Είναι λυτρωτική η βροχή την άνοιξη

Οι στάλες της καθάριες και αγνές

Ξεπλένουν την ασκήμια του καιρού

Στέκουν απαλά στα πέταλα των λουλουδιών

Κινούν μαζί τους στα πρώτα τους βήματα

Αφουγκράζονται τη γη και τη χαϊδεύουν

Σκύβουν σεμνά να μερώσουν τις ρίζες μέσα στο χώμα

Είναι τόσο όμορφη η βροχή την άνοιξη

Στέκει σιμά στη φύση αδελφικά

Να δώσει εκείνη τους καρπούς της απλόχερα

Να ανταμειφτεί ο μόχθος του ανθρώπου με την αγάπη της

Να ανθίσουν τα χαμόγελα

Να απλωθούν τα χέρια σε αγκαλιά

Να ριζώσει βαθιά ο σπόρος της αγάπης

Δώσε μου το χέρι σου να λουστούμε τις σταγόνες της

Καλωσόρισέ με σε ετούτο το γλυκό συναπάντημα

Σαν να ήμουν εκείνη που με λένε βροχή

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!