Μαινάδες του Κηφισού, της Ελένης Στασινού

29.11.2018

σχόλια

Ένα διαφορετικό βιβλίο, διεισδυτικό, «αλμυρό» πέρα ως πέρα, με αφηγήσεις για πανάρχαιους προβληματισμούς, με τη Γυναίκα να πρωταγωνιστεί και συγχρόνως να βρίσκεται αλυσοδεμένη, προσπαθώντας να βρει διαφυγή, λύτρωση, να ενωθεί ξανά με τη γη.

Γραμμένο με το ιδιόμορφο και χαρακτηριστικό ύφος της συγγραφέως: αλλού λυρικό, αλλού αθυρόστομο, αλλού πυρωμένο σίδερο. Δεν χαρίζεται, αφήνει το στίγμα της φωτιάς πάνω σ’ όλα, ταγκό σαν χρησιμοποιημένο λάδι, πικρό, όπως η γεύση που έχει πάντα η αλήθεια.

Η ατμόσφαιρα πνιγηρή, μεταφέρεται με ρεαλισμό. Βρισκόμαστε στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια, με την κηλίδα των «κόκκινων» να αιμορραγεί, να περνάει στην επόμενη γενιά -γιατί «το μήλο θα πέσει κάτω απ’ τη μηλιά»- και όσοι προσπαθούν να αλλάξουν ρότα πληγώνονται βαθιά, τόσο πολύ ώστε να αλλάζουν εκ θεμελίων, να μένουν μισοί και μισεροί, ξεσπώντας στα πιο αγαπημένα τους πρόσωπα, φθάνοντας στο σημείο να τα αρνηθούν, να γίνουν κι εκείνοι δυνάστες.

Μια γυναίκα η πρωταγωνίστρια, κουβαλά όλα τα γνωρίσματα των αρχαίων Μαινάδων -μαινάδα κι αυτή, σύγχρονη που διακατέχεται από την ιερή μανία και την πέρα από κάθε λογική συμπεριφορά. Δυο φονικά μένουν ανεξιχνίαστα, θολά, αλλά ικανά να τρελάνουν όποια δεν έχει τη «στόφα» της μαινάδας. Η πρωταγωνίστρια στέκει στο ύψος της, πιστεύει ότι οι θάνατοι ήταν «έργα τέχνης», τους αναπολεί χαμογελώντας «από την τόση ευτυχία που κάποτε είχαν προσφέρει τα χέρια των Μαινάδων του Κηφισού», αλλά το μονοπάτι της ζωής τής στήνει παγίδες, τα μυστικά της είναι γνωστά πέρα από τα σύνορα που εκείνη θαρρεί. Όταν αποφασίζει να διεκδικήσει πίσω το χαμένο της έδαφος, τα θέλω της, να πάει κόντρα στο κατεστημένο, το αλάτι θα την απορροφήσει ολοκληρωτικά, αφού όλα διακατέχονται από την αλμύρα του: ο φόβος, ο έρωτας, η ίδια η ζωή. Ανακατεμένο με το νερό είναι ικανό να τα ξεπλύνει όλα, αφού πρώτα τα διατρυπήσει, τα κάψει, τα σημαδέψει.

Η Ελένη Στασινού αναφέρει σε κάποια συνέντευξή της ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο: «υποδόρια θίγω πως υπάρχει ένα άτυπο αξίωμα που οφείλουμε να τηρούμε. “Κάθε τι που δεν είμαστε ικανοί να το δημιουργήσουμε, δεν έχουμε δικαίωμα να το αφανίζουμε”». Εγώ, τολμώ να συμπληρώσω ότι ακόμη κι αν είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε κάτι, πάλι δεν έχουμε το δικαίωμα να το αφανίσουμε, επειδή κάθε μορφής δημιουργία κρύβει μέσα της την ψυχή του δημιουργού της.

 

_

γράφει η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου από την ιστοσελίδα Βιβλιοσημεία

αναρτήθηκε από τη Λιάνα Τζιμογιάννη για το τοβιβλίο.net

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Επιμέλεια άρθρου Ομάδα σύνταξης

Επιμέλεια άρθρου

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου