Κατάσχεται;

31.07.2014

 

 

Καθόσουν στη πνιγηρή εκείνη
αίθουσα αναμονής της εφορίας
με το χαρτί προτεραιότητας στο χέρι
που βγήκε απ’ το μηχάνημα
που το κουμπί του πάτησες

Άλλαξες όμως.
Άλλαξες πολύ.
Δεν είσαι εκείνος πια
που όταν σε τούτη τη σπηλιά
των κρατικών εσόδων μπήκες,
έβλεπα στα μάτια σου
μια σταγόνα αγέρωχης υφής
να λάμπει στη κόγχη των ματιών σου

Τώρα μου φαίνεσαι σκυφτός
εκεί στο άβολο, από παλιούς ιδρώτες
ποτισμένο κάθισμα.
Αποφεύγεις γύρω σου να δεις
λες και φοβάσαι ν' αντικρίσεις
ταπεινωμένα σαν το δικό σου βλέμματα
να κοιτούν διαρκώς το νούμερο
προτεραιότητας, που το κρατούν στο χέρι,
λες κι είναι το κλειδί
του ίδιου του σπιτιού τους

Κάθε τόσο μια φωνή ακούγεται
να καλεί έναν από τους αριθμούς
να προσέλθει άμεσα χωρίς χρονοτριβή,
του εφόρου την κλειστή την θύρα
με σέβας να πάει να χτυπήσει.
Βλέπεις τον κάτοχο του αριθμού
να οδεύει προς τα εκεί
με βλέμμα μπερδεμένο
κι αναρωτιέσαι πως θα 'σαι εσύ
όταν σε καλέσουν
ταπεινά να πας να κρούσεις
του άρχοντα την πόρτα.

Ήδη ξεκάθαρα γνωρίζεις
πως αν δεν συμμορφωθείς
με τις αποφάσεις υπουργών,
των ξένων ηγεμόνων, των δανειστών,
των οίκων αξιολόγησης, που σ' έχουνε στο χέρι
τότε είναι το πλέον πιθανό
σαν βγεις από το άντρο
του έφορα, εκεί πίσω από την πόρτα,
να έχεις αφήσει στο ξύλινο
πολυτελές γραφείο του,
όλα τα κλειδιά του ίδιου του σπιτιού σου.

Μα τι έπαθες; Τι σ' έπιασε στα ξαφνικά;
Γιατί σηκώθηκες και αρχίζεις
τριγύρω να σκορπάς
τα έγραφα που στο ντοσιέ σου έχεις;
Γιατί πετάς στον κάλαθο αχρήστων
της σειράς προτεραιότητας
το μικρό χαρτάκι;
Τι τρόπος είναι αυτός να φεύγεις
από την αίθουσα λες και σε γιορτή
ακάλεστος σκοπεύεις να χορέψεις;

Κι όταν σε ρώτησα εκεί έξω στο διάδρομο
τι ήταν τα μπερδεμένα που είπες και μ' αράδιασες;
«Ας το πάρουνε το σπίτι» φώναξες ,
«τ΄αμάξι το παμπάλαιο, τα πέντε ελαιόδεντρα
εκεί στην άκρη του χωριού,
ας πάρουν και τα ρούχα μου και τα παλιά παπούτσια,
μα ότι και να κάνουνε δε θα μπορέσουνε ποτέ
να κατασχέσουν την ψυχή, ούτε να κλείσουν φυλακή
την αγκαλιά που άνοιξα για κείνους π' αγαπώ
και αυτούς που μ΄ αγαπούνε.»

Υ.Γ
Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε με στυλό στο πίσω μέρος εντύπου αίτησης δημόσιας υπηρεσίας.

 

του Χριστόφορου Παπαχαραλάμπους

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. chrisar69

    Υπέροχο!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “μα ότι και να κάνουνε δε θα μπορέσουνε ποτέ
    να κατασχέσουν την ψυχή”

    Μια ψυχή δυνατή, αγέρωχη, ασυμβίβαστη!
    Εξαιρετικό, Χριστόφορέ μου!

    Απάντηση
  3. antigonh

    Τι να κατασχέσουν από τη ρωμαλέα ψυχή σου;
    Σε ευγνωμονούμε για τα γραπτά σου Χριστόφορε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου