Μέρες του Σεπτέμβρη

15.10.2015

 Kathrin, October 7, Australia



Αγαπημένε Πέρσυ,


Γλυκύς φθινοπωριάτικος άνεμος φυσά έξω από τα παράθυρά μου, χαϊδεύει τις λεύκες και τα καλάμια του φράχτη και φέρνει στο νου αναμνήσεις των ημερών του Σεπτέμβρη που περάσαμε μαζί στον τόπο σας· τις οξιές, τις ιτιές και τις καλαμιές στις όχθες του Warno, να γέρνουν βαριές από τα νερά που οι κορμοί τους έχουν πιει σαν γυναίκες που σηκώνουν το βάρος καλαθιών γεμάτων από ασημοπράσινα ρούχα να πλυθούν στα νερά του ποταμού· τον άνεμο δειλό στις πρώτες ώρες του φθινοπώρου, τα μισά φεγγάρια, την ατολμία της φύσης.
Κρατώ καλά στο μυαλό μου τις εικόνες του δικού σας φθινοπώρου και τις μπερδεύω κεντώντας το δρόμο που μας φέρνει κοντά μέσα από την απόσταση που μας χωρίζει πια.
Χθες, στον περίπατο μου δίπλα στο ποτάμι παρατήρησα τα πρώτα άνθη στις όχθες του· ασθενικά χαμομήλια, ευαίσθητα κυκλάμινα, άλλα που την ονομασία τους δεν γνωρίζω, εκείνα που μοιάζουν στα σκυλάκια του αγρού και τ’ άλλα τα μοβ· τσαμπιά που λέγαμε πως βγάζουν το σταφύλι· μαργαρίτες σ' ένα ξανθό κίτρινο, στάχυα, λιβαδόχορτα, νεαρές μέλισσες και κάτι παράξενα μυγάκια να πετούν από άνθος σε άνθος αναποφάσιστα από που θ' αντλήσουν και στην άκρη του, αγριοτριανταφυλλιές που μόλις αρχίζουν να ανοίγουν τα άνθη τους στο χώρο σαν βλέφαρα βαριά από ύπνο. Θεέ μου, ομορφιά και τούτη στον ξένο τόπο...
Τα δέντρα ξεδιπλώνονται στον αναιδή νεαρό ήλιο του δικού μας φθινοπώρου, εδώ, σ’ αυτή τη χώρα μακριά από σας. Ανταύγειες φωτός ρόδινες και σμαραγδένιες πράσινες λούζονται στα νερά του μαζί με τις σκιές των δέντρων· οι σκεπές των σπιτιών πλυμένες από το χιόνι του καλοκαιριού λαμπυρίζουν κάτω από το αχνό μπλε του ουρανού εμποδισμένο από παχιά λευκά νέφη που ο άνεμος σύντομα διαλύει.
Σήμερα πρόσεξα την πρώτη πεταλούδα.
Πέταγε κινώντας τα ντελικάτα φτερά της σαν χέρια μπαλαρίνας στους λεπτούς ήχους μιας συνοδείας βιολιών πάνω από τα νεαρά φυτώρια του κήπου μου.
Ο καιρός ακόμη είναι λιγάκι ψυχρός και τα βράδια που βγαίνω στρέφοντας το βλέμμα μου να σας συναντήσω στις σκιές των άστρων στο στερέωμα, χρειάζεται να ρίξω στους ώμους μου μια λεπτή σάρπα. Θυμόσαστε; Εκείνη την υπόλευκη που συχνά μαζεύατε από κάτω όταν τρέχαμε στους δρόμους της δικής σας πόλης να ξεφύγουμε από τα θέματα που μας κρατούσαν άκεφους.
Αν είμαι τυχερή ένα χλωμό φεγγάρι με δένει μαζί σας καθώς το κοιτώ μέσα από τα τσίνορά μου, όπως αυτό ταξιδεύει στο θολωτό του ουρανού μου.
Γελώ όπως σας γράφω.
Έχετε αλήθεια συνειδητοποιήσει πως πλέον ακόμη κι οι εποχές μας είναι όπως τα πρόσωπά μας στον καθρέφτη;
Έχετε σκεφτεί άραγε, κύριε, πως ο δικός σας νότος είναι ο δικός μας βορράς;
Συχνά με σκέφτομαι νυχτερίδα κρεμασμένη στη κοιλιά της γης ανάποδα να μπορώ να σας βλέπω κανονικά.


Αγαπημένε Κύριε, μου λείπετε.
Μακριά σας αναγκάζομαι μόνη να βάζω  λεπτομέρειες στα τοπία, τα χρώματα, τις εποχές· ακόμη και τα συναισθήματα.
Πάει καιρός που νοιώθω τη νοσταλγία να τρώει τις αισθήσεις μου, να καταληστεύει τη διάθεσή μου και να μ' αφήνει ακίνητη σε όποια αλλαγή ή συμβάν.
Αναπολώ το φθινόπωρο του τόπου σας.
Με τα δέντρα αναποφάσιστα στην αλλαγή και τα φύλλα τους πράσινα ακόμη και μόνο ορισμένα ηττοπαθή να 'χουν παραδώσει το σώμα τους στην παλέτα τη φθινοπωρινή και να προβάλλουν χάλκινα κίτρινα ή πράσινα κεντημένα στ' άκρα τους με λίγο κίτρινο ανάμεσα στα άλλα επαναστατημένα.
Εκείνο το γεφυράκι του ποταμού Κάθριν ενώνοντας τις δυο πλευρές της πόλης μού θύμισε τη δική σας γέφυρα στον ποταμό Βάρνο, που πάνω της λαχάνιαζαν οι άμαξες από την προσπάθεια των αλόγων να επιταχύνουν.
Πόσο ήθελα τότε να χαϊδέψω την πλάτη τους· ιδρωμένη, πονεμένη, κουρασμένη από το βάρος του μαστιγίου του οδηγού τους και το άχθος της καρότσας.
Συχνά έπιανα τον εαυτό μου να ψιθυρίζει στα άλογα.
Τότε εσείς μου πιάνατε το χέρι και μου λέγατε: δεν είναι παρά ζώα προορισμένα γι αυτό.
Εγώ διαφωνούσα και πείσμωνα διεκδικώντας την διάθεση τους στην ελευθερία πιο πολύ κι απ' των ανθρώπων, αφού εκείνοι ήταν ήδη ανελεύθεροι μέσα στις κοινωνίες τους όταν πια άρχισαν να χρησιμοποιούν τα ζώα αυτά με ζυγό για τις ανάγκες τους·
ας είναι! Δεν έχω πολύ μελάνι στο δοχείο· σε λίγο θα γράφω αόρατα! Το πιστεύετε αυτό; Να γράφω αόρατα... 

Αγαπημένε, μόνο να σας είχα εδώ δίπλα ή απέναντί μου, να μοιραζόμαστε τις αλλαγές στα χρώματα της φύσης που με φιλοξενεί από τότε που η ανάγκη με έκανε να μετακομίσω στο βορρά αυτής της νέας ηπείρου.
Θα θαυμάζατε και θα γαληνεύατε μαζί μου.
Όμως… εσείς; Που βρίσκεστε; Τι κάνετε; Ήσαστε άραγε απασχολημένος ακόμη μ' εκείνο το έργο που τις νύχτες σάς έτρωγε κι αχόρταγο ακόμη δάγκωνε κι ένα κομμάτι της ημέρας σας;
Λαχταρώ να μάθω νέα σας.
Γράψτε μου όσο πιο γρήγορα μπορείτε.
Ο καιρός περνά αργά κι η απόσταση τον μακραίνει…

Σας φιλώ αγαπημένε…

Ελοίζ

 

_

γράφει η Ασημίνα Λαμπράκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Υπό κώδωνα

Υπό κώδωνα

Φίλη αγαπημένη μου Ξέρω, θα στενοχωρηθείς με αυτά που θα σου γράψω, αλλά πρέπει κάπου να τα πω, γι’ αυτό δεν είναι οι φίλοι; Έχεις υγιή αφτιά και μυαλό ευρύ και θα με βοηθήσεις, το νιώθω. Αγάπη μου, λόγω της εγκυμοσύνης μου ο καλός μου ο Αντρέας με έχει θέσει υπό...

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 & 25 Φεβρουαρίου 2018

Παραπολιτικά – κυκλοφορεί το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου   «Ιστορία της Μακεδονίας» του κορυφαίου, ελληνιστή καθηγητή Nicholas G.L. Hammond. Το Σάββατο ο έβδομος τόμος. 2 εισιτήρια στην τιμή του ενός για την θεατρική παράσταση «Μπαμπά μη ξαναπεθάνεις Παρασκευή» Το CD...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Την βρήκα σε έναν σωρό από σκουπίδια. Μια μικρή, λυπημένη κούκλα με τα μάτια κλειστά, το χέρι της να κρέμεται, τα μαλλιά της ακόμα μακριά αλλά αδύναμα και μπερδεμένα. Θα ήθελε να τη χτενίσεις.[...] _ γράφει η Βασιλική...

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Είμαι κι Εγώ σαν κι Αυτούς

Παππού μου, γεια σου. Ο Τζουνέιντ είμαι. Ήθελα καιρό να σου γράψω, αλλά δεν ήξερα πώς να στείλω το γράμμα. Τώρα βρήκα έναν καλό κύριο, Μπάμπη τον λένε, που ήρθε μια μέρα στον καταυλισμό κι έφερε σοκολάτες στα παιδιά και μου υποσχέθηκε ότι θα στο στείλει αυτός. Είμαστε...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Στη μικρή μου

Μεγάλωσες μικρή μου και άνοιξες τα φτερά σου. Ώριμη και συνειδητοποιημένη, προχωράς μπροστά, βάζεις τις σκέψεις σου σε τάξη και μελετάς προσεκτικά τις κινήσεις σου, πριν προβείς σε αυτές. Δεν είναι λίγες οι φορές που αντί να σε συμβουλεύω εγώ, με συμβουλεύεις...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η μαριονέτα

Αγαπημένη μου Ανθή, Μέρες τώρα ήθελα να σου γράψω. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που σου έγραψα, όμως ξέρεις πολύ καλά, πως σε σκέφτομαι και μου λείπεις. Χθες καθάρισα την αποθήκη, όπως συνηθίζω κατα καιρούς και μάντεψε, τι βρήκα; Τη μαριονέτα! Θυμάσαι; Τότε,...

Αγαπημένο άγνωστο παιδί

Η κλωστή

Αγαπημένε μου, Έπιασε ψύχρα. Δεν σου έραψα ακόμα εκείνα τα κουμπιά, που λείπουν απ’ το πουκάμισό σου. Τα πρώτα δύο να σου φυλάνε το στέρνο. Κρέμασα με την κλωστή λίγη καρδιά στον τοίχο. Ένα μικρό της κομμάτι. Τα υπόλοιπα στέκουν σιωπηλά και σιγοκαίνε μες στη στάχτη...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. evangeloukissa

    Λοιπόν… τελικά αυτό το δίδυμο το έχω αγαπήσει. Είναι μιας άλλης εποχής και μιας άλλης αντίληψης των πραγμάτων.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου