Κεφάλαιο 13: “Η συνάντηση”

25.10.2016

a10

Τα χέρια της ιδρώνουν. Τα σκουπίζει βιαστικά πάνω στο παλτό της. Μεσάνυχτα και κάτι. Ο δρόμος γεμάτος από κόσμο στα στενά. Παρέες που πίνουν μπύρες και τραγουδάνε και κάποιοι άλλοι μοναχικοί που τρώνε στα γύρω φαστφουντάδικα χαζεύοντας. Μια πόλη ντυμένη με το καθημερινό της ξενύχτι. Το βήμα της ολοένα και αγριεύει. Προχωρά ξεκουμπώνοντας το παλτό της, τινάζοντας τα μαλλιά της και σκουπίζοντας το μέτωπό της από τον ιδρώτα. Τα μάγουλά της έχουνε ανάψει μες το καταχείμωνο. Δυο τρεις άντρες την κορτάρουνε λίγο πιο πέρα, καθώς περνά ανάμεσα στα τραπέζια ενός μπαρ κι εκείνη περνά χωρίς να κοιτάζει, με μια αδιαφορία που ενοχλεί. Οι κινήσεις της όλες δηλώνουν εξάλλου πως δεν υπάρχει χρόνος για οτιδήποτε άλλο. Σα να τον έχει ήδη χαρίσει.

Τα χέρια του ιδρώνουν. Τα σκουπίζει βιαστικά πάνω στο παλτό του. Δεν λογάριαζε ποτέ μια τέτοια έξαψη. Ασυνήθιστα προχωρά σε μέρη που έχει σχεδόν γεννηθεί. Μεσάνυχτα και κάτι. Ο δρόμος όπως πάντα γεμάτος από κόσμο στα στενά. Σήμερα δεν τους χαζεύει, δεν τους ζητά σαν εναλλακτική. Προχωρά. Με ένα βήμα διαφορετικό. Με μια ανάσα άλλη. Δανεική. Από τα τζάμια στις βιτρίνες το είδωλό του ένα άλλο. Σφίγγει το παλτό του και τυλίγει το κασκόλ στο λαιμό χωρίς να κρυώνει. Από αμηχανία βουτά τα χέρια του στις τσέπες του παλτού του σα να μην έχει ιδέα τι άλλο μπορεί να κάνει με δαύτα. Προχωρά κοιτάζοντας με αγωνία μπροστά του, με ένα διστακτικό βήμα που δε μπορεί να κατανοήσει. «Από κάπου ξέπεσε μια ντροπή σαν αθωότητα κι εγώ που περνούσα την έφαγα στο κεφάλι. Δεν εξηγείται αλλιώς», σκέφτεται και γελά σχεδόν κυνικά.

Ο ήχος από τα τακούνια της, κάνουν τα περιστέρια που είχανε προσγειωθεί για λίγα ψίχουλα από τις βραδινές επιδρομές των ξενύχτηδων να πετάξουν ψηλά. Μια σπίθα βλέμμα ρίχνει μπροστά της. Μια φωτιά απέναντί της καίει. Μια εικόνα σαν όαση την καλεί. Μια ιστορία που δεν έχει γραφτεί και που διψά να τη γράψει. Στα χέρια της τα δάχτυλα ήδη κουνιούνται σα να χορεύουν σε γραφομηχανή. Διάλογοι, μονόλογοι και περιγραφές έχουνε ήδη γεμίσει σελίδες και σελίδες. Ακίνητη ολοκληρώνει το καλύτερο κεφάλαιο του πολλά υποσχόμενου βιβλίου της.

Είδε ένα σμήνος από περιστέρια να πετούν. Ανάμεσά τους, μια θύελλα. Σίγουρα θύελλα. Πώς αλλιώς να την ονόμαζε έτσι όπως την είδε να ξεπροβάλλει. Περπατούσε και το σώμα της κάπνιζε. Τα πόδια της με σταθερό βηματισμό τον πλησιάζαν αδίστακτα. Σχεδόν στρατιωτικά. Ταγμένο περπάτημα στη νύχτα. Όπως και το τηλέφωνό της. «Σήμερα. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Στην πλατεία». Δεν πρόλαβε να της απαντήσει. Σηκώθηκε και ντύθηκε. Τι ντύθηκε. Ένα παλτό έβαλε. Λίγο νερό στο πρόσωπο. Και μια ανάσα δανεική. Άνοιξε την πόρτα και έβαλε το χέρι στην καρδιά. «Σαν έμφραγμα μοιάζει», είπε και χαμογέλασε όπως ποτέ. Με ένα δυνατό θόρυβο έκλεισε και προχώρησε στο δρόμο. Χωρίς όνειρο και προσδοκία. Μονάχα με ένα σήμερα στα αυτιά. Από εκείνα που φοριούνται ξεδιάντροπα και αχόρταγα στο σώμα. Κι ύστερα αν είσαι από εκείνους τους τυχερούς φοριούνται και στην καρδιά σου.

Στην πλατεία οι ήχοι σώπασαν. Μουσικές, γέλια, μεθυσμένα τραγούδια, ποτήρια και ήχοι από μεταλλικές καρέκλες που σέρνονταν είχανε σταματήσει. Η πόλη είχε στήσει αυτί. Αδιάκριτο το βλέμμα της πάνω σε αυτή τη συνάντηση. Σα να μην είχε δει ποτέ της κάτι τέτοιο. Σα να ήξερε πως δε θα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο.

Με τα μάτια τους καρφωμένα ο ένας πάνω στον άλλον πλησιάζαν πλέον με εκατοστά… χιλιοστά. Πρόσωπα σχεδόν ενωμένα. Χέρια ήδη δοσμένα. Μια χαρτογράφηση που έχει ήδη γίνει καιρό πριν κεντά μια τολμηρή οικειότητα. Ανάσες ήδη μπλεγμένες. Ένα βήμα μόνο αρκούσε πια για έναν επίγειο Παράδεισο. Ή έστω ένα κρεβάτι.

-Φοβάσαι;
-Όχι

-Μετάνιωσες;
-Όχι
-Πού θα πάμε;
-Παντού…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αγαπημένη μου Μάχη…
    Είσαι προικισμένη με την πιο εκφραστική πένα!!!
    Ρυθμός, εικόνες , αίσθημα , παλμός, καρδιοχτύπι, ανάσες , στιγμές και αιωνιότητα…όλα δοσμένα σ ένα έξοχο κείμενο….
    ΜΠΡΑΒΟ…..

    Καλό σου βράδυ…

    Με εκτίμηση

    Χρυσούλα Πλοκαμάκη

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Οτι και να πω θα είναι λίγο νομίζω….μου άρεσε τόσο πολύ… μπράβο Μάχη μου!Καλή σου μέρα!

    Απάντηση
  3. sofia25164

    Να δεις που θα συμφωνήσω με την Άννα πως ό,τι και να πω είναι λίγο… Ξέρω πως δεν το θες, όμως Ευχαριστώ που μας αφήνεις να σε δούμε, να σ’ αγγίξουμε, να σε μάθουμε…Καλό απόγευμα!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Με κάνει χαρούμενη να νιώθω οτι αγκαλίάζετε έτσι όλοι σας τους ήρωές μου κάθε φορά… Σε ευχαριστώ από καρδιάς Σοφία μου.

      Απάντηση
  4. Μάρθα Δήμου

    Το πηγαίο σου ταλέντο, Μάχη μου, με μάγεψε ξανά. Κάθε φορά βρίσκεις τον τρόπο να με καθηλώνεις. Σ’ ευχαριστώ που γράφεις και μας κάνεις κοινωνούς του τόσο αξιόλογου χαρίσματός σου. Είσαι μια πολλά υποσχόμενη συγγραφέας. Την αγάπη και τον θαυμασμό μου!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Μάρθα τόσα καλά λόγια πού να τα χωρέσω μου λες; θα τρυπήσουν οι τσέπες… κι άντε να τα κυνηγάω στο δρομο..! Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!
      Το κείμενο αυτό ήρθε τόσο εύκολα στην πένα μου που δεν ξέρω αν το έγραψα ή κάποιος απλά μου το υπαγόρευε.. όπως και να έχει..χαίρομαι που σου άρεσε …. Καλό σου απόγευμα!

      Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Έχεις το χάρισμα της δημιουργίας, Μάχη. Υπέροχο το κείμενό σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου