Κλωτσάνε οι παλμοί

Ζωή λειψή που βγήκες από μήτρα στεγνή

Αγριεύονται τα σωθικά

Σπαρταράνε ανήμπορα τα χέρια

Από πού να κρατηθείς;

Κρέμεσαι από τη σιωπή

Θάβεις με μίσος τα συναισθήματα

Ύστερα χαϊδεύεις με δάκρυα το στέρνο σου

Κανείς δεν σε βλέπει

Αλλόκοτο στίγμα κουβαλάς

Κλειδώνεσαι στη λήθη

Νιώθεις πιο ασφαλής

Κανείς δεν σε θυμάται.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!