Select Page

Λίγα τετραγωνικά ουρανού παρακαλώ…

Λίγα τετραγωνικά ουρανού παρακαλώ…

 

 

Είναι  απίστευτο πως μια γωνίτσα ουρανός μπορεί να ορίσει τη διάθεσή σου…

Όποτε αρρωσταίνω εκτιμώ πολλά πράγματα αλλά όχι αυτά που ίσως οι άλλοι να περίμεναν. Την οικογένειά μου, την υγεία μου ή την ασφάλεια του σπιτιού και το χουζούρι του κρεβατιού μου ούτως ή άλλως τα εκτιμώ. Απεριόριστα. Η αρρώστια περιττεύει για να μου υπενθυμίζει αξίες. Τις θυμάμαι από μόνη μου.

Αυτά που εκτιμώ, έχουν να κάνουν με αυτά που παρατηρώ όταν είμαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι. Με αυτά  που όλο τον υπόλοιπο καιρό δεν έχω το χρόνο ή την προσοχή μου στραμμένη επάνω τους γιατί νομίζω ότι υπάρχουν άλλα πιο σημαντικά…

Ο ουρανός είναι ένα απ’ αυτά. Ο οποιοσδήποτε ουρανός. Ο γαλανός, ο συννεφιασμένος, ο ασυννέφιαστος, ο βαρύς, πένθιμος και γεμάτος βροχή, ο κοκκινωπός που αναποφάσιστα σκοτεινιάζει, ο πρωινός,  ξεκούραστος  και υποσχετικός, ο γκι, ο λευκός, ο αξημέρωτος. Όλοι οι ουρανοί έχουν μέσα τους μια υπόσχεση από φως και αυτό δεν είναι αυτονόητο ότι μπορείς να το έχεις παντού… Εκεί που όλα σου φαίνονται από μόνα τους λίγο πιο σκοτεινά…

Χαζεύω έξω ατελείωτες ώρες και εκτιμώ την αξία του χαζέματος που τόσο έχουμε υποτιμήσει. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα ξανακάνω παρατήρηση στα παιδιά μου όταν τα πιάνω να χαζεύουν. Κατάλαβα πως έτσι το μυαλό ξεκουράζεται σε μια γλυκιά ραστώνη της «καμιάς σκέψης», σα να κάνεις απλωτές σε ζεστή θάλασσα, κατακαλόκαιρο, με τα αυτιά βουτηγμένα στο νερό, να ακούς τους ήχους αλλά μακρινούς, να μη σ’ αγγίζουν.  Την ώρα του χαζέματος δεν είναι ότι δεν έχεις μυαλό είναι ότι απλώς δεν είναι εκεί και έχεις απλώς τις αισθήσεις σου και αυτές ζαβλακωμένες. Απλώς λυτρωτικό…

Δε θέλω να μιλήσω για τον πόνο, την αρρώστια, την απώλεια, όλα αυτά που όλοι φανταζόμαστε ή ξέρουμε γιατί νομίζω ότι όταν δεν τα σκέφτομαι νιώθω καλύτερα και γιατί, όπως η Δροσούλα στο «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου»,  ό,τι  με τρομάζει, δεν το γράφω.

Προτιμώ να μιλήσω για μυρωδιές,  όχι εκείνες που σου θυμίζουν τον παιδίατρο που πήγαινες όταν ήσουν μικρός για να σου κάνει εμβόλιο, τις άλλες, τις ζεστές, αυτές που καμιά φορά σου φαίνονται ενοχλητικές αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι: το κρεμμύδι που μελώνει πριν να τσιγαρίσουμε το κρέας και μας ενοχλεί «που μυρίζει όλο το σπίτι», η φρεσκοκομμένη ντομάτα, η μυρωδιά του πρωινού  τοστ σε όλα τα δωμάτια, τα πλυμένα σεντόνια, τα άπλυτα φανελάκια των παιδιών σου, ο ζεστός καφές αλλά και όλες οι σπιτικές μυρωδιές ανακατεμένες, όλες εκείνες που σου θυμίζουν τη ζεστασιά και την παρουσία αυτών που αγαπάς και που όταν κοιμάσαι χώρια τους μαραίνεσαι. Έστω κι αν αυτό είναι για μια μέρα…

 

της Μαριέττας Κόντου

Η Μαριέττα Κόντου γεννήθηκε κατακαλόκαιρο του 1972 κι αν και έχουν περάσει 40 χρόνια είναι ακόμη πολύ κοντά στο «τότε». Ανήκει στη γενιά της «Αθλητικής Κυριακής», του Carnation, του «Λόλα να ένα μήλο», του φυτολόγιου, των λευκωμάτων με τις αφιερώσεις, των εικόνων της Sarah Key και των βιβλίων της Πηνελόπης Δέλτα και της Ζώρζ Σαρρή στη βιβλιοθήκη της. Θυμάται ακόμη την ασπρόμαυρη τηλεόραση που υπήρχε στο σαλόνι, το σήμα της ΥΕΝΕΔ, τις ελληνικές ταινίες του σαββατοκύριακου και το θέατρο της Δευτέρας. Έζησε τις δασείες, τις οξείες, τις περισπωμένες και τις σχολικές ποδιές με τους κεντημένους γιακάδες στο τελείωμά τους. Ανήκει στη γενιά που «ίδρωσε» να μάθει το μονοτονικό και που πρόλαβε να χαρεί τη γλύκα του βινυλίου και των δισκάδικων σε κάθε γειτονιά. Πήγαινε στο σχολείο με τα πόδια, η γιαγιά της της έλεγε παραμύθια και η μάνα της κατάφερε να της στολίσει τα παιδικά της χρόνια με όλων των ειδών τις σπιτικές μαμαδίστικες μυρωδιές.

Μετά από ανήσυχη παιδική ηλικία και θυελλώδη εφηβεία, σπούδασε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ψάχνοντας να βρει απαντήσεις. Ακολούθησε μακρά περίοδος εθελοντισμού, Συστημικής Εκπαίδευσης και ψυχοθεραπείας. Ένα μεταπτυχιακό στη Συστημική Θεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας στο Αιγινήτειο νοσοκομείο και η διδακτορική της Διατριβή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο -που ακόμη θυμάται με πόνο- συνέπεσαν με γάμο και γεννήσεις εναλλάξ. Βρέθηκε παντρεμένη, φοιτήτρια και με δύο γιούς με ταχύτητα με ξάφνιασε ακόμη και την ίδια. Παρόλα αυτά κυνηγούσε εκπαιδεύσεις, σεμινάρια και τεχνοχνωσία με την ίδια βουλιμία που ο διαβητικός κοιτάζει την πάστα. Χρόνο δεν είχε αλλά δημιουργούσε. Η  «ώριμη» ηλικία των τριάντα τη βρήκε να εργάζεται στο χώρο της απεξάρτησης εφήβων όπου και παρέμεινε για αρκετά χρόνια. Τα τελευταία χρόνια έχει επιλέξει το μοναχισμό της ιδιώτευσης με ειδίκευση στη θεραπεία ενηλίκων, ζευγαριών, οικογενειών και εφήβων. Αναλαμβάνει την επιστημονική ευθύνη και τον συντονισμό ομάδων θεραπείας και ευαισθητοποίησης και πραγματοποιεί βιωματικά σεμινάρια σε συνεργασία με συλλόγους γονέων και σχολεία.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Όμορφο το κείμενό σας. Όμορφα τα γράφετε και στο βιογραφικό σας, όλες εκείνες οι εικόνες και οι μνήμες από κείνα τα χρόνια. Ένιωσα ότι ήμουν κι εγώ εκεί. Ωραία χρόνια… Φαντάζομαι ότι είμαστε τυχεροί που κουβαλάμε τέτοιες θύμησες.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Κύριε Θερμογιάννη σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Πράγματι τυχεροί που περπατήσαμε εποχές με έντονες μυρωδιές και ακόμη πιο τυχεροί που μπορούμε να τις ανακαλούμε και να τις συνταιριάζουμε με τις τωρινές…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!