Κι έζησαν αυτοί καλά…

24.09.2014

 

Δεν τόλμησα να κάνω ούτε τα ελάχιστα…

Ν’ αναγνωρίσω τα λάθη μου…

Τ’ άθελα μου ή τα ηθελημένα μου

«και πάντα δεν έφταιγα εγώ γι’ αυτά!».

Ούτε στα παραμύθια που μου ’λεγαν έδωσα βάση…

Πάντα έβρισκα καταφύγιο τη μοναξιά μου…

Εγώ κ’ οι άλλοι… «Ο κόσμος μου· στον δικό τους κόσμο!».

 

Η «σταχτοπούτα» ―εγώ― που ’χασα το «γοβάκι» μου…

Και περιμένω το βασιλόπουλο ναρθεί, στο πόδι μου να το φορέσει…

Όταν είσαι παιδί δεν διαισθάνεσαι, πως τα παραμύθια

που ακούς να σου λένε αφορούν τη μετέπειτα ζωή σου!..

Η «κοκκινοσκουφίτσα» που αμέριμνη περπατά στο δάσος·

ο «κακός λύκος» που πάντα καιροφυλακτεί·

ο «καλός κυνηγός» που σε σώζει, ανοίγοντας(!) κοιλιές…

«Κ’ έζησαν αυτοί καλά κ’ εμείς καλύτερα!»…

 

Μόνο που στο δικό μας «καλύτερο» μετέπειτα

δεν υπάρχει κυνηγός για να μας σώσει!..

Μα θα υπάρχει ―πάντα― ένας κακός λύκος να μας καταπιεί…

Κ’ η κοκκινοσκουφίτσα δε δικαιολογείται να περπατά αμέριμνη…

Γιατί το δάσος, δεν είναι απλά και μόνο ένα δάσος!

Μεγάλωσε κι αυτό μαζί μας – κ’ έχει γίνει ζούγκλα…

 

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”

 

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγκλονιστικό!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου