Κεραίες

Δημοσίευση: 8.11.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Με τις κεραίες ανοιχτές
του κόσμου τα μαντάτα
τα αιχμαλωτίζω μονομιάς
τ’ αστραποβόλια, τις κραυγές
αυτών που δυστυχούνε
το κλάμα των μικρών παιδιών
στοιχειώνει στ’ όνειρό μου
 Δεν έχουν δεύτερη φωνή
έχουν θεό πατέρα
η φύση δεν τ’ αδίκησε
τ’ αδίκησε ο κόσμος
Της πλάσης τα αδύναμα
συμμάχους μου τα κάνω
και πάνω στην καμπούρα τους
χαράζω τ’ όνομά σου
της Θέμιδας ω κόρη εσύ
τρόμαξε τους τυράννους
και γύμνωσε το καύκαλο
του ελεεινού κορμιού τους
Κι άμα φανεί η γύμνια τους
θα λάμψει η ασχήμια
χιλιάδες φίλοι τρωκτικά
τ’ ανάθεμα θα ρίχνουν
πάνω στην κρύα πέτρα τους
που θα ‘χουν πανωσκέπη.
Κι αν κατακάτσει ο κουρνιαχτός
κι αφού παγώσει το αίμα
και γίνει ο θρήνος παίνεμα
αδικοσκοτωμένων
τότε θ’ απλωθεί το φως
και κάθε μια κοιλάδα
της χώρας της πολύπαθης
για σε θ’ αντιλαλήσει!

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Ακολουθήστε μας

Νερό σε Στέρνα

Νερό σε Στέρνα

Η έμπνευσή μου για ‘Σένα Είναι αστείρευτη,   Σα Νερό σε Στέρνα.   Η Στέρνα είμαι ‘γω,   Είσαι το Nερό.   Δροσίζομαι,   Μα  π ο τ έ  δεν  ξ ε δ ι ψ ώ.   _ γράφει η Παρασκευή...

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Το Μαβί Παρεό

Το Μαβί Παρεό

Ναι,  Αλλ’ εκείνο το Παρεό, Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου  Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα -Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά Σα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου