Κεκλεισμένων των θυρών, της Άννας Ρουμελιώτη

27.08.2015

 

 

Κεκλεισμένων των θυρών

εκδικάζω

με δικάζω

την απόφασή μου

μόνη μου τη βγάζω

και δεν δέχομαι

ένσταση καμιά.

Κεκλεισμένων των θυρών

με καταδικάζω

κατηγόρους, συνηγόρους

μάρτυρες και ενόρκους

δεν τους λογαριάζω

μόνη μου την ετυμηγορία

θα βγάλω ετούτη τη φορά.

Μην χτυπάς τις πόρτες

μην φωνάζεις

την ετυμηγορία μου

δεν είναι ώρα ακόμη

να τη μάθεις.

Φρόντισε μόνο

σε απόσταση να στέκεσαι

σαν την ανακοινώσω.

Ξέρεις έστω και αργά κατάλαβα

πως δεν ήμουν πάντοτε

μόνο εγώ η ένοχη.

Μα την αλήθεια σου το λέω

μεγάλο το επίτευγμά μου αυτό

γι’ αυτό και με συγχαίρω.

Και αφού το φρόντισες

έτσι αριστοτεχνικά

τόσα χρόνια έτσι μόνο να νιώθω

τώρα λέω και σε εσένα

το αντίστοιχο μερίδιο

να σου δώσω.

Κεκλεισμένων των θυρών

και είναι η δίκη μου αυτή

η τελευταία.

Κουράστηκα βλέπεις

μόνο ενοχές να κουβαλώ.

Κουράστηκα στη φυλακή

που επέτρεψα να μπω

άπραγη να ζω τόσο καιρό.

Δική μου τώρα η απόφαση

δικό μου και το φευγιό.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

16 σχόλια

16 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Γλυκόπικρο, κατανοητό και ωραίο.

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!Καλημέρα!

      Απάντηση
  2. drmakspy

    Αχ Άννα… Κάποτε στα φοιτητικά μου χρόνια είχα γράψει κάτι τρομερά ανάλογο, μα ίσως ίδιο ολόιδιο στο νόημα!!!!! Μιλούσα για επανάληψη της δίκης σε ένα σκουριασμένο προσωπικό δικαστήριο…. Άγγιξες παλιά πληγή… Όμορφο και πικρό…

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Αυτό το προσωπικό δικαστήριο είναι ανάλγητο καμιά φορά Σπύρο … αλλά χρειάζεται κι αυτό πότε πότε!!Ευχαριστώ πολύ την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  4. Βασίλης

    […]Κουράστηκα στη φυλακή
    που επέτρεψα να μπω[…]

    Μαγική η στιγμή της συνειδητοποίησης πως το μοναδικό πρόσωπο που μας καθοδηγεί είναι το πρώτο ενικού!

    Απάντηση
  5. Άννα Ρουμελιώτη

    Όπως το λέτε είναι Βασίλη!!Ευχαριστώ πάρα πολύ!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Ευχαριστώ πολύ Μάχη μου!

      Απάντηση
  6. Μαριάνθη Πλειώνη

    Δύναμη θέλει και τόλμη τέτοιο δικαστήριο…Όταν όμως φτάνει η ώρα της απόφασης πόσο λυτρωτικό αποδεικνύεται και πόσο αναγκαίο! Πολύ αληθινό,Άννα!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Λυτρωτικό σαν γίνουν τα λόγια πράξη!Ευχαριστώ Μαριάνθη μου!!

      Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Υπέροχο Άννα μου!!!

    Ενοχές, τύψεις, προβληματισμοί…
    Ύστερα φτάνει το πλήρωμα του χρόνου. Ο καθρέφτης απογυμνώνεται και το πρώσοπο ευθύς διπλασιάζεται.
    Αρχίζει η συζήτηση, ο τσακομός, το δικαστήριο. Ένας δικάζει και ο ίδιος κατηγορείται. Ο καθρέφτης ραγίζει και πιθανόν να σπάσει.
    Δύσκολή, επίπονη αυτή η μάχη Άννα. Στο τέλος βέβαια αποβαίνει λυτρωτική. Αρκεί να μην συμβαίνει καθημερηνά αυτό το δικαστήριο, διότι πόσο να διαρκέσει κι αυτό το οξυγόνο; Το ράγισμα σαφώς όμως παραμένει.

    Απάντηση
  8. Άννα Ρουμελιώτη

    To δικαστήριο, ο δικαστής, το ράγισμα ..ο ίδιος μας ο εαυτός. Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη μου!

    Απάντηση
  9. Άννα Ρουμελιώτη

    Θερμά ευχαριστώ Ιφιγένεια!

    Απάντηση
  10. Αθηνά Μαραβέγια

    “Κεκλεισμένων των θυρών
    εκδικάζω
    με δικάζω
    την απόφασή μου
    μόνη μου τη βγάζω
    και δεν δέχομαι
    ένσταση καμιά…
    …Δική μου τώρα η απόφαση
    δικό μου και το φευγιό.”
    Ευχαριστώ!!! Όταν γίνονται αυτές οι δίκες, θαρρώ πως είναι οι πιο επικερδείς!!!
    Καλή συνέχεια!!!

    Απάντηση
  11. Άννα Ρουμελιώτη

    Εγώ ευχαριστώ πολύ Αθηνά!!Να είσαι καλά!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου