γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Για πολλούς η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών, είναι μια ακόμη ευκαιρία για διάβασμα. Επιλέγουν προσεκτικά τα βιβλία που θα τους κρατήσουν συντροφιά και τα απολαμβάνουν πλάι στο κύμα ή στην ησυχία που προσφέρει το βουνό. Τούτο το βιβλίο, άνετα μπορεί να σας κάνει παρέα, να σας συγκινήσει αλλά και να σας προβληματίσει πάνω στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Κεντρική του ηρωίδα η Ερατώ. Ένα κορίτσι διαμάντι με χαμηλή αυτοεκτίμηση, άτολμη και εσωστρεφής. Ένα κορίτσι διαμάντι το οποίο διαθέτει παραπανήσια κιλά, νιώθει μέσα του άδεια και καθηλώνεται κάθε φορά που τα μάτια της μάνας της την κοιτάζουν. Η κυρά Δάφνη είναι η μάνα της. Μια κυκλοθυμική γυναίκα, αυστηρή προς την Ερατώ, η οποία κρατάει τα σκήπτρα της μητριαρχικής τους οικογένειας, εξουσιάζει κάθε βήμα της μοναχοκόρης της και απαιτεί να έχει λόγο στη ζωή της. Η Ερατώ, το κορίτσι διαμάντι, νιώθει ο μητρικός κλοιός να την πνίγει, να τη ναρκώνει, να τη μαγνητίζει. Πολλές φορές την οδηγεί στην αυτοκαταστροφή και σε σκέψεις παρακινδυνευμένες, μα σαν από μηχανής θεός η ίδια η ζωή την κρατάει στη δίνη της.

Έχοντας χάσει τον πατέρα της, μεγαλώνει πλάι στη μάνα και η μόνη ανδρική φιγούρα που αναμοχλεύεται με τη ζωή της είναι ο θείος Μελέτης με τις πολλές και παρωχημένες νουθεσίες τους περί ηθικής. Η Ερατώ θέλει να ζήσει, να ερωτευτεί, να εργαστεί μα η μάνα έχει άλλα σχέδια. Την προορίζει αμόλυντη σε γάμο. Ονειρεύεται να ανοίξει το δικό της σπιτικό και εκεί να είναι κυρά και αρχόντισσα. Όλα είναι προμελετημένα και οργανωμένα, μα η Ερατώ, ασφυκτιεί και ετοιμάζεται να αντιδράσει.

…όταν ο κουρνιαχτός της έντασης κατακαθίσει, πολλά σχήματα αλλάζουν μορφή…

Στην ιστορία μας υποδέχονται μια κλειδωμένη πόρτα που μένει πάντα κλειστή μετά τις 11 το βράδυ, η αγαπημένη λευκή πουκαμίσα της Ερατούς λάβαρο προσωπικής επανάστασης, δυο πληγιασμένα πόδια αντίτιμο λίγων κερμάτων, η πάντα περιορισμένη οικονομική δυνατότητα της οικογένειας, η στέρηση ελευθερίας και βούλησης αλλά και η απαγόρευση της μάνας για την εργασία της κόρης της.

Η Ερατώ ζει με περιορισμούς. Ζει με ημίμετρα. Ζει χωρίς ένταση και ενδιαφέροντα. Ζει όπως ορίζει η μάνα της μα όταν συναναστρέφεται με τη γοητευτική της φίλη Αριστέα, η καρδιά της φτερουγίζει. Κάνει όνειρα άλλες φορές με έντονα και ελπιδοφόρα χρώματα, μα άλλες φορές με φόντο το μαύρο. Φυτοζωεί, υποφέρει και υπομένει. Θέλει να διεκδικήσει και κάποιες φορές το πετυχαίνει, αποδεχόμενη το τίμημα της ‘αποκοτιάς’ της.

Όσο θα προχωράμε στα άδυτα της ιστορίας, τόσο θα διαφοροποιούμε την άποψή μας για την Ερατώ. Το κορίτσι διαμάντι θα δράσει και θα αντιδράσει. Το κορίτσι διαμάντι θα δείξει δυναμισμό και τόλμη. Το κορίτσι διαμάντι θα δραστηριοποιηθεί και θα τα καταφέρει. Το κορίτσι διαμάντι θα δοκιμάσει τους άντρες και θα γευτεί τον έρωτα. Το κορίτσι διαμάντι θα θέσει στόχους και προτεραιότητες, μα δεν θα ανταπεξέλθει σε όλα.

Θα διαβάσουμε για την έξοδο της Δάφνης και την επιστροφή της με κλάματα, για μια παρθενική ανάσα σε σεντόνια απρόσωπου ξενοδοχείου, για το σύντομο μα σημαντικό κεφάλαιο Σάββας, για ένα ολιγόλεξο σημείωμα, για τα άπλυτα πιάτα μιας κουζίνας ξέχειλης λίγδα, αλλά και για ένα ποτήρι με δυο ξυραφάκια σε γνώριμο λουτρό.    

…ο προγραμματισμός στέκεται αντίκρυ από τον αυθορμητισμό και, όπως και να το κάνουμε, ευτελίζει μεγάλο μέρος της μαγείας του έρωτα…

Η ζωή της Ερατούς, αλλάζει άρδην. Θα δεχτεί ένα τηλεφώνημα από την Αριστέα μήνες μετά την τελευταία τους επικοινωνία. Θα προβεί σε πολλές αποτυχημένες προσπάθειες για δίαιτα. Θα απολαύσει ένα μπάνιο με αρώματα Ανατολής και μια απερισκεψία της θα βάλει σε κίνδυνο την υπόληψή της. Απάνεμο λιμάνι της θα σταθεί ο φίλος Αχμέτ μιας και δεν έχει πλέον επαφές με την Αριστέα. Η μάνα έχει κλειστεί στο σπίτι της και ζει με τις ενοχές της και η Ερατώ αφού ανοίξει ένα κουτί από παπούτσια που τελικά είναι ξέχειλο ερωτηματικά και αποκαλύψεις, θα βάλει νέο στόχο στη ζωή της να φτάσει όσο πιο γρήγορα μπορεί στις απαντήσεις που τριβελίζουν το μυαλό της.

Τι θέση έχει στην ιστορία μας ένα καμπαρέ του Πειραιά;

Τίνος είναι αφεντικίνα η Ντέπυ;

Ποια γυναίκα θα χρησιμοποιήσει βαφή colleston σε χρώμα καστανό;

Λίγο πριν πέσει η αυλαία της ιστορίας, η επίσκεψη των γηρατειών θα εισβάλλει με ντροπή μα και συνειδητοποίηση, μια συνάντηση κομβικής σημασίας τόσο για το παρελθόν όσο και για το μέλλον θα αναστατώσει την Ερατώ και η ακρόαση μιας ιστορίας θα βάλει τα χαμένα κομμάτια του παζλ στη σωστή τους θέση.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Γιώργου Πολίτη, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…όταν το μυαλό έχει περιβόλια να διαβεί, όσο και να κυνηγάει ο ύπνος το σώμα, ποτέ δε θα το φτάσει …

Ο καθρέφτης για το κορίτσι διαμάντι, στάθηκε σύμβολο συνειδητοποίησης και αλήθειας. Ο καθρέφτης ήταν αυστηρός μα και δίκαιος απέναντί της. Ο καθρέφτης που ποτέ δεν υπήρξε φίλος της, έγινε πολλές φορές δεινός συνομιλητής της και ξεσκέπασε τις κρυφές της πλευρές. Αυτός ο καθρέφτης τη συνόδευε πάντα και μαζί του αναμετρήθηκε πολλές φορές αφήνοντας πίσω νικητή και ηττημένο.

Αν η Ερατώ, το κορίτσι διαμάντι που εύστοχα ονόμασε ο δημιουργός του αποφασίσει να κοιτάξει τον καθρέφτη της τώρα, θα δει μια γυναίκα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την παλιά Ερατώ, θα δει μια γυναίκα όμορφη όπως όμορφη ήταν πάντα κι ας μη το συνειδητοποιούσε, θα δει μια γυναίκα πλέον ξέχειλη ευτυχία. Τα βάσανά της ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα πια έχει απαγκιστρωθεί από τα δεσμά της και ατενίζει με σθένος το μέλλον της.

Αλήθεια πόσες μπορούν να αλλάξουν άρδην τη ρότα της ζωής τους, πληρώνοντας αγόγγυστα το τίμημα;

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

«Θέλω να ζήσω, μάνα. Θα γυρίσω νωρίς, σ’ το υπόσχομαι. Τι λες, να πάω;»

Θυμάμαι πώς περίμενα την απάντηση της μάνας μου, τότε που ήμουν έφηβη, μαγνητισμένη από τα υπέροχα πράσινα μάτια της. Εκείνα τα μάτια που κατάφερναν να υπνωτίζουν κάθε μου βούληση και με έκαναν να υποτάσσομαι σε θελήσεις που δε με αντιπροσώπευαν.

Τώρα που σας μιλάω, έχω συμπληρώσει ήδη σαράντα πέντε χρόνια ζωής. Κάθομαι στο περβάζι της ταράτσας του πατρικού μου σπιτιού στο Νέο Ηράκλειο, κουνώντας τα πόδια μου στο κενό και χλευάζοντας όλους τους λόγους που θα έκαναν τη ζωή μου να δείχνει όμορφη. Θα μπορούσα, αν ήθελα, να ουρλιάξω ή να κάνω τη μεγαλύτερη απρέπεια που περνάει από το μυαλό σας, επειδή είναι πραγματικά απίστευτα τα δικαιώματα που αποκτά κάποια η οποία έχει αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή της.

Κατανόηση ζητάω από σας και αποδοχή, τώρα που το τίποτα φαντάζει να αποκτά νοήματα μεστά.

Για να το πετύχω όμως, θα πρέπει να γυρίσω πολλά χρόνια πίσω…

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου.

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΠΟΛΙΤΗΣ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε  αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και ζωγραφική, και αργότερα παρακολούθησε επί δύο χρόνια σειρά σεμιναρίων φιλοσοφίας, ψυχολογίας και πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων, ενώ συγχρόνως αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο και στο Διαδίκτυο.

Μυθιστορήματα του ιδίου: Ήφαες, Αδελαή; (2011), 24 στιγμές ακραίου πάθους (2017), Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (2018). Θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές των Αθηνών: Κορίτσι Διαμάντι, Το Λαχείο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ, το οποίο προβάλλεται σε τηλεοπτική σειρά με μεγάλη επιτυχία, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΙΛΙ και Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.