Κεραίες

8.11.2018

Με τις κεραίες ανοιχτές
του κόσμου τα μαντάτα
τα αιχμαλωτίζω μονομιάς
τ’ αστραποβόλια, τις κραυγές
αυτών που δυστυχούνε
το κλάμα των μικρών παιδιών
στοιχειώνει στ’ όνειρό μου
 Δεν έχουν δεύτερη φωνή
έχουν θεό πατέρα
η φύση δεν τ’ αδίκησε
τ’ αδίκησε ο κόσμος
Της πλάσης τα αδύναμα
συμμάχους μου τα κάνω
και πάνω στην καμπούρα τους
χαράζω τ’ όνομά σου
της Θέμιδας ω κόρη εσύ
τρόμαξε τους τυράννους
και γύμνωσε το καύκαλο
του ελεεινού κορμιού τους
Κι άμα φανεί η γύμνια τους
θα λάμψει η ασχήμια
χιλιάδες φίλοι τρωκτικά
τ’ ανάθεμα θα ρίχνουν
πάνω στην κρύα πέτρα τους
που θα ‘χουν πανωσκέπη.
Κι αν κατακάτσει ο κουρνιαχτός
κι αφού παγώσει το αίμα
και γίνει ο θρήνος παίνεμα
αδικοσκοτωμένων
τότε θ’ απλωθεί το φως
και κάθε μια κοιλάδα
της χώρας της πολύπαθης
για σε θ’ αντιλαλήσει!

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου