Μη με ρωτάς

από πού έρχομαι

ούτε και που πηγαίνω.

Το βλέμμα μου μόνο

κάνει δρασκελιές.

Τα βήματά μου,

που γυρεύω κάπου αλλού

να με οδηγήσουν

ακόμα περιμένω.

Μη με ρωτάς

γιατί σωπαίνω

γιατί λίγο λίγο

μετράω το κάθε μου λεπτό

σα να αργοπεθαίνω.

Γιατί τα λόγια μου

τα ζυγίζω προσεκτικά

και τα διαλέγω.

Τι είμαι τελικά

δεν έχω απάντηση να δώσω.

Μη με ρωτάς λοιπόν

να ξέρεις δεν μπορώ

το σκοτάδι μου να καταδώσω.

Μη με ρωτάς

τι έχω στο μυαλό.

Μην προσπαθείς

τα μαράζια μου

να τα κατανοήσεις.

Οι σκέψεις μου σκοτώνουν.

Άσε να τις γνωρίζω

μοναχά εγώ.

Άσε καλύτερα να μην μιλώ.

Αυτό, που τώρα θέλω να πω

Ποιος ξέρει;

Ίσως κάποτε

χρησιμοποιηθεί εναντίον μου.

Δώσε μου καλύτερα φωτιά

στις στάχτες μου

να σιγοκαίει το μυστικό.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!