Select Page

Κανείς, της Άννας Ρουμελιώτη

Κανείς, της Άννας Ρουμελιώτη

 

Κλωτσάνε οι παλμοί

Ζωή λειψή που βγήκες από μήτρα στεγνή

Αγριεύονται τα σωθικά

Σπαρταράνε ανήμπορα τα χέρια

Από πού να κρατηθείς;

Κρέμεσαι από τη σιωπή

Θάβεις με μίσος τα συναισθήματα

Ύστερα χαϊδεύεις με δάκρυα το στέρνο σου

Κανείς δεν σε βλέπει

Αλλόκοτο στίγμα κουβαλάς

Κλειδώνεσαι στη λήθη

Νιώθεις πιο ασφαλής

Κανείς δεν σε θυμάται.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

15 Σχόλια

  1. sofias70

    Μπράβο Άννα μου!Βαθιά στοχαστικό το ποίημα σου!Χρόνια πολλά!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Χρόνια πολλά Σοφία μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ να είσαι καλά!!

      Απάντηση
  2. Lena Mavroudi Mouliou

    ”…νιώθεις πιο ασφαλής. Κανείς δεν σε θυμάται…”
    Και τι είναι αυτό Άννα μου; ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ; ΑΠΟΔΟΧΗ;ΠΑΡΑΔΟΧΗ;
    Σού αρέσει αυτή η απώλεια μνήμης από ανθρώπους που πιθανόν σε αγάπησαν πολύ;;;;; Δεν είναι πικρό; ΌΠΩΣ πικρό είναι και το πολύ ωραίο ποίημά σου.
    Χρόνια πολλά καλή μου …

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιωτη

    Πικρό, αλλά ωραία πικρό Λενα μου. Χρόνια πολλά!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Ή αμοιβαία λήθη…. μου αρέσει όπως το θετεις Μάχη μου… Χρόνια πολλά.

      Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Συγκλονιστικό και αυτό το ποίημα σου Άννα μου θέμα…λέξεις… τρόπος προσέγγισης…τα πάντα!!!! Μόνο που τώρα τελευταία τα ποιήματα σου είτε είναι τρυφερά είτε είναι πιο δυναμικά μοιάζουν με ουρλιαχτά ψυχής!!! Ίσως να κάνω λάθος…. Ίσως η δική μου η ψυχή να τα καταγράφει έτσι!!!!! Εύχομαι η δική μου ψυχή να καταγράφει λάθος ή απλά να φταίνε τα φεγγάρια!!!! Έχεις πάντα την αγάπη μου και την μέγιστη εκτίμηση μου!!!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      η αγάπη σου και ή εκτίμησή σου Σοφία μου με συντροφευουν πάντα πολύ τρυφερά και χαίρομαι ιδιαίτερα γι αυτό. Και δεν κάνεις λάθος παρόλο που θα έχουμε πολύ σύντομα την αυγουστιατικη πανσέληνο?

      Απάντηση
  5. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Η απόλυτη μοναξιά από την ώρα που θα ανοίξει η ψυχή μας τα μάτια της προβάλλοντας από το απόλυτο σκοτάδι στο φως ? μέχρι που θα κλείσουν οι φτερούγες της προσωρινής μας παρουσίας για να χαθούμε στην απόλυτη ανυπαρξία!
    Μπράβο!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Σας ευχαριστώ πολύ!!

      Απάντηση
  6. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ όμορφο Άννα μου! Χρειάζονται και αυτά τα διαλείμματα, να κλειδώνεται κανείς στη λήθη, γιατί έτσι αποστασιοποιείται από πρόσωπα και καταστάσεις και βρίσκει την ευκαιρία να επανατοποθετήσει μέσα του σκέψεις και συναισθήματα. Καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιωτη

      Συμφωνω απόλυτα Χριστινα!!Σε ευχαριστώ πολύ.Καληνυχτα!!

      Απάντηση
  7. Μάρθα Δήμου

    Υπέροχο, η επιθυμία να είμαστε αόρατοι κάποιες φορές για να νιώσουμε ασφαλείς….Πολύ αληθινό, το έχω βιώσει!

    Απάντηση
  8. Βάσω Καρλή

    Πολλές φορές νιώθουμε την ανάγκη να ξεφύγουμε από κάποια συναισθήματα, από τον πόνο, από τα βάσανα και έτσι επιλέγουμε τη λήθη. Είναι σκληρό, αλλά χρειάζεται.

    Απάντηση
  9. Ανώνυμος

    “Αγριεύονται τα σωθικά…
    Κρέμεσαι από τη σιωπή…
    Κλειδώνεσαι στη λήθη….”
    Λέξεις, συναισθήματα, όλα γεμάτα θυμό, πόνο και πολλή αλήθεια.
    Μπορεί να άργησα λιγάκι, αλλά με αντάμειψες!!!!
    Να είσαι καλά!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!