Ήσουν τόσο παγωμένη, που τα χέρια μου ματώσαν

Λες κι αγκάθια είχα πιάσει, κι όμως σ’ είχα αγκαλιά μου

Και σου είπα καλημέρα, σε αγαπάω μην φοβάσαι

Κείνο το πρωί με βρήκες, πεθαμένο στο σαλόνι

με αγκάθια στην καρδιά μου

Πως μ αρέσει όταν βρέχει, και δεν φαίνονται τα μάτια

Που έχουν του νερού το χρώμα και της θάλασσας αλμύρα

Και τα χείλη σου σκουπίσαν, τις σταγόνες απ’ το τζάμι

Να καθρεφτιστεί ο πόνος, να μην νιώθουμε μονάχοι

κι έτσι αγκαλιά σε πήρα

Σιωπηλοί μην μας ακούσουν, σου ‘δειξα τον λάθος δρόμο

Να μην μάθει ότι φεύγεις, και σε κυνηγάει ο πόνος

Έλα φίλα μου τα χείλη, πάρε λίγο απ’ το φαρμάκι

Κι αντί ο δρόμος να σε φέρει μες την αγκαλιά μου πάλι,

περπατώ στον δρόμο μόνος

Κρύφτηκες μες το παλτό σου, να μην δει κανείς τα δάκρυα

Που άφηνες καθώς χανόσουν, σαν σημάδια να θυμάσαι

Κι εγώ πίσω μου κοιτούσα, να μην νιώσεις ότι φεύγω

Κι εσύ έκλεινες τα μάτια, να μην βλέπω που δακρύζουν

μα να νιώθω πως κοιμάσαι.

Κοίτα αλλού όταν πονάς

_

γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος