Με μια αρμαθιά από κλειδιά

σφιχτά στη χούφτα να κρατά

με το σκοτάδι να πυκνώνει

στη φυλακή κοντοζυγώνει.

Μα η κλειδαριά

τόσο παλιά είναι τώρα πια

κι έχει σκουριάσει

από τα αναφιλητά.

Έχει ματώσει από τη λήθη

στεγνώσαν πάνω της

όλα τα δάκρυα

κι όλοι οι λυγμοί

που πότισαν τη σιδεριά

από τόσα πλήθη.

Και μένει ασάλευτη δεν τρίζει

μήτε ο αέρας δεν την τριγυρίζει.

Φραγμένη στέκει… Ξεχασμένη…

Απ’ τα κλειδιά της προδομένη.

Μια αρμαθιά  τόσο μπλεγμένη

να την κρατά σφιχτά στη χούφτα

μα ούτε ένα κλειδί δεν μπαίνει.

Κι ο πόνος εκεί σαν φυλακή

στη σκουριασμένη κλειδαριά

για πάντα μένει

 

της Άννας Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!