Select Page

Μέρες του Σεπτέμβρη

Μέρες του Σεπτέμβρη

 Kathrin, October 7, Australia



Αγαπημένε Πέρσυ,


Γλυκύς φθινοπωριάτικος άνεμος φυσά έξω από τα παράθυρά μου, χαϊδεύει τις λεύκες και τα καλάμια του φράχτη και φέρνει στο νου αναμνήσεις των ημερών του Σεπτέμβρη που περάσαμε μαζί στον τόπο σας· τις οξιές, τις ιτιές και τις καλαμιές στις όχθες του Warno, να γέρνουν βαριές από τα νερά που οι κορμοί τους έχουν πιει σαν γυναίκες που σηκώνουν το βάρος καλαθιών γεμάτων από ασημοπράσινα ρούχα να πλυθούν στα νερά του ποταμού· τον άνεμο δειλό στις πρώτες ώρες του φθινοπώρου, τα μισά φεγγάρια, την ατολμία της φύσης.
Κρατώ καλά στο μυαλό μου τις εικόνες του δικού σας φθινοπώρου και τις μπερδεύω κεντώντας το δρόμο που μας φέρνει κοντά μέσα από την απόσταση που μας χωρίζει πια.
Χθες, στον περίπατο μου δίπλα στο ποτάμι παρατήρησα τα πρώτα άνθη στις όχθες του· ασθενικά χαμομήλια, ευαίσθητα κυκλάμινα, άλλα που την ονομασία τους δεν γνωρίζω, εκείνα που μοιάζουν στα σκυλάκια του αγρού και τ’ άλλα τα μοβ· τσαμπιά που λέγαμε πως βγάζουν το σταφύλι· μαργαρίτες σ' ένα ξανθό κίτρινο, στάχυα, λιβαδόχορτα, νεαρές μέλισσες και κάτι παράξενα μυγάκια να πετούν από άνθος σε άνθος αναποφάσιστα από που θ' αντλήσουν και στην άκρη του, αγριοτριανταφυλλιές που μόλις αρχίζουν να ανοίγουν τα άνθη τους στο χώρο σαν βλέφαρα βαριά από ύπνο. Θεέ μου, ομορφιά και τούτη στον ξένο τόπο...
Τα δέντρα ξεδιπλώνονται στον αναιδή νεαρό ήλιο του δικού μας φθινοπώρου, εδώ, σ’ αυτή τη χώρα μακριά από σας. Ανταύγειες φωτός ρόδινες και σμαραγδένιες πράσινες λούζονται στα νερά του μαζί με τις σκιές των δέντρων· οι σκεπές των σπιτιών πλυμένες από το χιόνι του καλοκαιριού λαμπυρίζουν κάτω από το αχνό μπλε του ουρανού εμποδισμένο από παχιά λευκά νέφη που ο άνεμος σύντομα διαλύει.
Σήμερα πρόσεξα την πρώτη πεταλούδα.
Πέταγε κινώντας τα ντελικάτα φτερά της σαν χέρια μπαλαρίνας στους λεπτούς ήχους μιας συνοδείας βιολιών πάνω από τα νεαρά φυτώρια του κήπου μου.
Ο καιρός ακόμη είναι λιγάκι ψυχρός και τα βράδια που βγαίνω στρέφοντας το βλέμμα μου να σας συναντήσω στις σκιές των άστρων στο στερέωμα, χρειάζεται να ρίξω στους ώμους μου μια λεπτή σάρπα. Θυμόσαστε; Εκείνη την υπόλευκη που συχνά μαζεύατε από κάτω όταν τρέχαμε στους δρόμους της δικής σας πόλης να ξεφύγουμε από τα θέματα που μας κρατούσαν άκεφους.
Αν είμαι τυχερή ένα χλωμό φεγγάρι με δένει μαζί σας καθώς το κοιτώ μέσα από τα τσίνορά μου, όπως αυτό ταξιδεύει στο θολωτό του ουρανού μου.
Γελώ όπως σας γράφω.
Έχετε αλήθεια συνειδητοποιήσει πως πλέον ακόμη κι οι εποχές μας είναι όπως τα πρόσωπά μας στον καθρέφτη;
Έχετε σκεφτεί άραγε, κύριε, πως ο δικός σας νότος είναι ο δικός μας βορράς;
Συχνά με σκέφτομαι νυχτερίδα κρεμασμένη στη κοιλιά της γης ανάποδα να μπορώ να σας βλέπω κανονικά.


Αγαπημένε Κύριε, μου λείπετε.
Μακριά σας αναγκάζομαι μόνη να βάζω  λεπτομέρειες στα τοπία, τα χρώματα, τις εποχές· ακόμη και τα συναισθήματα.
Πάει καιρός που νοιώθω τη νοσταλγία να τρώει τις αισθήσεις μου, να καταληστεύει τη διάθεσή μου και να μ' αφήνει ακίνητη σε όποια αλλαγή ή συμβάν.
Αναπολώ το φθινόπωρο του τόπου σας.
Με τα δέντρα αναποφάσιστα στην αλλαγή και τα φύλλα τους πράσινα ακόμη και μόνο ορισμένα ηττοπαθή να 'χουν παραδώσει το σώμα τους στην παλέτα τη φθινοπωρινή και να προβάλλουν χάλκινα κίτρινα ή πράσινα κεντημένα στ' άκρα τους με λίγο κίτρινο ανάμεσα στα άλλα επαναστατημένα.
Εκείνο το γεφυράκι του ποταμού Κάθριν ενώνοντας τις δυο πλευρές της πόλης μού θύμισε τη δική σας γέφυρα στον ποταμό Βάρνο, που πάνω της λαχάνιαζαν οι άμαξες από την προσπάθεια των αλόγων να επιταχύνουν.
Πόσο ήθελα τότε να χαϊδέψω την πλάτη τους· ιδρωμένη, πονεμένη, κουρασμένη από το βάρος του μαστιγίου του οδηγού τους και το άχθος της καρότσας.
Συχνά έπιανα τον εαυτό μου να ψιθυρίζει στα άλογα.
Τότε εσείς μου πιάνατε το χέρι και μου λέγατε: δεν είναι παρά ζώα προορισμένα γι αυτό.
Εγώ διαφωνούσα και πείσμωνα διεκδικώντας την διάθεση τους στην ελευθερία πιο πολύ κι απ' των ανθρώπων, αφού εκείνοι ήταν ήδη ανελεύθεροι μέσα στις κοινωνίες τους όταν πια άρχισαν να χρησιμοποιούν τα ζώα αυτά με ζυγό για τις ανάγκες τους·
ας είναι! Δεν έχω πολύ μελάνι στο δοχείο· σε λίγο θα γράφω αόρατα! Το πιστεύετε αυτό; Να γράφω αόρατα... 

Αγαπημένε, μόνο να σας είχα εδώ δίπλα ή απέναντί μου, να μοιραζόμαστε τις αλλαγές στα χρώματα της φύσης που με φιλοξενεί από τότε που η ανάγκη με έκανε να μετακομίσω στο βορρά αυτής της νέας ηπείρου.
Θα θαυμάζατε και θα γαληνεύατε μαζί μου.
Όμως… εσείς; Που βρίσκεστε; Τι κάνετε; Ήσαστε άραγε απασχολημένος ακόμη μ' εκείνο το έργο που τις νύχτες σάς έτρωγε κι αχόρταγο ακόμη δάγκωνε κι ένα κομμάτι της ημέρας σας;
Λαχταρώ να μάθω νέα σας.
Γράψτε μου όσο πιο γρήγορα μπορείτε.
Ο καιρός περνά αργά κι η απόσταση τον μακραίνει…

Σας φιλώ αγαπημένε…

Ελοίζ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

1 σχόλιο

  1. evangeloukissa

    Λοιπόν… τελικά αυτό το δίδυμο το έχω αγαπήσει. Είναι μιας άλλης εποχής και μιας άλλης αντίληψης των πραγμάτων.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!