Κιμπάρης, του Κώστα Παρδάλη

13.01.2016

 

Το παρακάτω ποίημα είναι γραμμένο σε έμμετρο ιαμβικό επτασύλλαβο στίχο στο περιθωριακό ιδίωμα των τοξικομανών και μελοποιήθηκε ως ρεμπέτικο.

Κιμπάρης

Κιμπάρης λέω είμαι εγώ
και πρώτος στο κουρμπέτι
πάντα πλερώνω παγκουί
αμέτι- μοχαμέτι.
_._
Άκρες, σταλό έχω πολλά
τους πάντες τους λαδώνω
κι αν με μαγκώσουν ψάχνομαι
μια μπούκα και τελειώνω.
_._
Γκισντάν, ψειρού τα έμαθα
σχολειό ήταν μεγάλο
μα απ' ότι κουσουμάρησα
τσάγια δεν πάει άλλο.

 

_

γράφει ο Κώστας Παρδάλης

_______
Λεξιλόγιο

Κιμπάρης = Άνθρωπος εμπιστοσύνης.
Κουρμπέτι = Αγορά.
Παγκουί = Τοις μετρητοίς.
Αμέτι-μοχαμέτι = Σώνει και καλά ή οπωσδήποτε.
Άκρες = Γνωριμίες.
Σταλό = Χρήματα.
Μαγκώσουν = Συλλάβουν.
Μπούκα = Διάρρηξη.
Ψάχνομαι = Τριγυρνάω, ψάχνω.
Γκισντάν = Κρατητήριο.
Ψειρού = Φυλακή.
Κουσουμάρησα = Αντιλήφθηκα.
Τσάγια = Γεια σας, αποχωρώ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. evangeloukissa

    Μιας άλλης εποχής αυτό το ποίημα σου Κώστα! Σαν παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Μου άρεσε πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου