Μετρήθηκαν επί τόπου σαράντα νεκρά πουλιά

9.07.2016

Φώτο Μαρία Αμέντα

(Φώτογραφία Μαρία Αμέντα)

Το κύμα έστρωνε στην ακτή αφρισμένη λευκή δαντέλα. Ο ήλιος σκαρφάλωνε νωχελικά τη σκάλα τ’ ουρανού. Η θάλασσα και η νύχτα είχαν κάνει το έργο τους. Πήγαν να ξαποστάσουν. Η θάλασσα βιάστηκε να κρυφτεί στην αγκαλιά του ωκεανού, αφού περιπλανήθηκε ώρα πολύ και αντάλλαξε ξεδιάντροπα φιλιά βαριανασαίνοντας λιγωμένα πάνω σε βράχια και σε σκαριά πλοίων. Η νύχτα τράβηξε το μοναχικό της μονοπάτι, περνώντας από συνήθεια μέσα από κακόφημα μέρη, και χάθηκε προτού ανταμώσει το πρώτο φως της μέρας.

Το κύμα εξημερωμένο, μετανιωμένο, έγλυφε τρυφερά πια τους μυστήριους κίονες που επέπλεαν, σαν από φελιζόλ, παράξενα ναυάγια πειρατικού πλοίου αρχαιοκαπήλων. Η θάλασσα ήταν τώρα ένα απέραντο ψηφιδωτό από γυάλινα μάτια. Τα πρόσωπα κοκαλωμένα, μπρούμυτα μισοβυθισμένα, από μακριά έμοιαζαν με δύτες που εξερευνούν αμέριμνα το βυθό προτού χαθούν στα βάθη του. Και τα κορμιά τους, κούτσουρα που λύθηκαν από δεμάτι και σκόρπισαν ολόγυρα σε ένα αυτοσχέδιο χορό θανάτου.

Η θάλασσα πολυπρόσωπη, ύπουλη, διχασμένη, ξεπρόβαλε την αυγή μια άλλη, μισότρελη, ξεμαλλιασμένη, με ξεκούμπωτο κόρφο, μουρμουρίζοντας νανούρισμα σαν από μοιρολόι λεχώνας που αποκαμωμένη από την αγρύπνια της λοχίας, ενώ θήλαζε πρόστυχες ελπίδες τα παιδιά της, ξάφνου έγειρε απάνω τους και αποκοιμήθηκε.

Εκείνος ο Οδυσσέας, ο υπεράνθρωπος, ήτανε πλάσμα της φαντασίας, κι έτσι κατάφερε να φθάσει στην Ιθάκη του. Εσύ αρμάτωσες σχεδία πλαστική, παραφουσκωμένη σαρκαστικά γέλια δήμιου, εγγυήσεις προαγωγού και υποσχέσεις τσαρλατάνου, ενώ δεν είσαι σύμβολο ή τέρας μυθικό, που ξέρεις σίγουρα πως η ιστορία, ή έστω η μυθολογία, εντεταλμένα όργανα θεών και ανθρώπων, θα σε δικαιώσουν. Ενώ είσαι μόνο ένα μωσαϊκό από δαρμένη σάρκα, φθαρμένα οστά και ψευδεπίγραφα όνειρα, έτσι γελασμένος και αστόχαστος μπήκες με ένα νόμισμα που σ’ απόμεινε στην τσέπη στη βάρκα που σε περνάει μέσα από τον Αχέροντα στην αντίπερα όχθη.

Απέραντη γαλήνη με οσμή θανάτου απλωνόταν παντού. Μόνο τα θαλασσοπούλια έσχιζαν με λαίμαργα κρωξίματα τη σιωπή. Γλάροι περίμεναν ανυπόμονα να φύγουν οι παρείσακτοι για να στρωθούν στο φαγοπότι. Πλοία της ακτοφυλακής πλησίασαν. Άλλοι άνθρωποι κατέφθασαν από ξηράς. Οι πρώτοι άρχισαν να περισυλλέγουν κορμιά που έχασκαν παραδομένα με μια έκφραση ανατριχιαστικής ευδαιμονίας στα πρόσωπά τους. Τι κακό μπορούσε πια να τους συμβεί. Μετρήθηκαν μεταξύ άλλων τριάντα εννέα νεκρά παιδιά. Στην άκρη της ακτής, το κύμα ξέβρασε κάτι που έμοιαζε με σημαδούρα. Οι άνθρωποι που ήλθαν από ξηράς πλησίασαν το παράξενο κουβαριασμένο εύρημα. Είχε πάρει τη στάση του εμβρύου που αφήνεται ολοκληρωτικά επάνω στο προστατευτικό στήθος και αποκοιμιέται. Το ένα μάγουλο αναπαυόταν στην υγρή άμμο, η αλμύρα είχε ποτίσει μέσα από τα ρούχα την αφράτη λευκή μωρουδίσια επιδερμίδα, και τα παπουτσάκια του σφιχταγκάλιαζαν πεισματικά τις πατούσες που χώραγαν σε μια χούφτα. Ένας άνθρωπος με στολή, αποσβολωμένος, με έναν σπασμό απορίας ή πόνου ζωγραφισμένου στο μεσόφρυδο, έσκυψε μηχανικά και σήκωσε στα χεριά τ’ αφτέρουγο. Το πήγε και το απόθεσε μαζί με τ’ άλλα. Συνολικά, σε εκείνο το ταξίδι μετρήθηκαν σαράντα νεκρά παιδιά.

 

Στα προσφυγόπουλα που πνίγηκαν στα νερά του Αιγαίου στο δρόμο προς τη σωτηρία.

Σημ. Ο τίτλος είναι παραλλαγή μιας φράσης μέσα από το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνάει από μέσα»

_

γράφει η Μαρία Αμέντα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Συγκλονιστικό!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Και δυστυχώς η ιστορία συνεχίζεται…το μέτρημα συνεχίζεται. …. η αδιαφορία συνεχίζεται… το λάθος συνεχίζεται …όταν η ανθρωπιά τελειώνει!

    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Ευχαριστώ πολύ για τη θέρμη με την οποία περιβάλλατε το κείμενο! Δεν ξέρω αν οι λέξεις είναι ικανές να περιγράψουν τις εικόνες και πολύ περισσότερο να εκφράσουν τα συναισθήματα που με κυριεύουν όσον αφορά το θέμα αυτό. Πως να περιγράψεις την αναλγησία, με τι λέξεις να “ντύσεις” μια ανείπωτη ανθρώπινη τραγωδία.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Δεν είναι μόνο οι περιγραφές σας που εντυπωσιάζουν κάθε φορά…είναι το συναίσθημα που ντύνετε τόσο όμορφα. Το κείμενό σας με βούρκωσε. Δεν αντέχει η καρδιά μου αυτούς τους άδικους θανάτους…αφτέρουγων… όπως τόσο όμορφα είπατε…

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Το σχόλιο σας ξεπερνάει τις προσδοκίες μου για την αποδοχή του κειμένου και με γεμίζει ενθάρρυνση. Και μένα οι εικόνες που μάλιστα δεν τις ζούμε από πολύ κοντά -τα νεκρά παιδιά άλλο να τα βλέπεις στην τηλεόραση κι άλλο να τα σηκώνεις στα χέρια σου- με καταβάλλουν και μου προκαλούν οργή και θλίψη για την κατρακύλα της ανθρωπότητας.

      Απάντηση
  3. Οδυσσέας Περιπλανώμενος

    Υπέροχη γραφή. Και τόσο μα τόσο επίκαιρη.
    Δυστυχώς η Φρίκη ΔΕΝ έχει τελειωμό…
    … αν η πλειοψηφία των πολιτών στον αναπτυγμένο κόσμο δεν την τελειώσει. Οριστικά.
    (Καλή συνέχεια.)

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Η φρίκη δεν έχει τελειωμό ΚΑΙ γιατί η πλειοψηφία των πολιτών στον αναπτυγμένο κόσμο μοιάζει να είναι παραδομένη σε μια ναρκισσιστική εσωστρέφεια, παρακολουθώντας από απόσταση ένα μελετημένο στην εντέλεια σχέδιο εξόντωσης που φαίνεται να μην την αφορά. Σε κάθε περίπτωση η ανοχή φέρει το ηθικό βάρος της συνενοχής. Ευχαριστώ θερμά για το σχόλιο!

      Απάντηση
  4. AK

    Εκπληκτικό και συγκλονιστικό! Μπράβο!!!!!

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Το σχόλιο σας μου δίνει χαρά και δύναμη να συνεχίσω. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου