Select Page

Μάνα σημαίνει μνήμη, του Αντώνη Ευθυμίου

Μάνα σημαίνει μνήμη, του Αντώνη Ευθυμίου

 Σίφνος, 22 Αυγούστου 2012

Μάνα,

σου στέλνω αυτό το γράμμα, γνωρίζοντας ότι μπορεί να μην το λάβεις ποτέ. Κάθε που νυχτώνει κι ο ουρανός ενδύεται το μαύρο πέπλο του, παρατηρώ τ’ αστέρια. Όλα μοιάζουν ίδια. Όλα, εκτός από ένα. Το πιο λαμπερό. Αυτό το αστέρι είσαι εσύ και λάμπεις πάντα στο δικό μου ουρανό.

Θα αναρωτιέσαι γιατί δεν σου έγραψα ποτέ πριν, έστω μια λέξη. Πάντα ήθελα να σου εκφράσω όλα αυτά που νιώθω για σένα, αλλά δεν μπορούσα. Μ’ εξουσίαζε η απουσία σου. Όλα αυτά τα χρόνια αισθανόμουν άνθρωπος, αλλά έμοιαζα με άγαλμα. Γέλαγα χωρίς θόρυβο. Έκλαιγα δίχως δάκρυα. Το ματωμένο δειλινό κατάπινε τη σιωπή μου. Η ψυχή μου είχε κρυφτεί στο σκοτεινό μέρος της καρδιάς. Είχα εγκλωβιστεί στη σκιά μου. Απέστρεφα τα μάτια μου μακριά από κάθε υποψία φωτός. Αρνιόμουν να σε φέρω στο νου μου, είχε γίνει η απώλεια συνήθειά μου. Πόσο άδικο είχα!

Σήμερα το πρωί, λίγο πριν χαράξει, ανασκαλεύοντας τ’ απομεινάρια του παρελθόντος, ανακάλυψα το φυλαχτό που μου είχες χαρίσει. Ήταν καταχωνιασμένο ανάμεσα σε κάτι ξεθωριασμένα μαθητικά τετράδια. Είναι το μοναδικό ενθύμημα που έχω από εσένα. Για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, χαμογέλασα. Τα μάτια μου φεγγοβολούσαν από χαρά, συγκίνηση, ευτυχία. Στα χέρια μου κρατούσα ένα θησαυρό που τον είχα λησμονήσει. Έσκυψα το κεφάλι μου, φίλησα το φυλαχτό και ξέσπασα σε αναφιλητά. Αισθάνθηκα ότι ασπάστηκα την Παναγία, τη μητέρα όλων των μανάδων του κόσμου. Ένιωσα ότι ασπάστηκα εσένα. Αίφνης, αναθεώρησα τα πάντα γύρω από τον εαυτό μου. Αναδόμησα τη σκέψη μου, κατέτμησα τη ζωή μου σε στιγμές κι έβγαλα το προσωπείο του ψεύδους. Σαν άλλος φοίνικας, αναγεννήθηκα από τις στάχτες μου. Τώρα κοιτάζω κατάματα την αλήθεια και δε φοβάμαι. Όχι, μάνα, δεν έφυγες. Απλά ο Αυγερινός έσβησε για λίγο κι εσύ έγινες πουλί. Νιώθω την αύρα σου σαν αγέρας που μου τρυπά την καρδιά. Γλιστράει μέσα μου η σκέψη σου, αναπνέω την ανάσα σου. Ήσουν συνέχεια κοντά μου, αλλά εγώ κοιτούσα μακριά.

Θα σ’ ευγνωμονώ για πάντα που μου χάρισες το μεγαλύτερο δώρο, τη ζωή. Για να βγω από τα σπλάχνα σου σε έκοψαν με μαχαίρι. Κι έμεινε στο σώμα σου μια χαρακιά, σημάδι του πόνου που έγινε χαρά. Σ’ ευχαριστώ που στο πρώτο χτυποκάρδι μου βάσταγες το χέρι και μ’ ένα σου φιλί μου έπαιρνες το κλάμα. Σ’ ευχαριστώ που μου σιγοτραγουδούσες νανουρίσματα για να κοιμηθώ. «Κοιμήσου φως μου κι ο Χριστός σου παραστέκει δίπλα. Κοιμήσου κι η μανούλα την κούνια σου κουνάει. Την κούνια σου την έστρωσα με μαλακό σεντόνι, που το ‘πλυναν και το ‘καναν νεράιδες σαν το χιόνι. Στο πάπλωμα σου κέντησα αϊτούς να σε στολίζουν, σου κέντησα μια Παναγιά στ’ αχνό προσκέφαλό σου. Κι ακόμα την Αγιά Σοφιά να ‘χεις στο μάγουλό σου». Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την πίκρα να γευτώ για να μάθω πως η ζωή δεν είναι πάντα γλυκιά. Σ’ ευχαριστώ που ήσουν η ελπίδα στο σκοτάδι, το καταφύγιο στη βροχή, μια στοργική φτερούγα στο αγιάζι.

Κάθομαι έξω στη βεράντα κι αγναντεύω το πέλαγος. Αφουγκράζομαι το φλοίσβο των κυμάτων κι η ψυχή μου αγαλλιάζει. Ο διακαής πόθος μου ήταν ν’ αποκτήσω ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα. Αγωνίστηκα, μόχθησα και τελικά κατάφερα να εκπληρώσω το όνειρό μου. Κάθε φορά που κοιτάζω τα κοχύλια στην άμμο, θυμάμαι που έβαζες ένα μεγάλο όστρακο στο αυτί σου. Ήθελες να μάθεις τα μυστικά της θάλασσας, έτσι μου έλεγες. Τις τελευταίες μέρες, λίγο πριν σουρουπώσει, περιδιαβαίνω την παραλία, μήπως και συναντήσω κάποια γοργόνα για να τη ρωτήσω για σένα. Πόσο θα ήθελα να περπατούσαμε μαζί στην ακρογιαλιά και να μου εξιστορούσες όλες εκείνες τις ιστορίες για τις νύμφες της θάλασσας, τις Νηρηίδες. Τώρα κάθομαι μόνος σε μια παλιά ξύλινη καρέκλα και αναπολώ.

«Είναι αβάσταχτος ο πόνος, όταν μένεις μόνος». Όχι, εγώ δεν είμαι μόνος. Έχω παντρευτεί μια υπέροχη γυναίκα, τη Σεμέλη. Αν την γνώριζες, είμαι σίγουρος ότι θα τη λάτρευες. Είναι πολύ όμορφη, όχι, όμως, ωραιοπαθής. Είναι έξυπνη, εργατική, υπομονετική. Εν ολίγοις είναι η ιδανική σύζυγος. Μα πάνω απ’ όλα είναι εξαιρετική μητέρα. Έχουμε αποκτήσει δύο υπέροχα παιδιά, την Αντιγόνη και το Γεράσιμο. Ναι, στο κορίτσι μας δώσαμε το δικό σου όνομα. Αντιγόνη, η κόρη του Οιδίποδα και της Ιοκάστης. Η τραγική φιγούρα της γυναίκας που ακολούθησε το δρόμο που της υπαγόρευε το καθήκον αψηφώντας τους νόμους., με αποτέλεσμα να θυσιαστεί για την οικογένειά της. Όλη μέρα στο σπίτι έχει τόση φασαρία από τα γέλια των παιδιών, κι όμως λείπει ένας ήχος. Είναι η φωνή σου όταν πρόφερες το όνομά μου.

Ο πατέρας χαίρει άκρας υγείας. Ασχολείται με το μποστάνι του. Καλλιεργεί μαρούλια, ντομάτες και άλλα λαχανικά. Έχει και λίγες τριανταφυλλιές. Κάθε άνοιξη, όταν βγαίνουν τα μπουμπούκια, νιώθει ότι γίνεται και πάλι πατέρας. «Αυτά τα μπουμπούκια είναι τα παιδιά μου», συνηθίζει να λέει. Χαίρομαι πολύ γι’ αυτόν. Αυτός ο κήπος είναι η ζωή του. Φίλους δεν έχει πια, φίλοι του είναι τα λαχανικά και τα λουλούδια. Θεωρεί ότι η φύση δεν θα τον προδώσει ποτέ, όπως οι άνθρωποι. Μην ανησυχείς γι’ αυτόν, είναι πολύ δυνατός χαρακτήρας. Είναι ο «γέρικος πλάτανος» της οικογένειας, που με τη σκιά του μας προστατεύει όλα αυτά τα χρόνια.

