σκουριασμένες λιμνοθάλασσες

χορεύουν σ’ ένα μουχλιασμένο λιμάνι

θίασος γυμνός

από ξεχασμένα μπορντέλα

που ισορροπούν σε άδεια ποτήρια

μπόμπας φτηνής και νοθευμένου έρωτα

στ’ ασπρόμαυρο λιβάδι

της πορνείας

 

…ποτίζω την αισιοδοξία με αλκοόλ,

αφιονίζω κάθε μου κύτταρο,

πριν προλάβουν να μ’ αποκοιμίσουν οι οθόνες…

…τα όνειρα δεν κοιμούνται πια,

σε ξενύχτια αλκοολούχα

ξεχνούν της μέρας τις αυταπάτες…

… σιδερένια σκηνή

με ξύλινη κουρτίνα

τα αίματα στραγγίζει,

οι πόνοι κολυμπούν

σε προσευχές γεμάτες αλκοόλ,

μαρκαρισμένο δέρμα

στης μετανάστευσης το βυρσοδεψείο...

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!