Σε βλέπω δίπλα μου να ανθίζεις,
μέσα σου δείχνεις να γεμίζεις.
όλο για μένα αμφιβάλλω,
κι ας μου ‘χεις έρωτα μεγάλο.
Θέλω μονάχα το καλό σου,
αλλά είμαι εγώ ο άνθρωπος σου;
Ίσως μια ξένη αγκαλιά,
σου δίνει πιο γλυκά φιλιά.
Δεν θέλω αλήθεια να σε αφήσω,
ξέρω, θα σε δυσαρεστήσω.
Μήπως να φτιάξω το εγώ μου;
κάπως- να κλείσει το κενό μου.
Όλο με κάνεις να ελπίζω,
στο μέλλον να στοιχηματίζω,
όμως το ξέρεις πως φοβάμαι,
μη νιώσω έγκλειστη πως θα’ μαι.
_
γράφει η Μαρία Νικολίνα Κοκκινάκη








0 Σχόλια