Λείπεις, του Φοίβου Μανωλούδη

19.03.2016

old-letters-1082299_1920
Αυτές τις μέρες συνήθισα
να μιλώ για τον εαυτό μου σε χρόνο
παρελθόντα.
Γράφοντας για το χθες.
Αντικρύζοντας το αύριο
μέσα από μουσκεμένες
με μνήμες παλαιές φωτογραφίες.
Δεν είναι τίποτε παραπάνω
από ομίχλη που σέρνεται αθόρυβα
προς τα βουνά με τις βιολέτες.

Μέσα απ’ το μικρό κουτάκι της μνήμης
ανασύρω τις μέρες -όχι και τόσο μακρινές
που ο καιρός αυτός σήμαινε τον ερχομό σου
τόσο αναπάντεχα.
Το φως να ανάβει ή να σβήνει
-εσύ απέναντι να μου γνέφεις-
τόσο γρήγορα.
Η μυρωδιά της βροχής με καλημερίζει
απ’ τους κορμούς των πεύκων
τόσο ξεδιάντροπα.

Αυτές τις μέρες έχω μια τάση
να προσέχω τις μικρολεπτομέρειες
αποθηκεύοντας μόνο τις πιο ασήμαντες
ώστε να ’χω επαρκές υλικό για ανακύκλωση.
Μια πολυτέλεια και αυτή
που πρόσφατα γνώρισα.
Ξέρω πως θα το μετανιώσω πικρά
δεν έφυγες όμως ποτέ απ’ τις σκέψεις μου
αιώνιος κάτοικος -κάτι καλύτερο: άρχων.

Ξέρεις, τα νεογέννητα πουλιά
τα αλλοπρόσαλλα τραγούδια τους
ο τρόπος που στρέφονται στον ήλιο
ο τρόπος που επαναλαμβάνουν
τα ίδια τραγούδια
ξανά και ξανά
μου φαίνεται πως εύχονταν
ένα αλλιώτικο τέλος.

 

-

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ”Ξέρω πως θα το μετανιώσω πικρά
    δεν έφυγες όμως ποτέ απ’ τις σκέψεις μου
    αιώνιος κάτοικος -κάτι καλύτερο: άρχων…”
    Πόσες και πόσες φορές δεν αισθανόμαστε την ”παρουσία” κάποιου που λείπει χιλιόμετρα μακριά μας να είναι πανταχού παρούσα και άρχουσα!
    Μπράβο, Φοίβο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Φοίβο ήρθες πολύ ώριμα ξανά στο βιβλίο. Αυτό το ποίημα σου με κέρδισε σε πολλά. Συνέχισε έτσι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου