Κι έζησαν αυτοί καλά…

24.09.2014

 

Δεν τόλμησα να κάνω ούτε τα ελάχιστα…

Ν’ αναγνωρίσω τα λάθη μου…

Τ’ άθελα μου ή τα ηθελημένα μου

«και πάντα δεν έφταιγα εγώ γι’ αυτά!».

Ούτε στα παραμύθια που μου ’λεγαν έδωσα βάση…

Πάντα έβρισκα καταφύγιο τη μοναξιά μου…

Εγώ κ’ οι άλλοι… «Ο κόσμος μου· στον δικό τους κόσμο!».

 

Η «σταχτοπούτα» ―εγώ― που ’χασα το «γοβάκι» μου…

Και περιμένω το βασιλόπουλο ναρθεί, στο πόδι μου να το φορέσει…

Όταν είσαι παιδί δεν διαισθάνεσαι, πως τα παραμύθια

που ακούς να σου λένε αφορούν τη μετέπειτα ζωή σου!..

Η «κοκκινοσκουφίτσα» που αμέριμνη περπατά στο δάσος·

ο «κακός λύκος» που πάντα καιροφυλακτεί·

ο «καλός κυνηγός» που σε σώζει, ανοίγοντας(!) κοιλιές…

«Κ’ έζησαν αυτοί καλά κ’ εμείς καλύτερα!»…

 

Μόνο που στο δικό μας «καλύτερο» μετέπειτα

δεν υπάρχει κυνηγός για να μας σώσει!..

Μα θα υπάρχει ―πάντα― ένας κακός λύκος να μας καταπιεί…

Κ’ η κοκκινοσκουφίτσα δε δικαιολογείται να περπατά αμέριμνη…

Γιατί το δάσος, δεν είναι απλά και μόνο ένα δάσος!

Μεγάλωσε κι αυτό μαζί μας – κ’ έχει γίνει ζούγκλα…

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλησίασμα

Πλησίασμα

Έχουμε ανάγκη αποδράσεων, είπα. Χρειαζόμαστε συγκεντρώσεις, απάντησες. Οι συγκεντρώσεις τους βρεγμένοι σοβάδες του γεντί κουλέ. Τα χείλη σου στάζουν διαμαρτυρίας αλουργίδα, αμφιβολία που ωρίμασε, μπέσα που τρελά θέλγει, παιχνίδια σπινθηρίσματος που έκρηξη υποβόσκουν....

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονιστικό!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου