Επιλέξτε Page

Και ξαφνικά θυμήθηκα…

14.01.2014

Καθώς πίνω το καφεδάκι μου το μυαλό μου, έτσι απροσδόκητα, έτρεξε πίσω και έφτασε σε ένα αγαπημένο κομμάτι του παρελθόντος μου. Σε εκείνη τη περίοδο που ο μπαμπάς μου τα απογεύματα διατηρούσε ένα εργαστήριο όπου επισκεύαζε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και τοποθετούσε κεραίες. Το εργαστήριο αυτό ήταν στο Βύρωνα, σε μια γειτονιά που τότε δεν περνούσαν και πολλά αυτοκίνητα. Δεν ξέρω τώρα πια πως είναι εκεί τα πράγματα γιατί έχω και κάτι χρονάκια να περάσω παρ’ όλο που δεν μου είναι μακριά. Επειδή στη γειτονιά που βρίσκεται το σπίτι μου, οι δρόμοι είναι πολυσύχναστοι και είναι πολύ επικίνδυνο να κατέβεις στο δρόμο να παίξεις, ο πατέρας μου κάθε απόγευμα έπαιρνε μαζί του εμένα και την αδερφή μου στο μαγαζί, όπου εμείς τρέχαμε να συναντήσουμε τα άλλα παιδιά που κατέβαιναν από τις γύρω πολυκατοικίες στο δρόμο. Τα παιχνίδια ήταν ατελείωτα και γεμάτα φαντασία που μας ταξίδευαν σε δικούς μας κόσμους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μέχρι και μέλος σε συμμορία είχα γίνει. Η συμμορία λεγόταν Thundercats (τότε βλέπαμε όλοι φανατικά εκείνο το κόμικς), όλοι ήταν αγόρια και εγώ φυσικά ήμουν η chitara (ποια άλλη θα ήμουν άλλωστε αφού ήμουν το μοναδικό κορίτσι). Μου είχαν φτιάξει και φυσοκάλαμο, μιλάμε για απίστευτη κατασκευή, με στόχαστρο, χερούλι, θέση για να βάζω τον στόκο και σαν διακοσμητικό μια ροζ κορδέλα. Εννοείται βέβαια ότι υπήρχε και αντίπαλος. Ο από πάνω δρόμος από τον δικό μας, εμείς τον λέγαμε απάνω γειτονιά είχαν φτιάξει και εκείνοι τη δική τους συμμορία. Περιττόν να σας πω τι γινόταν. Έχω κυλιστεί στους δρόμους, έχω πιαστεί μαλλί με μαλλί, έχω κατασημαδευτεί από στόκο που με πετύχαινε με τόση δύναμη που το σημάδι έκανε να φύγει και εβδομάδα και ας ήταν και πάνω από τα ρούχα. Αυτή ήταν η άγρια πλευρά μου γιατί τώρα που το σκέφτομαι είχα δυο πλευρές που εκδήλωνα στη γειτονιά αυτή. Η άλλη μου πλευρά ήταν η ήσυχη, αυτή που ήμουν και στη παρέα των κοριτσιών όπου ασχολούμασταν με το παιχνίδι “λάστιχο” (δεν ξέρω αν το θυμάστε, αλλά ήταν αυτό που ήταν ένα μεγάλο κομμάτι λάστιχο ενωμένο στις άκρες του, δυο κορίτσια το πέρναγαν στους αστραγάλους τους απέναντι το ένα στο άλλο και ένα τρίτο κορίτσι πήδαγε ανάμεσα στις δυο πλευρές προσπαθώντας να μην τις ακουμπήσει), φέρναμε όλες τα κουζινικά μας (παιχνίδια ήταν και αυτά), τις κούκλες μας και εκεί βγάζαμε όλες τα ταλέντα μας στη μαγειρική.
Ωραίες εποχές που κάθε φορά που τις αναπολώ σκέφτομαι τι να έχουν γίνει αυτά τα παιδιά; Δεν θυμάμαι ολονών τα ονόματα. Έτυχε όμως πρόσφατα να συναντήσω κάποιο από αυτά που δεν θυμόμουν αλλά με πλησίασε εκείνο και μου είπε οτι δεν έχω αλλάξει στα χαρακτηριστικά μου τόσο πολύ ώστε να μην με αναγνωρίσει. Χάρηκα τόσο πολύ. Τα είπαμε, θυμηθήκαμε, γελάσαμε και μετά χαθήκαμε ξανά.
Πάντως δεν έχω κανένα παράπονο από τη ζωή μου σαν παιδί. Έχω ζήσει ανέμελες στιγμές γεμάτες παιχνίδι (όχι μόνο σε εκείνη τη γειτονιά αλλά και σε άλλες περιπτώσεις) και ας μην έχω κοντά μου κάποια πρόσωπα που έπαιζαν ρόλο τότε στη ζωή μου.

Πραγματικά ΕΖΗΣΑ σαν παιδί

.

Η εικόνα του άρθρου είναι από το flickr (http://www.flickr.com/photos/camdiluv/4441155157/)

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Πάντως δεν έχω κανένα παράπονο από τη ζωή μου σαν παιδί. Έχω ζήσει ανέμελες στιγμές γεμάτες παιχνίδι (όχι μόνο σε εκείνη τη γειτονιά αλλά και σε άλλες περιπτώσεις) και ας μην έχω κοντά μου κάποια πρόσωπα που έπαιζαν ρόλο τότε στη ζωή μου.
    Πραγματικά ΕΖΗΣΑ σαν παιδί”

    Κι εγώ Ιωάννα μου! Έζησα και έπαιξα πολύ σαν παιδί – είχα την ευτυχία να μεγαλώσω σε μια μεγάλη αυλή και σε μια ασφαλή γειτονιά, σε μια ολόκληρη πόλη ασφαλή, στη Βέροια της δεκαετίας του ’60! Και το πολύ όμορφο άρθρο σου μού ξύπνησε νοσταλγικά υπέροχες αναμνήσεις!

    Να είσαι καλά, καλή μου φίλη!
    .

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Κυρία Αποστολοπούλου σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Νοσταλγώ εκείνη την εποχή και λυπάμαι που τώρα πια δεν βλέπω τέτοιες παρέες να γεμίζουν με φωνές τις γειτονιές…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου