Μη μιλάς

25.08.2014

 

 

Μη μιλάς

Μη μιλάς μην τολμάς

μια χαρά βράζεις στο σιωπηλό σου το ζουμί 

και αγκομαχάς

τι θέλεις τώρα και πας και τα χαλάς.

 

Τι έχεις λέει;; αντιρρήσεις, διαφωνίες;;

ναι μας έχεις και αφραγκίες.

 

Γι αυτό κάτσε εκεί καλά

με τα ξεροκόμματα

που τα πετούν τα αφεντικά

για να κρατούν τα στόματα κλειστά.

 

Κι αν σου δόθηκε η ευκαιρία

δύο πανάθεμα κι όχι μόνο μία

στον αγύριστο να πάνε

κοίτα αυτοί δεν σε ξεχνάνε

και θα λάβεις και "εύφημη μνεία"

γιατί την έκανες τουμπέκα

μη σου φύγει το "αλά μπρατσέτα".

 

Έτσι νόμιζες καημένε κι έδωσες κι άλλη ευκαιρία 

τη φυλακή σου να επεκτείνουν

κι εκεί μέσα να σε κλείνουν.

 

Αν τολμάς πες τους το τώρα

πως ήρθε και για σένα η ώρα

να μιλήσεις, να φωνάξεις

μια και δυο να τους πατάξεις

πρόσεξε μόνο τι θα πεις ...

είναι ανοιχτά τα σύνορα της φυλακής......

 

_

της Άννας Ρουμελιώτη

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βαγγέλης Τσερεμέγκλης

    Τα σύνορα της φυλακής είναι ανοιχτά, ποιος όμως κατάφερε να κάνει φυλακή το μυαλό; Να το κλείσει σε σύνορα; Να χτίσει τοίχους γύρω του;
    Κανείς και ποτέ.
    Εξαιρετικό Άννα, μπράβο.

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Όσες κι αν χτίζουν φυλακές ο νους θα δραπετεύει ….. τουλάχιστον αυτό… σε ευχαριστώ πολύ Βαγγέλη!

    Απάντηση
  3. Ειρηνη Σ.

    γροθια στο στομαχι !!!!!!!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Ευχαριστώ πολύ Ειρήνη Σ.!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου