Μετρήθηκαν επί τόπου σαράντα νεκρά πουλιά

Δημοσίευση: 9.07.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Φώτο Μαρία Αμέντα

(Φώτογραφία Μαρία Αμέντα)

Το κύμα έστρωνε στην ακτή αφρισμένη λευκή δαντέλα. Ο ήλιος σκαρφάλωνε νωχελικά τη σκάλα τ’ ουρανού. Η θάλασσα και η νύχτα είχαν κάνει το έργο τους. Πήγαν να ξαποστάσουν. Η θάλασσα βιάστηκε να κρυφτεί στην αγκαλιά του ωκεανού, αφού περιπλανήθηκε ώρα πολύ και αντάλλαξε ξεδιάντροπα φιλιά βαριανασαίνοντας λιγωμένα πάνω σε βράχια και σε σκαριά πλοίων. Η νύχτα τράβηξε το μοναχικό της μονοπάτι, περνώντας από συνήθεια μέσα από κακόφημα μέρη, και χάθηκε προτού ανταμώσει το πρώτο φως της μέρας.

Το κύμα εξημερωμένο, μετανιωμένο, έγλυφε τρυφερά πια τους μυστήριους κίονες που επέπλεαν, σαν από φελιζόλ, παράξενα ναυάγια πειρατικού πλοίου αρχαιοκαπήλων. Η θάλασσα ήταν τώρα ένα απέραντο ψηφιδωτό από γυάλινα μάτια. Τα πρόσωπα κοκαλωμένα, μπρούμυτα μισοβυθισμένα, από μακριά έμοιαζαν με δύτες που εξερευνούν αμέριμνα το βυθό προτού χαθούν στα βάθη του. Και τα κορμιά τους, κούτσουρα που λύθηκαν από δεμάτι και σκόρπισαν ολόγυρα σε ένα αυτοσχέδιο χορό θανάτου.

Η θάλασσα πολυπρόσωπη, ύπουλη, διχασμένη, ξεπρόβαλε την αυγή μια άλλη, μισότρελη, ξεμαλλιασμένη, με ξεκούμπωτο κόρφο, μουρμουρίζοντας νανούρισμα σαν από μοιρολόι λεχώνας που αποκαμωμένη από την αγρύπνια της λοχίας, ενώ θήλαζε πρόστυχες ελπίδες τα παιδιά της, ξάφνου έγειρε απάνω τους και αποκοιμήθηκε.

Εκείνος ο Οδυσσέας, ο υπεράνθρωπος, ήτανε πλάσμα της φαντασίας, κι έτσι κατάφερε να φθάσει στην Ιθάκη του. Εσύ αρμάτωσες σχεδία πλαστική, παραφουσκωμένη σαρκαστικά γέλια δήμιου, εγγυήσεις προαγωγού και υποσχέσεις τσαρλατάνου, ενώ δεν είσαι σύμβολο ή τέρας μυθικό, που ξέρεις σίγουρα πως η ιστορία, ή έστω η μυθολογία, εντεταλμένα όργανα θεών και ανθρώπων, θα σε δικαιώσουν. Ενώ είσαι μόνο ένα μωσαϊκό από δαρμένη σάρκα, φθαρμένα οστά και ψευδεπίγραφα όνειρα, έτσι γελασμένος και αστόχαστος μπήκες με ένα νόμισμα που σ’ απόμεινε στην τσέπη στη βάρκα που σε περνάει μέσα από τον Αχέροντα στην αντίπερα όχθη.

Απέραντη γαλήνη με οσμή θανάτου απλωνόταν παντού. Μόνο τα θαλασσοπούλια έσχιζαν με λαίμαργα κρωξίματα τη σιωπή. Γλάροι περίμεναν ανυπόμονα να φύγουν οι παρείσακτοι για να στρωθούν στο φαγοπότι. Πλοία της ακτοφυλακής πλησίασαν. Άλλοι άνθρωποι κατέφθασαν από ξηράς. Οι πρώτοι άρχισαν να περισυλλέγουν κορμιά που έχασκαν παραδομένα με μια έκφραση ανατριχιαστικής ευδαιμονίας στα πρόσωπά τους. Τι κακό μπορούσε πια να τους συμβεί. Μετρήθηκαν μεταξύ άλλων τριάντα εννέα νεκρά παιδιά. Στην άκρη της ακτής, το κύμα ξέβρασε κάτι που έμοιαζε με σημαδούρα. Οι άνθρωποι που ήλθαν από ξηράς πλησίασαν το παράξενο κουβαριασμένο εύρημα. Είχε πάρει τη στάση του εμβρύου που αφήνεται ολοκληρωτικά επάνω στο προστατευτικό στήθος και αποκοιμιέται. Το ένα μάγουλο αναπαυόταν στην υγρή άμμο, η αλμύρα είχε ποτίσει μέσα από τα ρούχα την αφράτη λευκή μωρουδίσια επιδερμίδα, και τα παπουτσάκια του σφιχταγκάλιαζαν πεισματικά τις πατούσες που χώραγαν σε μια χούφτα. Ένας άνθρωπος με στολή, αποσβολωμένος, με έναν σπασμό απορίας ή πόνου ζωγραφισμένου στο μεσόφρυδο, έσκυψε μηχανικά και σήκωσε στα χεριά τ’ αφτέρουγο. Το πήγε και το απόθεσε μαζί με τ’ άλλα. Συνολικά, σε εκείνο το ταξίδι μετρήθηκαν σαράντα νεκρά παιδιά.

 

Στα προσφυγόπουλα που πνίγηκαν στα νερά του Αιγαίου στο δρόμο προς τη σωτηρία.

Σημ. Ο τίτλος είναι παραλλαγή μιας φράσης μέσα από το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνάει από μέσα»

_

γράφει η Μαρία Αμέντα

Ακολουθήστε μας

Routine

Routine

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν ίσως η μόνη γυναίκα στον κόσμο που ξέβαφε τα χείλια της! Έμοιαζε με εξώφυλλο ακριβού περιοδικού πολυτελείας που κανείς δεν μπορούσε να (εξ)αγοράσει. Είχε φίλους. Πολλούς και λίγους. Οι πολλοί της φίλοι, σαν τα πουκάμισα τα αδειανά...

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Pure

Pure

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ήταν βασίλισσα, αυτό της είχαν πει από μικρή. Κι εκείνη το είχε πιστέψει. Μέχρι τη μέρα που γνώρισε ένα αγόρι κι εκείνος της είπε ότι την αγαπάει. Βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν ήταν βλέπεις του κύκλου της. Πάλεψε με τον εαυτό της όπως...

Mimozas

Mimozas

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε γεννηθεί απότομα πολλά χρόνια πριν το καταλάβει. Η ζωή του έμοιαζε με αρχαία τραγωδία, παιδί αγνώστων θεών, ήξερε πως έπρεπε να θυσιαστεί στο βωμό της διαφορετικότητας για να μπορέσει να ζήσει. Τον είχαν προικίσει όμως οι θεοί με...

Dream

Dream

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Η Πολυξένη κάθε πρωί άφηνε τον κουρασμένο της πόθο να κοιμηθεί ήσυχα ήσυχα πάνω στο μαξιλάρι της. Μπροστά στον καθρέφτη ζωγράφιζε την ιδανική της εικόνα, κοκκίνιζε τα χείλη της κι ονειρευόταν για όσο διαρκούσε η καθημερινότητα έναν...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Συγκλονιστικό!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Και δυστυχώς η ιστορία συνεχίζεται…το μέτρημα συνεχίζεται. …. η αδιαφορία συνεχίζεται… το λάθος συνεχίζεται …όταν η ανθρωπιά τελειώνει!

    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Ευχαριστώ πολύ για τη θέρμη με την οποία περιβάλλατε το κείμενο! Δεν ξέρω αν οι λέξεις είναι ικανές να περιγράψουν τις εικόνες και πολύ περισσότερο να εκφράσουν τα συναισθήματα που με κυριεύουν όσον αφορά το θέμα αυτό. Πως να περιγράψεις την αναλγησία, με τι λέξεις να “ντύσεις” μια ανείπωτη ανθρώπινη τραγωδία.

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Δεν είναι μόνο οι περιγραφές σας που εντυπωσιάζουν κάθε φορά…είναι το συναίσθημα που ντύνετε τόσο όμορφα. Το κείμενό σας με βούρκωσε. Δεν αντέχει η καρδιά μου αυτούς τους άδικους θανάτους…αφτέρουγων… όπως τόσο όμορφα είπατε…

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Το σχόλιο σας ξεπερνάει τις προσδοκίες μου για την αποδοχή του κειμένου και με γεμίζει ενθάρρυνση. Και μένα οι εικόνες που μάλιστα δεν τις ζούμε από πολύ κοντά -τα νεκρά παιδιά άλλο να τα βλέπεις στην τηλεόραση κι άλλο να τα σηκώνεις στα χέρια σου- με καταβάλλουν και μου προκαλούν οργή και θλίψη για την κατρακύλα της ανθρωπότητας.

      Απάντηση
  3. Οδυσσέας Περιπλανώμενος

    Υπέροχη γραφή. Και τόσο μα τόσο επίκαιρη.
    Δυστυχώς η Φρίκη ΔΕΝ έχει τελειωμό…
    … αν η πλειοψηφία των πολιτών στον αναπτυγμένο κόσμο δεν την τελειώσει. Οριστικά.
    (Καλή συνέχεια.)

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Η φρίκη δεν έχει τελειωμό ΚΑΙ γιατί η πλειοψηφία των πολιτών στον αναπτυγμένο κόσμο μοιάζει να είναι παραδομένη σε μια ναρκισσιστική εσωστρέφεια, παρακολουθώντας από απόσταση ένα μελετημένο στην εντέλεια σχέδιο εξόντωσης που φαίνεται να μην την αφορά. Σε κάθε περίπτωση η ανοχή φέρει το ηθικό βάρος της συνενοχής. Ευχαριστώ θερμά για το σχόλιο!

      Απάντηση
  4. AK

    Εκπληκτικό και συγκλονιστικό! Μπράβο!!!!!

    Απάντηση
    • ΑΜΕΝΤΑ ΜΑΡΙΑ

      Το σχόλιο σας μου δίνει χαρά και δύναμη να συνεχίσω. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου