Μη μιλάς

Δημοσίευση: 25.08.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Μη μιλάς

Μη μιλάς μην τολμάς

μια χαρά βράζεις στο σιωπηλό σου το ζουμί 

και αγκομαχάς

τι θέλεις τώρα και πας και τα χαλάς.

 

Τι έχεις λέει;; αντιρρήσεις, διαφωνίες;;

ναι μας έχεις και αφραγκίες.

 

Γι αυτό κάτσε εκεί καλά

με τα ξεροκόμματα

που τα πετούν τα αφεντικά

για να κρατούν τα στόματα κλειστά.

 

Κι αν σου δόθηκε η ευκαιρία

δύο πανάθεμα κι όχι μόνο μία

στον αγύριστο να πάνε

κοίτα αυτοί δεν σε ξεχνάνε

και θα λάβεις και "εύφημη μνεία"

γιατί την έκανες τουμπέκα

μη σου φύγει το "αλά μπρατσέτα".

 

Έτσι νόμιζες καημένε κι έδωσες κι άλλη ευκαιρία 

τη φυλακή σου να επεκτείνουν

κι εκεί μέσα να σε κλείνουν.

 

Αν τολμάς πες τους το τώρα

πως ήρθε και για σένα η ώρα

να μιλήσεις, να φωνάξεις

μια και δυο να τους πατάξεις

πρόσεξε μόνο τι θα πεις ...

είναι ανοιχτά τα σύνορα της φυλακής......

 

_

της Άννας Ρουμελιώτη

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Τα σύνορα της φυλακής είναι ανοιχτά, ποιος όμως κατάφερε να κάνει φυλακή το μυαλό; Να το κλείσει σε σύνορα; Να χτίσει τοίχους γύρω του;
    Κανείς και ποτέ.
    Εξαιρετικό Άννα, μπράβο.

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Όσες κι αν χτίζουν φυλακές ο νους θα δραπετεύει ….. τουλάχιστον αυτό… σε ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη!

    Απάντηση
  3. Ειρηνη Σ.

    γροθια στο στομαχι !!!!!!!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευχαριστώ πολύ Ειρήνη Σ.!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου