδύνατη και μικροσκοπική, σα μινιατούρα, δίπλα στο θείο μου, που τον αγαπούσα κιόλας, πλησίαζε χαμογελαστή, αλλά και λίγο τρακαρισμένη.

 Με ένα γαλάζιο φόρεμα με άσπρα λουλούδια, άσπρη τσάντα και γόβες με δωδεκάποντο σχεδόν τακούνι και τον απίθανο κότσο, ήταν η επιτομή της κομψότητας! Αυτό περίμενα να δω. Τι θα φοράει, πώς θα είναι τα μαλλιά της, η τσάντα της, τα όλα της. Έπρεπε να δώσω αναφορά την άλλη μέρα στο σχολείο.

 Αλλά, πού νάξερε το κοριτσάκι τι το περίμενε. Και ο γαμπρός όμορφος ήταν, δε λέω, αλλά τα μάτια όλων ήταν στραμμένα στη νύφη (έτσι την αποκαλούσαν με μεγάλη επισημότητα κάτι θείες και γειτόνισσες ) και προπαντός την νύφη την καθηγήτρια, γιατί αυτό το είδος δεν ευδοκιμούσε και πολύ τότε στα σόγια.

 Αυτή δεν έμοιαζε με οποιαδήποτε νύφη. Ήταν όμορφη και μορφωμένη. Αφού, λοιπόν χαιρέτησε με το ελκυστικό της χαμόγελο και φίλησε το χέρι της γιαγιάς και αφού μάλλον φαντάστηκε ότι θα καταπλήξει τα πλήθη, πρέπει να της κόπηκε ο αέρας, γιατί ο θείος μου, αν και προσεκτικός πάντα, εκείνη την ώρα που η νυφούλα τον χρειαζόταν όσο τίποτε άλλο δίπλα της, στρογγυλοκάθισε δίπλα στη σεβαστή μαμά του, αφήνοντας σύξυλη και σοκαρισμένη την αρραβωνιαστικιά στην άλλη άκρη του δωματίου με όλους εμάς απέναντί της. Μόνο η ανακριτική λάμπα έλειπε για να αρχίσει η ανάκριση. Και όπως πήγε να καθίσει στην καθόλου βολική «κάρυνη» καρέκλα η κοπελίτσα, το κακό συνετελέσθη εμπρός στα εξεταστικά μάτια της πεθεράς ! Το στενό της φουστανάκι ανέβηκε, χωρίς καμιά ντροπή, τουλάχιστον δέκα πόντους προς τα επάνω! Καταστροφή! Αυτό ήταν! Η ωραία εικόνα κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος! Από τη μεριά της γιαγιάς, που όλο αυτό το είδε τουλάχιστον ως «Σάμαρα» και Γάμαρα» όπως έλεγε τα Σόδομα και τα Γόμορρα, ακούστηκε η λέξη «ξφαράκι» (δεν ξέρω και πώς γράφεται αυτό το πράγμα), που εγώ φαντάστηκα ότι σημαίνει κάτι σαν «αίσχος», κάτι σαν «τι πράγματα είναι αυτά», κάτι τέλος πάντων ανεπανόρθωτο και ανίερο, που στην ιερή αυτή Μανιάτικη εν μέσω του θεσσαλικού κάμπου κατοικία δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να συμβεί! Και ο γαμπρός, πολύ άνετος, απήντησε και δεν κατάλαβα, αν είχε σκεφτεί τι έλεγε στη μάνα του, «έχεις δίκιο μάνα, χρειάζεται να μακρύνει λίγο το φόρεμα, θα μπει οπωσδήποτε το «ξφαράκι»! Ευγενία, άκου τι λέει η μάνα!…».

Το είπε σοβαρά; Το είπε για να μην στενοχωρήσει τη μάνα του, που ήταν αλλιώς μαθημένη, πιο συγκρατημένη; Και τώρα, ύστερα από τόσα χρόνια που το σκέφτομαι δεν βρίσκω λογική εξήγηση…

 Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι θα ξεκολλήσει το στομάχι μου και θα βγει από την κορυφή του κεφαλιού μου. Είδα τη χλωμάδα της νύφης, είδα το σαρδόνιο ημιχαμόγελο της γιαγιάς και είδα και την ικανοποίηση του γιου ότι έκανε το χρέος του απέναντι στη μάνα του! Τα καλύτερα υλικά για να φτιάξεις μια αποτυχία. (Αργότερα έμαθα ότι το «ξφαράκι» ήταν τσόντα στο φόρεμα για να μακρύνει και να φαρδύνει και να γίνει σωστό, σύμφωνα με τα ιερά πρότυπα των ανθρώπων της περιοχής). Η νύφη όλη αυτή την ώρα, μάταια προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει την άγνωστη σε εκείνη γλώσσα, για να καταλάβει προς τι αυτή η πανωλεθρία!

 «Αμ, κοπέλα μου, δεν σε προετοίμασε ο αρραβωνιαστικός; Δεν σου είπε πού πήγαινες; Έπρεπε να περάσουν δέκα χρόνια για να μπεις στο νόημα και να σηκώνεις μόνη σου το φόρεμα ως τον αφαλό, όταν πήγαινες να δεις τη μάμα και να κάνεις την πλάκα σου; Κάντο από την πρώτη μέρα για να σκίσεις τη γάτα από την αρχή, να σε αισθανθούν μια κι έξω…». Ανεπανάληπτες σκηνές. Σίγουρα το κορίτσι θα έκανε πολύ καιρό να συνέλθει από το σοκ. Πάει και το πανέμορφο φόρεμα, πάνε το στυλ και ο αέρας πάνε όλα!

 Όταν, μετά από ώρες, τελείωσε αυτός ο πανωλεθρίαμβος, ρώτησα τη γιαγιά πώς της φάνηκε η νύφη.

Το σκέφτηκε μισοχαμογελώντας, μισοσοβαρά και είπε: «Καλή, καλή, αλλά το φουστάνι χρειάζεται «ξφαράκια». Πέρασαν χρόνια και καιροί και η νύφη από τα Βόλο κάπως μπήκε στο νόημα. Αλλά όχι απόλυτα. Η ευαισθησία της την αρρώστησε, όμως δεν έπρεπε. Η γιαγιά την είχε αγαπήσει και μιλούσε με πολύ σεβασμό για τη νύφη της σε όλους. Απλά, στα συναισθήματα ήταν λίγο δύσκολη. Δεν μπορούσε να τα εκφράσει όπως περίμεναν οι άλλοι. Όμως εγώ τα πράγματα τα έζησα από κοντά και άκουγα με τα αυτιά μου τη γιαγιά με τι περηφάνια μιλούσε για το κορίτσι, όπως την έλεγε τη νύφη της ακόμη και όταν έγινε και η ίδια μάνα.

 Η νυφούλα άφησε να την πληγώσουν και να την θυμώσουν κάποιοι, που και αυτοί οι ίδιοι πλήγωσαν και τη γιαγιά κάποια στιγμή.

Όμως αυτά είχε η ζωή! Τα ήθη και τα έθιμα ήταν σκληρά πολλές φορές, κυρίως για τα κορίτσια που παντρεύονταν νωρίς, χωρίς να έχουν αποκτήσει κάποια εμπειρία από τη σκληράδα της ζωής και χωρίς να έχουν μάθει ότι τα χρόνια εκείνα έπρεπε να ξέρουν να σκύβουν και το κεφάλι τους λίγο στην πεθερά που θεωρούσε τον εαυτό της κυρίαρχο στοιχείο μέσα στην οικογένεια και τη νύφη κάτι σαν παρείσακτο.

Και ήρθαν άλλα χρόνια και οι συνθήκες ζωής άλλαξαν. Αλλά και πάλι και εδώ έγινε το λάθος, γιατί έλειψε ο σεβασμός, έλειψε η εκτίμηση προς τους μεγαλυτέρους και η πεθερά, αν βέβαια έγινε δεκτή από τη νύφη, παραγκωνίστηκε τελείως και μετατράπηκε σε ένα απλό και άχρηστο αντικείμενο, αφημένο σε μια γωνιά να πιάνει κάποιον χώρο «προς λύπην» της νέας νοικοκυράς που μπήκε σαν αφέντρα στο σπίτι εκείνο που η πεθερά έζησε για χρόνια και ανάθρεψε παιδιά, ένα από τα οποία πήρε και εκείνη.

 Και έτσι ούτε η μία συμπεριφορά ήταν καλή, αλλά ούτε και ή άλλη.

Η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός είναι λουλούδια που θα πρέπει να στολίζουν όλες τις ψυχές, μικρών και μεγάλων, δυνατών και αδύναμων για να μπορούμε να ζούμε όλοι με ευτυχία και αληθινή χαρά…

_

γράφει η Αλίκη Οικονόμου Γιωτάκου

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!