Δε θα το πιστέψεις, αλλά έχω ακόμα εκείνο το παιχνίδι με τις σημαίες του κόσμου που μου είχες χαρίσει. Περού, Βατικανό, Ανδόρα, Βραζιλία, Λιχτενστάιν, Κίνα και τόσες άλλες χώρες. Η σημαία που με δυσκόλευε περισσότερο ήταν του Αφγανιστάν, θυμάσαι; Ακόμη και σήμερα την μπερδεύω, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε λόγω της δουλειάς μου. Κάποτε είχες ευχηθεί να κάνω πολλά ταξίδια στη ζωή μου, για να γνωρίσω νέα μέρη, καινούριες κουλτούρες και διαφορετικούς ανθρώπους. Η ευχή σου πραγματοποιήθηκε, αφού το επάγγελμά μου είναι διπλωμάτης. Μάλιστα, πριν δύο χρόνια γύρισα από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, την Ιαπωνία, γεμάτος εμπειρίες και εικόνες. Ανθισμένες κερασιές, χρυσάνθεμα, πολύχρωμα κιμονό, ηλιοβασιλέματα στο όρος Φούτζι, πρωινά χαμόγελα…Γνώρισα και μία Γιαπωνέζα που είχε χάσει το παιδί της σε ένα μεγάλο σεισμό. Τα μάτια της μου θύμισαν εσένα, είχαν την ίδια λάμψη. Τη ρώτησα πώς μπόρεσε ν’ αντέξει μια τέτοια απώλεια και μου απάντησε πως το σημαντικότερο στη ζωή είναι το «kokoro», δηλαδή η ψυχή. Η ψυχή μένει αθάνατη κι έτσι ξέρει ότι ο γιος της είναι ακόμη ζωντανός. Τα λόγια αυτής της γυναίκας ήταν βάλσαμο και για τη δική μου καρδιά.

Το μελάνι κοντεύει να τελειώσει και δεν έχω προλάβει να σου γράψω όλα αυτά που ήθελα. Δε θέλω να στεναχωριέσαι. Στη γειτονιά των αγγέλων ανθίζουν όλα τα λουλούδια, τα κρίνα, οι ανεμώνες κι οι πασχαλιές. Εκεί τα δέντρα δε λυγάνε κι ούτε ο ήλιος βασιλεύει. Ψηλά στον ουρανό, οι ψυχές πετάνε ελεύθερες και η σκέψη μας εδώ στη γη τις κρατάει ζωντανές. Μάνα θα σ’ αγαπώ για πάντα, αυτό κράτα και μετά σκίσε το γράμμα.

Σε φιλώ,

ο γιος σου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

10 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Κάθε απόδοση τιμής προς τη μάνα ή τον πατέρα
    κάνει τον άνθρωπο ψηλότερο ενώ ο Θεός αρπάζει
    την ευκαιρία προς ανταπόδοση.

    Κείμενο σπαρακτικό που δίνει
    το χέρι στη συγκίνηση, στην
    περισυλλογή και στην
    εμπέδωση τής εκτίμησης
    τού ανεκτίμητου θησαυρού που
    ονομάζεται μητέρα και πατέρας.

    Αντώνη άπειρα συγχαρητήρια!

    Σ᾽ ευχαριστούμε για το κείμενό σου,
    το οποίο με τη σειρά του τρέφει και τη δική μας άπειρη
    αγάπη για τους γονείς μας!

    Καλό απόγευμα!

    Απάντηση
    • Αντώνης Ευθυμίου

      Σ’ ευχαριστώ πολύ Παναγιώτη. Το συγκεκριμένο κείμενο γράφτηκε πριν από τρία χρόνια μέσα σε λίγα λεπτά σε κατάσταση συναισθηματικής φόρτισης.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Τόσο τρυφερο τόσο υπέροχα και αληθινά γραμμένο…. με συγκίνησε η κάθε φράση σε τούτη την επιστολή. Γλυκό και μελαγχολικό με τόση αγάπη μέσα του αυτό το γράμμα… Καλό βράδυ

    Απάντηση
    • Αντώνης Ευθυμίου

      Σας ευχαριστώ πολύ κυρία Τζουγανάκη. Ένα σχόλιο από έναν τόσο καλό άνθρωπο σαν κι εσάς έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Καλό βράδυ και σε σας.

      Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Κύριε Ευθυμίου με κάνατε να δακρύσω!!!
    Συγχαρητήρια για το κείμενο σας!!!

    Σας ευχαριστούμε για την ψυχική σας κατάθεση και για την συγκινήση αυτή!!!!

    Απάντηση
    • Αντώνης Ευθυμίου

      Σας ευχαριστώ πολύ κυρία Ιωαννάτου για τα καλά σας λόγια κι εκτιμώ ιδιαίτερα το γεγονός ότι αφιερώσατε χρόνο να το διαβάσετε.

      Απάντηση
  4. πελαγια παπαδακη

    Ενα μεγαλο μπραβο θαυμασιο

    Απάντηση
    • Αντώνης Ευθυμίου

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Ώριμη σκέψη !!!! Φόρος τιμής στη μάνα πολύ σημαντικό συγκλονιστικό !!!!!

    Απάντηση
  6. Δημητρης

    Μπραβο Αντωνη. Εξαιρετικο.. πραγματικα υπεροχο. 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!