Ονειρευόμουν με μάτια ορθάνοιχτα

την ιστορία που χάθηκε στη χαραμάδα

του ίσως.

Ένα βράδυ…

Την βρήκε η Ελπίδα να κάθεται

κουλουριασμένη στην άκρη.

Της χάιδεψε για λίγο τα μαλλιά,

άνοιξε το παράθυρο και της

έδειξε το φεγγάρι.

Το πνεύμα μέθυσε κοιτώντας

το φως κι ένα χαμόγελο.

Ήρθε η Θέληση.

Ακούμπησε τη σκάλα

στο Φεγγάρι και της είπε

“προχώρα”.

Όρθωσε το ανάστημά της κι

έκανε αχνά βήματα με

το βλέμμα καρφωμένο

στ’ αστέρια.

Εισχώρησε απ’ το ραγισμένο

δοκάρι η Απογοήτευση.

Την είδε να σκαρφαλώνει

και την τράβηξε με μανία

απ’ τα μαλλιά.

Την καθήλωσε με μιας

στης σιωπής τα σκαλοπάτια.

Την είδε η Αγωνία να στέκεται

κουλουριασμένη στο πάτωμα,

να λούζεται με ακινησία και

άπλωσε μπροστά της μια λίμνη

μόχθου και ένα γιατί.

Πόρτες κλειστές.

Χωρίς ορίζοντα… χωρίς κλειδί.

Τη βρήκε ο Έρωτας να

κρατάει το κεφάλι της με

τα δυο της χέρια,

ξαπλωμένη στα πόδια του φόβου.

Με διαταραγμένη συνείδηση

κοιτούσε το ακρογιάλι.

Της άπλωσε το χέρι να κρατηθεί.

Άνοιξε μια πόρτα με το κλειδί

της Ελευθερίας.

Βγήκε με άλλη φωνή,

πήδηξε στη βάρκα του πόθου

με τα κουπιά στην καρδιά.

Στην απέραντη όχθη

το αίσθημα κι ηχώ

διέγραφαν στον αγέρα

τα όνειρά της.

Κύματα έφερε ο φόβος

στο πέρασμά του.

Η βάρκα αναποδογύρισε

και τα κουπιά εξανεμίστηκαν.

Η παλίρροια ταρακουνούσε

την επιθυμία των πουλιών

να ονειρευτούν.

Ο χρόνος αφοπλισμένος

κουβαλούσε στις πλάτες του

την αγανάκτηση.

Στη πρύμνη στάθηκε

η απελπισία και μια κραυγή.

Καρτερώντας η ακινησία

την φυγή,

την αγκάλιασε να αφουγκραστεί

την φωνή της.

Ισορρόπησαν και πορεύτηκαν

μαζί στην ανταύγεια του ίσως.

Υψώθηκε η σημαία την ώρα της κρίσης.

Το Φεγγάρι άπλωσε το χέρι

του στο άπειρο,

ψάχνοντας το πρόσωπό μου,

να με θυμάται, ίσως, ανάμεσα

στις κόρες του ανέμου.

Με τα δάχτυλά του σχεδίασε

την οσμή μας στην άμμο.

Ίσως ν’ αντέξει η νύχτα…

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου