Ο ήλιος ξανθός στα στάχια καλπάζει,

σαν περήφανο άτι με χαίτη χρυσή.

Ανάλαφρο η φύση φόρεμα βάζει

και η μέρα αραιώνει με νερό το κρασί.

 

Στο λιοπύρι, το αρχαίο λιθάρι κοχλάζει,

στη σκιά του ο τζίτζικας έχει κρυφτεί.

Το μονότονο τέμπο τους παλμούς ανεβάζει

και Μαινάδες στου θέρους προσκαλεί τη γιορτή.

 

Το μελτέμι στο κύμα χάδια μοιράζει,

με το μπλε ανταμώνει στου ουρανού το σκαλί.

Σαν κοπάδι από γλάρους που στα βράχια αράζει,

τα ολόλευκα σπίτια στην απόκρημνη ακτή.

 

Τον αφρό του γαλάζιου η ελιά αγκαλιάζει.

Σε κάθετη πέτρα ξεσαλώνουν κρι – κρι.

Πάνω σε στάχτη και λάβα η ζωή οργιάζει.

Καλωσόρισμα ή αντίο… σε κερνούν μια ρακή.

 

Το φεγγάρι του Αυγούστου στη θάλασσα στάζει,

ασημένιο το τάσι, ιερή στον έρωτα η πρώτη σπονδή.

Στις καρδιές ο πόθος, υγρό το αίμα που βράζει,

άλικο χρώμα αφήνει στα χείλη το πρώτο φιλί.

 

Κ α λ ο κ α ί ρ ι !!!

Σε παλέτα φωτός

μετακομίζουν τα χρώματα,

τις αισθήσεις μεθούν

στα εβένινα σώματα.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!