Κοντά σου, μαζί σου
σκιά και πληγή σου.
Κάθε βράδυ σε εσένα επιστρέφω
τον πόνο της μέρας φοράω κι αντέχω.
Κοντά σου και μέσα σου
καταφύγιο να χτίζω
όσα κι αν είναι τα δάκρυα που αξίζω
τόσα τα έργα που θα φτιάξει ο λυγμός μου.
Στη ζωή σου στον σφυγμό σου
τώρα αφήνομαι
τώρα γίνομαι νυχτολούλουδο σκοτεινό.
Από το χάος μου μέσα να σπείρω
βλαστάρι μικρό να το κάνω ανθό.
Κοντά σου αφήνομαι.
Μαζί σου γίνομαι αστέρι μικρό λαμπερό
τις ψυχές επιτέλους να φωτίσει
με το χάδι εκείνο, που τους χρωστώ.
Μαζί σου μόνο
κοντά σου μόνο έρχομαι και στέκομαι
δίχως ψεύτικο προσωπείο
δίχως κανένα μυστικό.
Σε εσένα νύχτα μου ασημένια
σε εσένα το ξέρω αγάπη θα βρω.
Μονάχα εσύ μη με ξεχάσεις
αυτό μονάχα σου ζητώ.
Ευχή και κατάρα σου δίνω
μη με αφήσεις μόνη
σαν έρθει η ώρα μου να φύγω.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!