Κεφάλαιο 13: “Η συνάντηση”

25.10.2016

a10

Τα χέρια της ιδρώνουν. Τα σκουπίζει βιαστικά πάνω στο παλτό της. Μεσάνυχτα και κάτι. Ο δρόμος γεμάτος από κόσμο στα στενά. Παρέες που πίνουν μπύρες και τραγουδάνε και κάποιοι άλλοι μοναχικοί που τρώνε στα γύρω φαστφουντάδικα χαζεύοντας. Μια πόλη ντυμένη με το καθημερινό της ξενύχτι. Το βήμα της ολοένα και αγριεύει. Προχωρά ξεκουμπώνοντας το παλτό της, τινάζοντας τα μαλλιά της και σκουπίζοντας το μέτωπό της από τον ιδρώτα. Τα μάγουλά της έχουνε ανάψει μες το καταχείμωνο. Δυο τρεις άντρες την κορτάρουνε λίγο πιο πέρα, καθώς περνά ανάμεσα στα τραπέζια ενός μπαρ κι εκείνη περνά χωρίς να κοιτάζει, με μια αδιαφορία που ενοχλεί. Οι κινήσεις της όλες δηλώνουν εξάλλου πως δεν υπάρχει χρόνος για οτιδήποτε άλλο. Σα να τον έχει ήδη χαρίσει.

Τα χέρια του ιδρώνουν. Τα σκουπίζει βιαστικά πάνω στο παλτό του. Δεν λογάριαζε ποτέ μια τέτοια έξαψη. Ασυνήθιστα προχωρά σε μέρη που έχει σχεδόν γεννηθεί. Μεσάνυχτα και κάτι. Ο δρόμος όπως πάντα γεμάτος από κόσμο στα στενά. Σήμερα δεν τους χαζεύει, δεν τους ζητά σαν εναλλακτική. Προχωρά. Με ένα βήμα διαφορετικό. Με μια ανάσα άλλη. Δανεική. Από τα τζάμια στις βιτρίνες το είδωλό του ένα άλλο. Σφίγγει το παλτό του και τυλίγει το κασκόλ στο λαιμό χωρίς να κρυώνει. Από αμηχανία βουτά τα χέρια του στις τσέπες του παλτού του σα να μην έχει ιδέα τι άλλο μπορεί να κάνει με δαύτα. Προχωρά κοιτάζοντας με αγωνία μπροστά του, με ένα διστακτικό βήμα που δε μπορεί να κατανοήσει. «Από κάπου ξέπεσε μια ντροπή σαν αθωότητα κι εγώ που περνούσα την έφαγα στο κεφάλι. Δεν εξηγείται αλλιώς», σκέφτεται και γελά σχεδόν κυνικά.

Ο ήχος από τα τακούνια της, κάνουν τα περιστέρια που είχανε προσγειωθεί για λίγα ψίχουλα από τις βραδινές επιδρομές των ξενύχτηδων να πετάξουν ψηλά. Μια σπίθα βλέμμα ρίχνει μπροστά της. Μια φωτιά απέναντί της καίει. Μια εικόνα σαν όαση την καλεί. Μια ιστορία που δεν έχει γραφτεί και που διψά να τη γράψει. Στα χέρια της τα δάχτυλα ήδη κουνιούνται σα να χορεύουν σε γραφομηχανή. Διάλογοι, μονόλογοι και περιγραφές έχουνε ήδη γεμίσει σελίδες και σελίδες. Ακίνητη ολοκληρώνει το καλύτερο κεφάλαιο του πολλά υποσχόμενου βιβλίου της.

Είδε ένα σμήνος από περιστέρια να πετούν. Ανάμεσά τους, μια θύελλα. Σίγουρα θύελλα. Πώς αλλιώς να την ονόμαζε έτσι όπως την είδε να ξεπροβάλλει. Περπατούσε και το σώμα της κάπνιζε. Τα πόδια της με σταθερό βηματισμό τον πλησιάζαν αδίστακτα. Σχεδόν στρατιωτικά. Ταγμένο περπάτημα στη νύχτα. Όπως και το τηλέφωνό της. «Σήμερα. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Στην πλατεία». Δεν πρόλαβε να της απαντήσει. Σηκώθηκε και ντύθηκε. Τι ντύθηκε. Ένα παλτό έβαλε. Λίγο νερό στο πρόσωπο. Και μια ανάσα δανεική. Άνοιξε την πόρτα και έβαλε το χέρι στην καρδιά. «Σαν έμφραγμα μοιάζει», είπε και χαμογέλασε όπως ποτέ. Με ένα δυνατό θόρυβο έκλεισε και προχώρησε στο δρόμο. Χωρίς όνειρο και προσδοκία. Μονάχα με ένα σήμερα στα αυτιά. Από εκείνα που φοριούνται ξεδιάντροπα και αχόρταγα στο σώμα. Κι ύστερα αν είσαι από εκείνους τους τυχερούς φοριούνται και στην καρδιά σου.

Στην πλατεία οι ήχοι σώπασαν. Μουσικές, γέλια, μεθυσμένα τραγούδια, ποτήρια και ήχοι από μεταλλικές καρέκλες που σέρνονταν είχανε σταματήσει. Η πόλη είχε στήσει αυτί. Αδιάκριτο το βλέμμα της πάνω σε αυτή τη συνάντηση. Σα να μην είχε δει ποτέ της κάτι τέτοιο. Σα να ήξερε πως δε θα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο.

Με τα μάτια τους καρφωμένα ο ένας πάνω στον άλλον πλησιάζαν πλέον με εκατοστά… χιλιοστά. Πρόσωπα σχεδόν ενωμένα. Χέρια ήδη δοσμένα. Μια χαρτογράφηση που έχει ήδη γίνει καιρό πριν κεντά μια τολμηρή οικειότητα. Ανάσες ήδη μπλεγμένες. Ένα βήμα μόνο αρκούσε πια για έναν επίγειο Παράδεισο. Ή έστω ένα κρεβάτι.

-Φοβάσαι;
-Όχι

-Μετάνιωσες;
-Όχι
-Πού θα πάμε;
-Παντού…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αγαπημένη μου Μάχη…
    Είσαι προικισμένη με την πιο εκφραστική πένα!!!
    Ρυθμός, εικόνες , αίσθημα , παλμός, καρδιοχτύπι, ανάσες , στιγμές και αιωνιότητα…όλα δοσμένα σ ένα έξοχο κείμενο….
    ΜΠΡΑΒΟ…..

    Καλό σου βράδυ…

    Με εκτίμηση

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Οτι και να πω θα είναι λίγο νομίζω….μου άρεσε τόσο πολύ… μπράβο Μάχη μου!Καλή σου μέρα!

    Απάντηση
  3. sofia25164

    Να δεις που θα συμφωνήσω με την Άννα πως ό,τι και να πω είναι λίγο… Ξέρω πως δεν το θες, όμως Ευχαριστώ που μας αφήνεις να σε δούμε, να σ’ αγγίξουμε, να σε μάθουμε…Καλό απόγευμα!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Με κάνει χαρούμενη να νιώθω οτι αγκαλίάζετε έτσι όλοι σας τους ήρωές μου κάθε φορά… Σε ευχαριστώ από καρδιάς Σοφία μου.

      Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Το πηγαίο σου ταλέντο, Μάχη μου, με μάγεψε ξανά. Κάθε φορά βρίσκεις τον τρόπο να με καθηλώνεις. Σ’ ευχαριστώ που γράφεις και μας κάνεις κοινωνούς του τόσο αξιόλογου χαρίσματός σου. Είσαι μια πολλά υποσχόμενη συγγραφέας. Την αγάπη και τον θαυμασμό μου!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μάρθα τόσα καλά λόγια πού να τα χωρέσω μου λες; θα τρυπήσουν οι τσέπες… κι άντε να τα κυνηγάω στο δρομο..! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!
      Το κείμενο αυτό ήρθε τόσο εύκολα στην πένα μου που δεν ξέρω αν το έγραψα ή κάποιος απλά μου το υπαγόρευε.. όπως και να έχει..χαίρομαι που σου άρεσε …. Καλό σου απόγευμα!

      Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Έχεις το χάρισμα της δημιουργίας, Μάχη. Υπέροχο το κείμενό σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου