Με μια βαλίτσα

15.03.2016

old_suitcase

Η μέρα δεν έχει χαράξει ακόμη μα έχω σηκωθεί από ώρα. Δεν άντεχα να μείνω άλλο στο κρεβάτι. Πώς θα μπορούσα άλλωστε όταν ξέρω πως από σήμερα η ζωή μου θα αλλάξει;

Η βαλίτσα μου στέκεται πλάι στην πόρτα και σε άλλη περίπτωση θα σήμαινε πως πάμε ταξίδι. Έτσι είναι και τώρα, με τη διαφορά πως φεύγω μόνος.

Ο χρόνος κυλάει μα ακόμη δε βρίσκω το κουράγιο για να φύγω. Στέκομαι μπροστά στο παράθυρο και χαζεύω τη θέα από το σπίτι μας. Δε με πειράζει που είναι σκοτάδι. Η εικόνα της γειτονιάς μου είναι τόσο οικεία που μπορώ να θυμηθώ με κάθε λεπτομέρεια την όψη της απέναντι ατημέλητης πολυκατοικίας. Άλλωστε είναι τόσο στενός ο δρόμος που μας χωρίζει που νομίζεις πως με ένα σάλτο θα τη φτάσεις. Λίγο πιο κάτω είναι το περίπτερο που αγοράζω την εφημερίδα μου ενώ στο βάθος το παρατημένο πάρκο που συνηθίζουν να παίζουν τα παιδιά μου. Ομολογώ πως ποτέ δεν μου άρεσε να μένω εδώ μα τώρα όλα φαντάζουν πιο όμορφα.

Τα παιδιά μου κοιμούνται ακόμη. Δυο άγγελοι σε αντικριστά κρεβάτια ονειρεύονται και εγώ χαϊδεύω τα μαλλάκια τους. Εύχομαι να μην νομίσουν πως τα εγκατέλειψα. Μήπως θα έπρεπε να τα ξυπνήσω; Να ακούσουν πάλι πως τα λατρεύω και πως δε φεύγω για πάντα. Καλύτερα όχι. Ας μείνει η εικόνα που έκλεισαν χθες στην ψυχούλα τους. Τον πατέρα τους χαμογελαστό και όχι κάποιον με δάκρυα στα μάτια.

Σηκώνω την αποσκευή, είναι τόσο ελαφριά. Δεν έχω πάρει πολλά πράγματα, μάλλον δεν αντέχω άλλο βάρος. Αρκετό έχω ήδη μέσα μου για την απόφαση που πήρα. Εκείνο που φρόντισα να πάρω οπωσδήποτε μαζί μου είναι μια φωτογραφία. Η γυναίκα μου χαμογελαστή κρατάει -μωρό τότε- το μικρό μας αγγελούδι ενώ το μεγαλύτερο κάθεται στο ποδηλατάκι του. Εγώ τους είχα τραβήξει τότε που είχαμε πάει εκδρομή. Τότε που ήμασταν ευτυχισμένοι.

Λίγο πριν ανοίξω την πόρτα, νιώθω ένα άγγιγμα στο μπράτσο μου. Γυρίζω και βλέπω τη Σοφία. Το ύφος της με καρφώνει. Δε μου μιλά και αυτό με βολεύει απίστευτα. Οι αποχαιρετισμοί είναι το χειρότερό μου.

Βγαίνω στον δρόμο. Σε λίγο θα ξημερώσει, κι απ' όσο μπορώ να διακρίνω, η μέρα θα είναι λαμπερή. Έτσι είναι σ' αυτή τη χώρα, ακόμη και τον Ιανουάριο υπάρχει περίπτωση να απολαύσουμε ένα μεσημέρι με λιακάδα. Μόνο που το σημερινό, εγώ δε θα προλάβω να το δω.

Περπατώ και πίσω μου σέρνω τη βαλίτσα. Έχω φυλάξει τις προσδοκίες μου εκεί μέσα αλλά και την υπομονή μέχρι να έρθει η ώρα που θα μπορέσω να δω ξανά την οικογένειά μου. Ποιος να μου το ‘λεγε πως όταν άκουγα τις ιστορίες του παππού μου για την ξενιτιά θα ερχόταν η μέρα που θα το ζούσα κι εγώ; Εύχομαι μόνο να τα καταφέρω όπως κι εκείνος, που μπόρεσε να στήσει μια καλύτερη ζωή εκεί στα ξένα για τους αγαπημένους του. Το μόνο που επιζητώ είναι να έρθει η στιγμή που πάλι θα τους φωτογραφίσω χαμογελαστούς. Δε θα είναι το ίδιο, το ξέρω. Εδώ είναι η πατρίδα μας και η ψυχή μας εδώ θα τριγυρνάει. Μακάρι να μπορούσα να πάρω την ομορφιά αυτού του τόπου μαζί μου, μα πώς να χωρέσει ο ήλιος στη βαλίτσα;

 

_

γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

18 σχόλια

18 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Στη βαλίτσα μπορεί ο ήλιος να μη χωράει. Όμως στην καρδιά και την ψυχή τουδεν μπορεί; Ας τον βάλει εκεί για να τον κραταέι όρθιο.

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Δε θα είναι το ίδιο, Λένα μου… Την καλησπέρα μου.

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Άχχχ αυτός ο ήλιος! Ευχαριστώ για το όμορφο κείμενο!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Εγώ ευχαριστώ που σας άρεσε! 🙂

      Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Ο ήλιος δε βολεύεται σε μια βαλίτσα, αλήθεια. Μα φαίνεται πως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Και η ιστορία που περιγράφεις γνώριμη, οικεία και πονάει. Άλλη μια ιστορία που γράφει η ζωή κι εσύ μας τη μεταφέρεις όμορφα. Καλό σου βράδυ Έλενα!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ Χριστίνα για το όμορφο σχόλιο. Καλή συνέχεια να έχεις!

      Απάντηση
  4. Πόπη Κλειδαρά

    Μια εικόνα της εποχής μας που μας προκαλεί μεγάλη θλίψη… Πολύ καλό κείμενο. Καλό βράδυ!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ Πόπη. Όντως προκαλεί θλίψη… Όμορφη συνέχεια!

      Απάντηση
  5. Μάχη Τζουγανάκη

    Μια ιστορία που λίγο πολύ όλοι μας έχουμε ζήσει πλέον από κάποιον κοντινό μας. Την ώρα αυτή που σου γράφω κάποιος κάπου ετοιμάζει μια τέτοια βαλίτσα. Και αυτό από μόνο του είναι ιδιαιτέρως θλιβερό. Όμως ευτυχώς τα όνειρα χωράνε σε βαλίτσα. Το ίδιο και η ελπίδα. Πιάνει μικρό χώρο στα μπαγκάζια και μεγάλο στην καρδιά. Καλό σου βράδυ Έλενα

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Έχει γίνει πλέον τόσο συνηθισμένο… Λες και ταξιδέψαμε πίσω στον χρόνο και ζούμε τις ίδιες στιγμές ως κοινωνία.
      Καλησπέρα Μάχη

      Απάντηση
  6. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    …….. μα πώς να χωρέσει ο ήλιος στη βαλίτσα;…..
    Μια τέποια βαλίτσα που δεν χωρούσε τον ήλιο πήραν και οι δικοί μου άγγελοι πριν τρία χρόνια… Μα ευτυχώς γύρισαν…Πολύ νωρίς… Τους έλειπε ο ήλιος… Και τον ξαναβρήκαν…
    Πόσο με άγγιξε η ιστορία σου! Μπράβο Έλενα!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Χαίρομαι πολύ που σας άγγιξε. Και χαίρομαι ακόμη περισσότερο που ξαναγύρισαν τόσο γρήγορα κοντά σας! Καλό βράδυ.

      Απάντηση
  7. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Οι αποχαιρετισμοί είναι το χειρότερό μου”

    Πάντα μελαγχολικοί και πάντα επώδυνοι – είτε βραχείας είτε μακράς διάρκειας… ιδίως όταν παραφυλάει η θλίψη και η οργή της άδικης, της αναγκαστικής αναχώρησης.
    Πολύ στοχαστικό κι ευαίσθητο,Έλενα!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ για το όμορφο σχόλιο! Την καλημέρα μου!

      Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ Άννα μου. Να έχεις μια όμορφη μέρα!

      Απάντηση
  8. Σοφία Ντούπη

    Πολύ όμορφη η ιστορία σου Έλενα…Και η αλήθεια είναι ότι η πέννα σου, δεν μ’ άγγιξε απλά… μου έξυσε και κάποιες παλιές πληγές… μεγάλωσα χωρίς τους γονείς μου που έφυγαν στα πέντε μου μετανάστες! Οπότε… και ξέρω από πρώτο χέρι πόσο και τι… τους έλλειψε… αλλά και πόσο μου έλλειψαν. Όμορφα γραμμένη η υπέροχη ιστορία σου!!! Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ Σοφία για τα όμορφα λόγια σου… Η αλήθεια είναι πως κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε μέλος της δικής μου οικογένειας. Σκεφτόμουν κάποια λόγια του ενώ έγραφα το κείμενο…
      Καλό βράδυ εύχομαι!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου