Κοντά σου, μαζί σου
σκιά και πληγή σου.
Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω
τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω.
Κοντά σου και μέσα σου
καταφύγιο να χτίζω
όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω
τόσα τα έργα που θα φτιάξει ο λυγμός μου.
[…]
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη







Λυτρωτικό καταφύγιο η νύχτα σου, πολύ όμορφο!!!!!
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!
…τις ψυχές επιτέλους να φωτίσει με το χάδι εκείνο, που τους χρωστώ…
πολύ όμορφο Αννα μου….βγάζει ολόκληρη την όμορφη ψυχή σου!
Όπως λέμε “μου βγαλες την ψυχή;;;;;” 😉 Σε ευχαριστώ Μάχη μου ..σε ευχαριστώ πάρα πολύ!Την καλημέρα μου!
Άννα μου το ποίημα σου αυτό είναι αρκετά διαφορετικό απ’ τα όλα τα υπόλοιπα.
Παρόμοια τρυφερότητα το διαπερνά βέβαια.
Συγχαρητήρια Άννα!! Υπέροχο!!!
Καλό βράδυ
Σε ευχαριστώ παρα πολύ Ελένη μου!!