Με λένε… βροχή, της Άννας Μαρίας Ζαγοριανού

15.01.2015

 

 

Η βροχή, τις λαγαρές της στάλες
με ρυθμό κροταλίζει.
Πλανεύτρα κοπελιά,
Το νερένιο της φουστάνι, στροβιλίζει,
σ' ένα φλαμέγκο φλογερό!
<<Με λένε …Βροχή! >>, φωνάζει
και με σκέρτσο
τις ασημένιες βροχο βελόνες, τινάζει
τον Ουρανό με νάζι, προκαλεί...
Αστράφτει και βροντά
από τον πόθο, ο Ουρανός!
Σε κάθε λύγισμα
του σπαθάτου κορμιού,
τα σύννεφά του, κτητικά χαμηλώνει...
μα η κρουσταλλένια κόρη,
με χάρη περισσή, του ξεγλιστρά..
Εκείνος όμως, μ' αντάρα την κατακτά
και εκσφενδονίζονται
στης έκστασης τη δίνη
σε ένα κρεσέντο αισθήσεων καυτό!
Χρωμάτων πανδαισία,
στον Έρωτα σπονδή
ουράνιο τόξο, στο πέτο τ' ουρανού,
καρφιτσωμένο.
Το φωτεινό του άρμα ο θεός Απόλλων αφήνει,
και πίσω από νέφη φαιά,
τον αισθησιακό χορό τους,
χολωμένος, παρακολουθεί!
Αχ, πανώρια κοπελιά!
Απερίσκεπτα αφέθηκες
στ' ουρανού τη φλογερή αγκαλιά.
Βαρύ το τίμημα που πρέπει τώρα
να πληρώσεις, άμυαλη κόρη!
Οργίζεται ο Νεφεληγερέτης Δίας
για την ατίμωση αυτή.
Με αστροπελέκια ηλεκτροφόρα
τον Ουρανό μαστιγώνει.
Θρηνεί η βροχή... τη ντροπή να σβήσει θέλει.
Κρουσταλλένιοι χείμαρροι τα δάκρυα της
τη γη καταποντίζουν.
Και ενώ αυτά στην κατοικία των Θεών, συμβαίνουν...
οι άνθρωποι στη γη
το κρίμα της βροχής, ξεπλένουν.
Κλαίει η βροχή... και πλημμυρίζουν
δρόμοι, σπίτια, μαγαζιά...
Κλαίει ο ουρανός... και ξεχειλίζουν
οι χείμαρροι στις ρεματιές.
Της φύσης τα στοιχεία, μαίνονται.
Τίποτα δε μένει ορθό,
στην Οργή του Θεού μπροστά...
Κατασκευές χάρτινες οι πόλεις...
Και οι άνθρωποι της γης
με δέος, το βλέμμα
στο Θεό υψώνουν.
Έχουν και αυτοί κάποιο χρέος
για το βιασμό της φύσης, να ξοφλήσουν...
«Η φύση εκδικείται» , λένε με επίγνωση...
«Ο Θεός μας Βαρέθηκε», αιφνίδια συνειδητοποιούν.
Σωρεία τα αν... και οι ευθύνες....
Η ελπίδα θρυμματίζεται...
Δάκρυ η βροχή
στα μάτια του Ουρανού!
<<Με λένε… Βροχή!>> , φωνάζει!

_

γράφει η  Άννα Μαρία Ζαγοριανού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Λυρική και έξυπνη η ποιητική σας ματιά…

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Δάκρυ η βροχή
    στα μάτια του Ουρανού!
    <> , φωνάζει!”

    Ρομαντικό και δυναμικό μαζί, πλημμυρισμένο εικόνες και βροχή!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου