Κατάρα η ευχή…

31.12.2014

 

ΚΑΤΑΡΑ Η’ ΕΥΧΗ Ν’ ΑΡΚΕΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΧΑΡΤΙ ΓΙΑ Ν’ ΑΝΑΣΑΝΕΙΣ;

 

…είναι κάποιοι που μιλούν με λέξεις και άλλοι που με εικόνες σιωπούν…

Ευλογημένοι κι οι δυο

Ολότελα Ανθρώπινοι

Ειλικρινά αφιερωμένοι

Κάπως έτσι ένιωσα όταν λιγόστεψε το μελάνι στα δάχτυλα μου και σίγησε προσωρινά εκείνη η φωνή στο νου. Αφήνοντας με να περιπλανιέμαι σε μια φωτογραφία που κρατούσα μπροστά μου και μέσα μου.

Την φωτογραφία εκείνη που αποτύπωσε στο χαρτί ο Στράτος Γιαννόπουλος -ερασιτέχνης φωτογράφος μεν, αυθεντικός ταξιδιώτης και συλλέκτης αισθαντικών στιγμών δε-, που με οδηγό τα μυστικά του χρώματα σου εξιστορεί και από μια νέα, ανείπωτη ιστορία του σε κάθε βλεφάρισμά σου στην εικόνα.

Γιατί καθετί που προορίζεται για την Ψυχή έχει το δικό του τρόπο να σ’ αγγίζει.

Και μην φοβάσαι.

-Ακόμη κι αυτοί που κάποιες στιγμές κάνουν πως δεν ακούν τα λόγια σου, να’ σαι σίγουρος ότι τα νιώθουν.-

Άκου κι εμένα που μια ζωή ολάκαιρη κρατώ αγκαλιά το μολύβι και το χαρτί για να ξομολογούμαι τα αγαπημένα και τα επώδυνα κινδυνεύοντας ν’ απομείνω μοναχός….

Η απαρχή έγινε τότε που βολεύτηκε στη χούφτα μου η Σιωπή και το Σκοτάδι μου ‘πε «Γράψε!».

Κι εγώ σώπασα.

Σώπασα τόσο που η γκρίζα φωτογραφία αντανακλάστηκε εντός μου.

Ωσάν σε ενός φτωχού ποιητή τη σκιά που βραβευμένος με δάκρυ αγκομαχά από χαρά που επιτέλους του επιστράφηκε στα χέρια το λευκό, το μαύρο και το γκρίζο της Ψυχής του.

 

Και η Θάλασσα;

…αυτή η θάλασσα….

Πόσες φορές στέγνωσα τις σκέψεις μου στους βράχους της, σκαλώνοντας την καρδιά στον αφρό της ονειροβατώντας στους μυστήριους ήχους της. Αδιάκοπα και ολόψυχα, μέχρι να πάρω την συγχώρεση Του Θεού, που βάφτισα στα νερά του τις λύπες μου.

 

-Τόσες πολλές για μια τέτοια καρδιά που ερωτεύτηκε σα παιδί τις ψιχάλες-

…κι άραγε τι να πρωτοχωρέσει σε τούτο το αναστημένο κουφάρι ηθικής που προσπέρασε κάθε «ευκαιρία» υποταγής σε οτιδήποτε αληθινό, επιμένοντας ν’ αναμοχλεύει την γεύση της αισιοδοξίας βαστώντας πάντα το χέρι της απόφασης για αλλαγή, στα βήματα της ελπίδας και των ονείρων;

Μας χαϊδεύει ο χρόνος

Σε κλεψύδρα είναι οι χαρές της ζωής και στο χέρι μας είναι να μην τις αφήσουμε να λιγοστέψουν.

Άνοιξε την αγκαλιά σου

Ζήσε, μοιράσου, εκφράσου.

Μ’ ένα χαμόγελο, με μια κραυγή, με κάτι!

…και έπειτα αναλογίσου αν είναι ευχή ή κατάρα ν’ αρκεί ένα κομμάτι χαρτί για ν’ ανασάνεις….

 

 

ΥΓ. Ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτό το ταξίδι τόσο εσάς αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι, όσο και τον Στράτο Γιαννόπουλο που μας συντροφεύει σε κάθε μας ταξίδεμα με τις ξεχωριστές του φωτογραφίες….

 

_

γράφει ο Θεόφιλος Γιαννόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Διαβάστε κι αυτά

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου