Κιμπάρης, του Κώστα Παρδάλη

13.01.2016

 

Το παρακάτω ποίημα είναι γραμμένο σε έμμετρο ιαμβικό επτασύλλαβο στίχο στο περιθωριακό ιδίωμα των τοξικομανών και μελοποιήθηκε ως ρεμπέτικο.

Κιμπάρης

Κιμπάρης λέω είμαι εγώ
και πρώτος στο κουρμπέτι
πάντα πλερώνω παγκουί
αμέτι- μοχαμέτι.
_._
Άκρες, σταλό έχω πολλά
τους πάντες τους λαδώνω
κι αν με μαγκώσουν ψάχνομαι
μια μπούκα και τελειώνω.
_._
Γκισντάν, ψειρού τα έμαθα
σχολειό ήταν μεγάλο
μα απ' ότι κουσουμάρησα
τσάγια δεν πάει άλλο.

 

_

γράφει ο Κώστας Παρδάλης

_______
Λεξιλόγιο

Κιμπάρης = Άνθρωπος εμπιστοσύνης.
Κουρμπέτι = Αγορά.
Παγκουί = Τοις μετρητοίς.
Αμέτι-μοχαμέτι = Σώνει και καλά ή οπωσδήποτε.
Άκρες = Γνωριμίες.
Σταλό = Χρήματα.
Μαγκώσουν = Συλλάβουν.
Μπούκα = Διάρρηξη.
Ψάχνομαι = Τριγυρνάω, ψάχνω.
Γκισντάν = Κρατητήριο.
Ψειρού = Φυλακή.
Κουσουμάρησα = Αντιλήφθηκα.
Τσάγια = Γεια σας, αποχωρώ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. evangeloukissa

    Μιας άλλης εποχής αυτό το ποίημα σου Κώστα! Σαν παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία. Μου άρεσε πολύ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου