Select Page

Μερτζανή, το δάκρυ της Θράκης, της Μάρθας Πατλάκουτζα

 

Από το οπισθόφυλλο:

Οκτώβρης 1922... Στις όχθες του ποταμού Έβρου στέκει ένα νεαρό κορίτσι με βρόμικα ρούχα και πρόσωπο βουτηγμένο στην απόγνωση. Νιώθει το βάρος της ευθύνης να συνθλίβει τους μικροκαμωμένους ώμους της... Πρέπει να διασχίσει το ποτάμι μαζί με την αδερφή της, το κάρο και τα ζωντανά.
Ορφανή από μητέρα, ξεριζωμένη από πατρίδα, η Μερτζανή δεν σταματά να αγωνίζεται και να ξεπερνάει τον εαυτό της.
Ποιος τη στηρίζει στα χίλια βάσανα, στον θάνατο, στον αβάσταχτο πόνο; Μονάχα μια φωνούλα μέσα της, μια γλυκιά φωνή που δε σιωπά ποτέ, μια διακριτική λάμψη που δεν την αφήνει να παραδοθεί, όσο κι αν λυγίζει. Και η Μερτζανή θα λυγίσει πολλές φορές. Χάνει το στήριγμά της ξανά και ξανά, χάνει τις μεγάλες της αγάπες, χάνει κάθε δύναμη…
Η συγκλονιστική ιστορία μιας αξιοθαύμαστης γυναίκας που δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά της και την τόλμη της.
Μερτζανή… κοράλλι σπάνιο, όπως και η ψυχή της. Μια ψυχή που συνεχώς διώκεται… ένας διωγμός που τέλος δεν έχει… Αυτή είναι η ιστορία της.

 

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Μα είμαι μεγάλη!!» διαμαρτυρήθηκε η Μερτζανή με πείσμα και πετάχτηκε όρθια. Τεντώθηκε στις μύτες των ποδιών της για να δείξει πιο ψηλή. «Δες με!!! Δες!! ψήλωσα κι άλλο»
Σοβαρή η Μάρθα καμάρωσε τη μεγάλη της κόρη και το πρόσωπό της έλαμψε παράξενα «Κι άλλο θα ψηλώσεις Μερτζανή μου. Όταν θα μοιάσεις στο μπόι του πατέρα σου, θα σε πω το μυστικό της καρδιάς μου. Και θα διεις πως νοστιμίζει η καρδιά με τον ανθό της τρυφεράδας...» Την κοίταξε τόσο τρυφερά και η ματιά της έγινε ένα πλεούμενο που αγκυροβόλησε στην ψυχή της μικρής της.
«Και είναι σπάνιο το λουλούδι αυτό μάνα;»
«Ναι μάτια μου όμορφα, γιατί με την αλήθεια μόνο ζει, αλλιώς μαραζώνει και χάνεται…»
Ξημέρωναν τα Άγια Θεοφάνεια...
«Μάνα, πού πας; Ψόφο κάνει έξω!» διαμαρτύρονται τα παιδιά της.
«Έξω. Σήμερα ανοίγουν οι ουρανοί. Θα φανεί ο Θεός. Έτσι μου έλεγε η δική μου μάνα. Θέλω να του μιλήσω. Θέλω να τον αγγίξω. Ξέρω πως θα έρθει για μένα…»
«Αμάν, μπρε μάνα. Κάθε χρόνο το ίδιο τροπάρι. Αφού ο Θεός ποτέ δε σου φανερώνεται. Τον είδες; Σου μίλησε; Τι επιμένεις; Για να απογοητευτείς ξανά;»
«Από απογοητεύσεις είμαι χορτάτη. Και μια παραπάνω τι θα με πειράξει; Όμως, ξέρω πως θα φανεί, παιδιά μου. Κάποια νύχτα θα φανερωθεί και σε μένα τη δόλια. Και τότες, θέλω να είμαι εκεί!

 

Σύντομο βιογραφικό


Η Μάρθα Πατλάκουτζα γεννήθηκε το 1968 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Κατάγεται από τη Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής, με παππούδες και γιαγιάδες που ήρθαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Το 1990 τελείωσε το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.
Το 1996 διορίστηκε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση κι από τότε υπηρετεί ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία της Μακεδονίας, ενώ τα τελευταία χρόνια σε δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης.
Είναι παντρεμένη, μητέρα δύο κοριτσιών.
Το βιβλίο «Μερτζανή, το δάκρυ της Θράκης» είναι το δεύτερο βιβλίο της και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Έξη.

 

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!