Σύγχρονη πόλη Αέρας, γη, νερό, αρχέγονα στοιχεία δομικά ζωής σε τούτο τον πλανήτη Κι ύστερα η φωτιά που δώρο από τον Προμηθέα  δόθηκε από λύπηση στον άνθρωπο για τα δεινά του.   Ανάσα την ανάσα, φυτά και ζωντανά της γης κερδίζουν τη ζωή Φουσκώνουνε τα σπλάχνα...

Τη βαλίτσα γεμίζω με χώμα κι εκεί μέσα φυτεύω λουλούδι το ταξίδι που είπα να κάνω ας γενεί τούτην ώρα τραγούδι   στη βαλίτσα φυτεύω γεράνι κόκκινο να βάψει τον τοίχο και ακούω μονάχα εντός μου  να βουίζει τ' αεροπλάνου τον ήχο   θα με πάει, θα με πάει...

Πουλί, λευκό πανάκι πλεούμενο βαρκούλα περιστέρι πετούμενο να φέρει την ειρήνη πέρα απ' το πέλαγο να δώσουμε τα χέρια αδελφοσύνης ταίρια να ενώσουμε τον κόσμο με αγαπόσχοινο να γεμίσουνε οι κάννες με γιασεμιά να μην κλαίνε πια οι μάνες για τα παιδιά οι πατρίδες να...

Στο γκρίζο ξοδεύτηκε η Άνοιξη μονάχα παπαρούνες λιγοστές ξέφυγαν απ' τον κανόνα και της προσφέρανε το κόκκινο τα πικραμένα χείλη της να βάψει ένα χαμόγελο χαράς ν' ανθίσει στο βιότοπο των λουλουδιών εκεί που η λύπη εξόριστη στην πέτρα, στην ξερολιθιά κοιτάει να...

- γράφει η Πολυξένη Βακιρλή - Οι περιπτώσεις λοιμών γνωστών από την αρχαία Ελληνική γραμματεία για την έκταση και την έντασή τους καθώς και για τις δραματικές συνέπειες στους ανθρώπους της εποχής τους είναι οι εξής: Ο λοιμός που αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου...

Και μετά σιωπές σε τζάμια κρύσταλλα σιωπές ζωγραφισμένες στην οθόνη βουλιάζοντας  στο μέγεθος της μοναξιάς με ψυχές ξεγυμνωμένες άδειες κενές οι μέρες μας μουντές σαν τις κουρτίνες τις ξεθωριασμένες να στέκουν χρόνια ακίνητες προσμένοντας ένα χέρι αόρατο  μήπως και...

Και κάπως έτσι τ' όνομά τους χαράχτηκε στην άμμο το όνομα που είχαν στην πατρίδα τους γιατί εδώ μόνο τα λείψανα θα μείνουν ό,τι από το κύμα το φιλόστοργο απομείνει  κι ότι δεν το προτιμήσουν τα ψάρια ως τροφή τους Αυτό μόνο. Κι οι συγγενείς, η μάνα κι ο πατέρας το...

Κάποτε σ' αυτή την τρύπαένα μικρό κτίσμα ακουμπούσεπερίπτερο το λέγανεεκεί τρέχαμε να ξοδέψουμετο φτωχικό μας χαρτζιλίκιαυτό που μας έδινε η μάναεις αντάμειψιν του καλού μαςχαρακτήραΤο έδιωξε από τη θέση τουτο διπλανό σούπερ μάρκετδεν χρειάζεται  να...

Με τις κεραίες ανοιχτέςτου κόσμου τα μαντάτατα αιχμαλωτίζω μονομιάςτ' αστραποβόλια, τις κραυγέςαυτών που δυστυχούνετο κλάμα των μικρών παιδιώνστοιχειώνει στ' όνειρό μου Δεν έχουν δεύτερη φωνήέχουν θεό πατέραη φύση δεν τ' αδίκησετ' αδίκησε ο κόσμοςΤης...

Η Πόλα Γιαννακοπούλου-Βακιρλή ανήκει σε αυτό που αποκαλέσαμε «ποιητές της αγανάκτησης». Υιοθετώντας μια γραφή με έντονα πεζολογικά στοιχεία στρέφει το μάτι της στην κοινωνία με μία υπαρξιακή χροιά. Η νέα της ποιητική συλλογή «Στη Συνοικία το Χάος»...

Αφήστε με στην ησυχία μου τους είπε κάθε που βραδιάζει στοιχίζονται τα φαντάσματα στην αυλή μου φτάνει η συντροφιά τους έτσι κι αλλιώς πεθαμένη με λογίζετε από καιρό γιατί ν' αναστηθώ απόψε και η Ανάσταση άλλωστε κάποιο λόγο ύπαρξης θα έχει! _ γράφει η Πολυξένη...

Όσο βαραίνει ο σταυρός τόση ανηφόρα ο Γολγοθάς ασήκωτη και μολύβι πάνωθέ του ο ουρανός βογκάει για να δακρύσει γεμίσανε σταυρούς οι μέρες κι ο νύχτες μας πεινάσανε γι' αγάπη τόσο λειψά τα μεσημέρια μας όσο τα βράδια μας μοναχικά κι ατέλειωτα μου μοιάζουν Κι εγώ...

Επέσαν τα φύλλα στη γη κι οι καημοί ξανανιώσαν κόκκινα μήλα στο πανέρι χυμούς δεν μου δώσαν Πάλευε το φθινόπωρο στα φτερά του χελιδονιού ν' απομείνει. Μα κείνο έφευγε γι' άλλες χώρες τη βουβαμάρα του φοβούμενο και το μικρούλι σύννεφο που τού 'σκιαζε το μπόι...

Για να δείτε ολόκληρο το ημερολόγιο ή να το κατεβάσετε δωρεάν, κλικ...