Λείπεις, του Φοίβου Μανωλούδη

19.03.2016

old-letters-1082299_1920
Αυτές τις μέρες συνήθισα
να μιλώ για τον εαυτό μου σε χρόνο
παρελθόντα.
Γράφοντας για το χθες.
Αντικρύζοντας το αύριο
μέσα από μουσκεμένες
με μνήμες παλαιές φωτογραφίες.
Δεν είναι τίποτε παραπάνω
από ομίχλη που σέρνεται αθόρυβα
προς τα βουνά με τις βιολέτες.

Μέσα απ’ το μικρό κουτάκι της μνήμης
ανασύρω τις μέρες -όχι και τόσο μακρινές
που ο καιρός αυτός σήμαινε τον ερχομό σου
τόσο αναπάντεχα.
Το φως να ανάβει ή να σβήνει
-εσύ απέναντι να μου γνέφεις-
τόσο γρήγορα.
Η μυρωδιά της βροχής με καλημερίζει
απ’ τους κορμούς των πεύκων
τόσο ξεδιάντροπα.

Αυτές τις μέρες έχω μια τάση
να προσέχω τις μικρολεπτομέρειες
αποθηκεύοντας μόνο τις πιο ασήμαντες
ώστε να ’χω επαρκές υλικό για ανακύκλωση.
Μια πολυτέλεια και αυτή
που πρόσφατα γνώρισα.
Ξέρω πως θα το μετανιώσω πικρά
δεν έφυγες όμως ποτέ απ’ τις σκέψεις μου
αιώνιος κάτοικος -κάτι καλύτερο: άρχων.

Ξέρεις, τα νεογέννητα πουλιά
τα αλλοπρόσαλλα τραγούδια τους
ο τρόπος που στρέφονται στον ήλιο
ο τρόπος που επαναλαμβάνουν
τα ίδια τραγούδια
ξανά και ξανά
μου φαίνεται πως εύχονταν
ένα αλλιώτικο τέλος.

 

-

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ”Ξέρω πως θα το μετανιώσω πικρά
    δεν έφυγες όμως ποτέ απ’ τις σκέψεις μου
    αιώνιος κάτοικος -κάτι καλύτερο: άρχων…”
    Πόσες και πόσες φορές δεν αισθανόμαστε την ”παρουσία” κάποιου που λείπει χιλιόμετρα μακριά μας να είναι πανταχού παρούσα και άρχουσα!
    Μπράβο, Φοίβο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Φοίβο ήρθες πολύ ώριμα ξανά στο βιβλίο. Αυτό το ποίημα σου με κέρδισε σε πολλά. Συνέχισε έτσι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου