Μέλλον, του Στρατή Παρέλη

24.04.2016

man-1050530_1920

Δεν ξέρω τι παρακίνησα να απογειωθεί και τι φρέναρα- πια
είμαι ανήξερος
από θαυμαστικές ανάγκες
όλα πλαστά αυτοθαυμάζονται γύρω μου
τα κοιτώ με τον σκεπτικισμό ενός γλάρου που δεν αποφασίζει
να εγκαταλείψει το στωικό του κατάρτι
απομακρύνω σκέψεις στον ορίζοντα
εσύ θέλεις και λίγο εφέ φεγγαριού για να επιβιώσεις
εγώ μπορεί και ν' απομείνω ρακένδυτος
με τα κουρέλια της αλήθειας μου
μπορεί να περιφέρομαι αορίστου υπόστασης ναυαγός
έξω από καγκελόπορτες κλεισμένες
να κλέβω κάτι μπουκιές που οι άλλοι περιφρονούν
να μην θέλω και να μην με θέλει η ύλη-
η Κυριακή με τοποθετεί μες τον ηλιόλουστο νάρθηκά της
η Κυριακή είναι η παντοτινή κίβδηλη μέρα μου
δοξάζω ένα κύμα που επιστρέφει στην προκυμαία τα γαλανά φωνήεντα της θαλάσσης
και εξισώνω το νυν με το μουσκεμένο αεί
καθώς με αποδομεί η αιωνιότητα
για να φτιάξει τα σκιάχτρα της
πάνω απ' τους μελλοντικούς αμπελώνες…

 

-

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου