Λησμονιά

 

Ξέφυγα μια στιγμή απ’ τους λυγμούς

κι ήρθα κοντά σας

πουλιά της λήθης μου

σύντροφοί μου εσείς,

που γλυκό κελάηδισμα προσφέρετε

χωρίς ανταμοιβή.

Γλιτώσατε απ’ το μένος των κυνηγών

παρηγοριά η μορφή σας σε τούτο το δάσος.

Μα οι κυνηγοί των ψυχών

να το ξέρετε είναι οι πιο σκληροί.

Δεν χτυπούν με όπλα

αρκεί να στάζουν λίγο λίγο

το δηλητήριο στην πληγή.

Πικρό δηλητήριο,

που αργά σε σκοτώνει.

Κι εσύ να αναρωτιέσαι

πότε, πού, πώς και γιατί

έγινε τούτο το λάθος να υπάρχεις;

Κι αυτό το ερώτημα το βασανιστικό

να το κουβαλάς μέχρι το τέλος.

Εκεί στο τέλος σας θέλω

αγέρωχα πουλιά μου.

Εκεί στο τέλος θέλω να με συνοδεύσετε

και να τραγουδήσετε για τη λησμονιά μου.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!