Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Σε βλέπω δίπλα μου να ανθίζεις,
μέσα σου δείχνεις να γεμίζεις.
όλο για μένα αμφιβάλλω,
κι ας μου ‘χεις έρωτα μεγάλο.
Θέλω μονάχα το καλό σου,
αλλά είμαι εγώ ο άνθρωπος σου;
Ίσως μια ξένη αγκαλιά,
σου δίνει πιο γλυκά φιλιά.
Δεν θέλω αλήθεια να σε αφήσω,
ξέρω, θα σε δυσαρεστήσω.
Μήπως να φτιάξω το εγώ μου;
κάπως- να κλείσει το κενό μου.
Όλο με κάνεις να ελπίζω,
στο μέλλον να στοιχηματίζω,
όμως το ξέρεις πως φοβάμαι,
μη νιώσω έγκλειστη πως θα’ μαι.
_
γράφει η Μαρία Νικολίνα Κοκκινάκη
Ακολουθήστε μας
Real News https://youtu.be/TWzmEur3V1g?si=Lt_vpglXVOZRGmkfΚαθημερινή https://www.youtube.com/watch?v=JWQzheqggx0 https://youtu.be/C9-7BtYfxZs?si=AdaMpAil0DTw8vni Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά...
Ο ήλιος τον έβρισκε στην παραλία να μαζεύει τα φύκια. Τα έκανε σωρούς και μετά με το ίδιο δικράνι τα γύριζε στη θάλασσα. Σε εκείνη ανήκαν. Σαν τέλειωνε καθόταν στο μπαλκόνι του και τις μιλούσε. Της θάλασσας κι εκείνης με τα αμύγδαλα μάτια -μόνο που εκείνα τα μάτια...
H Όλγα εντελώς αυθόρμητα και με τα μάτια της βουρκωμένα άρχισε να του εξιστορεί το παιδικό της όνειρο. “Το κορίτσι στεκόταν όρθιο στα κάγκελα της αυλής του σπιτιού του. Ήταν παιδί ακόμα και στην ψυχή του δεν υπήρχε καχυποψία. Του άρεσε να ζωγραφίζει, να αποτυπώνει...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
H Όλγα εντελώς αυθόρμητα και με τα μάτια της βουρκωμένα άρχισε να του εξιστορεί το παιδικό της όνειρο. “Το κορίτσι στεκόταν όρθιο στα κάγκελα της αυλής του σπιτιού του. Ήταν παιδί ακόμα και στην ψυχή του δεν υπήρχε καχυποψία. Του άρεσε να ζωγραφίζει, να αποτυπώνει...
Το βράδυ εκείνο του Δεκέμβρη του 1943 ο Ντίνος Δρίτσας ο τελωνειακός,δεν κοιμήθηκε...η Σουηδέζατου Ερυθρού σταυρού ήταν μεγάλο μούτρο,όμως έπρεπε να μάθει τι είχε μέσα το σεντούκι με ταγερμανικά γράμματα,που ξεφόρτωσε το πλοίο με το σιτάρι...Σηκώθηκε μεσάνυχτα και...
Κάποτε, όταν ήμουν νέος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όντας ενήλικας, επισκέφτηκα την Ζάκυνθο. Εκεί, στις μεγάλες υγροτοπικές εκτάσεις των Αλυκών Κατασταρίου, κατέφευγε κράζοντας, σπαραχτικά είναι αλήθεια, ένα μυστήριο πτηνό, η περίφημη Τυτώ, ένα νυκτόβιο...
0 Σχόλια