Καληνύχτα, της Ελένης Ιωαννάτου

19.04.2015

 

 

Γέμισε χρώματα ο καμβάς της ημέρας
το μονοπάτι πλημμύρισε με ροδοπέταλα
σαν το αεράκι της αύρας σου απλώθηκε...

Η άνοιξη έφερε τη μελωδία της αίσθησης
η ανάσα σου έδωσε αρμονία
στο ηχόχρωμα της ζωής μου
οι νότες εντυπωσιάστηκαν
απ' αυτόν τον υδάτινο ρυθμό
ήταν άγνωστος σ' αυτές
ακούστηκε πως τις είχαν κρύψει
οι οπτασίες στο κατώφλι του νου σου

Σε ένιωσα δίπλα μου... κοντά μου
η απουσία σου μου χάιδευε αέρινα την όψη
στάθηκε με στοργή στην άκρη του δωματίου
ακούμπησα τα χέρια στο πρόσωπο
και την κοιτούσα… να με καθηλώνει

Ήρθε πλάι μου
άγγιζε την ισορροπία μου
της πρόσφερε το ελατήριο της φωνής της
με αγκάλιασε, με νανούρισε
μ' ένα ξεχασμένο παραμύθι
μυρίσαμε τη σιωπή και τη πάχνη
τα φώτα έσβησαν στους λυγμούς
κλείσαμε τα μάτια και ξαπλώσαμε
στη καμάρα του ονείρου...

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου