Με ποιο κλειδί

17.04.2014

 

Με μια αρμαθιά από κλειδιά

σφιχτά στη χούφτα να κρατά

με το σκοτάδι να πυκνώνει

στη φυλακή κοντοζυγώνει.

Μα η κλειδαριά

τόσο παλιά είναι τώρα πια

κι έχει σκουριάσει

από τα αναφιλητά.

Έχει ματώσει από τη λήθη

στεγνώσαν πάνω της

όλα τα δάκρυα

κι όλοι οι λυγμοί

που πότισαν τη σιδεριά

από τόσα πλήθη.

Και μένει ασάλευτη δεν τρίζει

μήτε ο αέρας δεν την τριγυρίζει.

Φραγμένη στέκει… Ξεχασμένη…

Απ’ τα κλειδιά της προδομένη.

Μια αρμαθιά  τόσο μπλεγμένη

να την κρατά σφιχτά στη χούφτα

μα ούτε ένα κλειδί δεν μπαίνει.

Κι ο πόνος εκεί σαν φυλακή

στη σκουριασμένη κλειδαριά

για πάντα μένει

 

της Άννας Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφια

    Καταπληκτικό,..άραγε με ποιο κλειδί να ξεκλειδώνουν τα βάθη της ψυχης;;;

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευχαριστώ πολύ Σοφία!!!Εμείς τα κλειδώνουμε και τα ξεκλειδώνουμε…..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου