Απ’ τα κλαδιά σου στάζουν δάκρυα.

Λυγμοί βασανισμένων ψυχών.

Τα σπλάχνα σου…

λουσμένα…

με μοιρολόγια… με θρήνους.

Οι ρίζες σου…

πόνος…

σκληρός… αβάσταχτος

αργά βαδίζουν κάτω απ’ τη γη.

Τα πουλιά έρχονται.

Κουρνιάζουν λίγο στην αγκαλιά σου

κι ύστερα φεύγουν.

Στοιχειό η σκιά σου

σκοτεινή και βουβή.

Μέρα και νύχτα

νύχτα και μέρα

ο χρόνος να φέρνει και μια συντριβή.

Στο θάνατο δίπλα να στέκεις

και ν’ αποζητάς τη ζωή.

Μέρα και νύχτα

νύχτα και μέρα

με δάκρυα παρέα.

Η λήθη θα έρχεται πάντα

κι εσύ θα είσαι εκεί.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!