Κοίτα αλλού όταν πονάς

21.08.2015

 

 

Ήσουν τόσο παγωμένη, που τα χέρια μου ματώσαν

Λες κι αγκάθια είχα πιάσει, κι όμως σ' είχα αγκαλιά μου

Και σου είπα καλημέρα, σε αγαπάω μην φοβάσαι

Κείνο το πρωί με βρήκες, πεθαμένο στο σαλόνι

με αγκάθια στην καρδιά μου

 

Πως μ αρέσει όταν βρέχει, και δεν φαίνονται τα μάτια

Που έχουν του νερού το χρώμα και της θάλασσας αλμύρα

Και τα χείλη σου σκουπίσαν, τις σταγόνες απ' το τζάμι

Να καθρεφτιστεί ο πόνος, να μην νιώθουμε μονάχοι

κι έτσι αγκαλιά σε πήρα

 

Σιωπηλοί μην μας ακούσουν, σου 'δειξα τον λάθος δρόμο

Να μην μάθει ότι φεύγεις, και σε κυνηγάει ο πόνος

Έλα φίλα μου τα χείλη, πάρε λίγο απ' το φαρμάκι

Κι αντί ο δρόμος να σε φέρει μες την αγκαλιά μου πάλι,

περπατώ στον δρόμο μόνος

 

Κρύφτηκες μες το παλτό σου, να μην δει κανείς τα δάκρυα

Που άφηνες καθώς χανόσουν, σαν σημάδια να θυμάσαι

Κι εγώ πίσω μου κοιτούσα, να μην νιώσεις ότι φεύγω

Κι εσύ έκλεινες τα μάτια, να μην βλέπω που δακρύζουν

 μα να νιώθω πως κοιμάσαι.

Κοίτα αλλού όταν πονάς

 

_

γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

5 σχόλια

5 Σχόλια

    • Γιάννης Πανδρεμένος

      Σας ευχαριστώ Ελένη.

      Απάντηση
  1. Ανώνυμος

    Μπράβο,μπράβο,μπράβο!

    Απάντηση
  2. Μαίρη Αθανασίου

    Είμαι πολύ τυχερή διότι έχω ακούσει μελοποιημένο το παραπάνω ποίημα του Γιάννη, απ’ τον ίδιο το Γιάννη.
    Είχα καιρό να συγκινηθώ,να ανατριχιάσω και να νιώσω οτι αυτό το τραγούδι ΠΡΕΠΕΙ να το ακούσει ο κόσμος,τόσο επιβλητικά .
    Συγχαρητήρια φίλε μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου