Λευκή πεταλούδα

28.10.2015

 

 

Basilena

Φωτογραφία: Βασιλένα Μητσιάδη

"Θα γίνω πεταλούδα, όταν μεγαλώσω, γιατί πολύ που τις ζηλεύω, μια όμορφη λευκή πεταλούδα, να το ξέρεις", είπε η μικρή Ειρήνη. "Και θα πετάω, θα πετάω αδιάκοπα, θα ζαλίζω τον κόσμο με τα τραγούδια μου, ελεύθερη και ωραία. Κι όλο θα γλεντώ τη ζωή, γλυκό μεθύσι των λουλουδιών, από ψηλά αγναντεύοντας την γη. Και θα 'ναι μεταξένια η ομορφιά μου, να το ξέρεις". Κι κόμπαζε χαμογελώντας, στριφογυρνώντας σαν μπαλαρίνα. 

"Ναι, και θα πετάς, ζηλόφθονα κόντρα στους ανέμους, στον φόβο να σου ρίξουν τα πτερά. Και θα ριχτείς άβγαλτη ερωτικό σεργιάνι, να μη ξέρεις τι ζητάς. Και θα μεθύσεις πλάνη των αρωμάτων, των νοθευμένων χρωμάτων. Του ήλιου μαύρη χαρά να πάρεις, σ 'άδειες αγκαλιές, κύκλους να κάνεις, γύρω από τις φωτιές, μέχρι να σου κάψουν τα φτερά. Τόσο θα σε λατρέψουν οι σκιές, φίλους και εχθρούς να τους έχεις, διαρκής χειμώνας, της μοναξιάς κατάρα, μόνο σ΄ αυτήν ν ' ανήκεις. 

Και θα ξαπλώσεις, αλλοτινή ξεγνοιασιά, στο χώμα που δακρύζει, του έρωτα μοιρολόι στην ξεχασμένη άνοιξη. Που θα σ' αναστήσει κύκλος της ζωής, αληθινή αγάπη". Είπε η σοφή μητέρα της. 

 

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφο!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου