Της νιότης το κορμί τυλίγει η ομορφιά

με δύναμη και χάρη καλπάζει, κατακτά. Αδίστακτος ο χρόνος θέτει σ’ αυτήν

φραγμό γρανάζια της φθοράς ρυθμίζουν τον παλμό.

 

Τα κύτταρα του άνθους γιορτάζουν μια φορά,

ανάλγητο το γήρας τα ρίχνει στη φωτιά.

Μάταιος ο αγώνας να αλλάξεις τη φορά,

που έχει χαράξει η φύση στου κάλλους την τροχιά.

 

Μονόδρομος το τούνελ στης δύσης τη σκιά, μια ομορφιά που σβήνει και πίσω

δε γυρνά, σκυτάλη στη σοφία δίνει μα στην ψυχή τη μοναξιά

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!