Λείπεις, του Φοίβου Μανωλούδη

19.03.2016

old-letters-1082299_1920
Αυτές τις μέρες συνήθισα
να μιλώ για τον εαυτό μου σε χρόνο
παρελθόντα.
Γράφοντας για το χθες.
Αντικρύζοντας το αύριο
μέσα από μουσκεμένες
με μνήμες παλαιές φωτογραφίες.
Δεν είναι τίποτε παραπάνω
από ομίχλη που σέρνεται αθόρυβα
προς τα βουνά με τις βιολέτες.

Μέσα απ’ το μικρό κουτάκι της μνήμης
ανασύρω τις μέρες -όχι και τόσο μακρινές
που ο καιρός αυτός σήμαινε τον ερχομό σου
τόσο αναπάντεχα.
Το φως να ανάβει ή να σβήνει
-εσύ απέναντι να μου γνέφεις-
τόσο γρήγορα.
Η μυρωδιά της βροχής με καλημερίζει
απ’ τους κορμούς των πεύκων
τόσο ξεδιάντροπα.

Αυτές τις μέρες έχω μια τάση
να προσέχω τις μικρολεπτομέρειες
αποθηκεύοντας μόνο τις πιο ασήμαντες
ώστε να ’χω επαρκές υλικό για ανακύκλωση.
Μια πολυτέλεια και αυτή
που πρόσφατα γνώρισα.
Ξέρω πως θα το μετανιώσω πικρά
δεν έφυγες όμως ποτέ απ’ τις σκέψεις μου
αιώνιος κάτοικος -κάτι καλύτερο: άρχων.

Ξέρεις, τα νεογέννητα πουλιά
τα αλλοπρόσαλλα τραγούδια τους
ο τρόπος που στρέφονται στον ήλιο
ο τρόπος που επαναλαμβάνουν
τα ίδια τραγούδια
ξανά και ξανά
μου φαίνεται πως εύχονταν
ένα αλλιώτικο τέλος.

 

-

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    ”Ξέρω πως θα το μετανιώσω πικρά
    δεν έφυγες όμως ποτέ απ’ τις σκέψεις μου
    αιώνιος κάτοικος -κάτι καλύτερο: άρχων…”
    Πόσες και πόσες φορές δεν αισθανόμαστε την ”παρουσία” κάποιου που λείπει χιλιόμετρα μακριά μας να είναι πανταχού παρούσα και άρχουσα!
    Μπράβο, Φοίβο…

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Φοίβο ήρθες πολύ ώριμα ξανά στο βιβλίο. Αυτό το ποίημα σου με κέρδισε σε πολλά. Συνέχισε έτσι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου