Σε βρήκα εκεί, στο μισοσκόταδο, να κάθεσαι στην άκρη του δρόμου και με το βλέμμα σου να προσπαθείς να παραμερίσεις τα αστέρια για να δεις που κρύβεται ο κλέφτης των ονείρων σου.
Οι πρώτες σταγόνες της βροχής χάιδευαν το λευκό σου πουκάμισο αφήνοντας πίσω διάφανες κουκίδες. Το φεγγάρι με την σειρά του σκόρπιζε το άπλετο φως του αχνοφωτίζοντας τις ανησυχίες της ψυχής σου, συνεργός στην αναζήτηση του κλέφτη των ονείρων σου.
Πλησίασα διστακτικά κοντά σου…
«Μακάρι να μην τον είχα αφήσει να κλέψει τα όνειρα μας, μακάρι να μπορούσα να τον πιάσω και να έφερνα πίσω τα όνειρα σου, αγάπη μου», σου ψιθύρισα χαϊδεύοντας απαλά τα υγρά σου μαλλιά.
«Δεν μπορείς να τα φέρεις , κανείς δεν μπορεί» μου είπες και με άρπαξες σφιχτά στην αγκαλιά σου.
Και οι λυγμοί μας σκέπασαν τους ήχους της νύχτας…
Πάλευα με τον εαυτό μου, να φαίνομαι πιο δυνατή αλλά δεν τα κατάφερα, τα στηρίγματα της ψυχής μου έπεσαν και λύγισα μαζί σου.
Με κράτησες από τον ώμο σφιχτά για να μην καταρρεύσω και με οδήγησες στο σπίτι.
Στο σπίτι που πριν από λίγες μέρες είχε εισβάλει ο κλέφτης των ονείρων και το λεηλάτησε. Έτσι αισθάνθηκες, όταν ήρθε η ειδοποίηση του γιατρού…
Φτάσαμε στο πλατύσκαλο με ρούχα μουσκεμένα. Σήκωσες τα μάτια σου ψηλά και κοίταξες ξανά τον ουρανό. Τα αστέρια είχαν εξαφανιστεί, τα πήρε η βροχή. Τα σύννεφα με το πέπλο τους σκέπασαν το φως του φεγγαριού.
Σε φίλησα τρυφερά στο μάγουλο και έπιασα το χέρι σου βάζοντας την παλάμη σου στην καρδιά μου.
«Και αν ο κλέφτης έκλεψε τα όνειρα μας και τη ζωή μας, η καρδιά μου θα είναι πάντα εδώ για σένα», σου αποκρίθηκα.
«Θα νιώθεις μοναξιά, θα βγαίνεις και θα κοιτάς τα αστέρια. Κάπου εκεί θα είμαι και εγώ ψυχή μου και θα φέγγω τα μονοπάτια των καινούργιων σου ονείρων.»
Γεμάτος δάκρυα στα μάτια έσκυψες και με φίλησες με πάθος…
Και ήταν το τελευταίο φιλί σε αυτή την νύχτα της αναζήτησης του κλέφτη των ονείρων…
_
γράφει η Δέσποινα Γκουτζολίκα
μελαγχολικό το κείμενό σας…Είναι εκείνος ο άτιμος διακόπητς κάποιες φορές που σβήνει τα όνειρα. Σαν κλέφτης πράγματι…
Ας ανάβουμε το συμμαχικό μας φως. Το φως της ελπίδας. Μόνο αυτό μας μένει. Μα μερικές φορές είναι αρκετό για να μας κάνει γενναίους και γελαστούς…
Να ζούμε κάθε στιγμή…όχι το εγώ το εμείς!!! Ωστε όποιος και να μας κλέψει τα όνειρα…να έχουμε αναμνήσεις και δύναμη να ξαναχτίσουμε καινούργια!!!Καλό βράδυ.
«Θα νιώθεις μοναξιά, θα βγαίνεις και θα κοιτάς τα αστέρια. Κάπου εκεί θα είμαι και εγώ ψυχή μου και θα φέγγω τα μονοπάτια των καινούργιων σου ονείρων.”
Αυτός ο κλέφτης ονείρων δεν μπορεί να τα πάρει κι όλα …..
Μπορεί να πάρει μόνο αυτα που εμείς θα του επιτρέψουμε να κλέψει απο το βάθος της ψυχής και του μυαλού μας…τα υπόλοιπα ας τα κρύψουμε καλά και ας ανοίξουμε το τελευταίο μας χαρτί μόνο οταν χρειαστεί να ρεφάρουμε για να μην τα χάσουμε όλα για όλα…Καλό βράδυ!!!
Δέσποινα βούρκωσα!!
Συγχαρητήρια!!!
Συγκινητική η ιστορία σας αυτή!!!
Όνειρα…
Κάποια πραγματοποιούνται,
άλλα όμως παραμένουν μετέωρα.
Τότε ίσως ο κλέφτης βρίσκει την ευκαιρία και
μας τα παίρνει μακριά.
Εμείς τα ψάχνουμε, τα κυνηγάμε, ελπίζουμε…
Την στιγμή όμως που ο κλέφτης κοιμάται,
βλέπει δικά του όνειρα.
Τότε όνειρά μας ξεγλιστρούν και πίσω επιστρέφουν.
Τα πάντα μπορούν να συμβούν, μέχρι ο κλέφτης να ξυπνήσει…
Ευχαριστώ για τα ωραία λόγια…μερικές φορές η ζωή μας βυθίζει στο βούρκο του χαμού κάποιου αγαπημένου μας προσώπου…εμείς όμως πρέπει να βγαινουμε όσο μπορούμε καθαροί και να συνεχίζουμε να ψάχνουμε, να κυνηγάμε,να ελπίζουμε… στα νέα όνειρα !!!Φιλιά καλό βράδυ!!!