Στο γκρίζο ξοδεύτηκε η Άνοιξη

μονάχα παπαρούνες λιγοστές ξέφυγαν απ’ τον κανόνα

και της προσφέρανε το κόκκινο τα πικραμένα χείλη της

να βάψει ένα χαμόγελο χαράς ν’ ανθίσει

στο βιότοπο των λουλουδιών

εκεί που η λύπη εξόριστη στην πέτρα,

στην ξερολιθιά κοιτάει να ξαποστάσει

απ’ την πολλή αχορταγιά της πίκρας και του πόνου

που φύτρωσε ζιζάνιο στους κόλπους των ανθρώπων. 

Ξοδεύτηκαν των εργατών τα μπράτσα ξεχερσώνοντας

 το άγονο χωράφι

 Μα μια ήταν η έγνοια τους: τις παπαρούνες

μη χαλάσουν!

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή