Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;
Ό,τι σε καταβαραθρώνει
Ως επί το πλείστον
Απαντάς.

Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα και τους ανθρώπους, συμβαίνει η ζωή και οι τρόποι της να εξακολουθούν να υπάρχουν.

Άβυσσος
Που τρώει
Τις αντιστάσεις;

Αυτή είναι μια σημείωση
Και δεν υπάρχει νομίζω τίποτα πιο σημαντικό.

Ανακυκλώνω στο σημείο αυτό την τέχνη της πρόσληψης. Βγαίνω από το σκοτάδι, αν ήμουν ποτέ σε αυτό, μπαίνω στις πράσινες σκιές μαζί με το μπλε φως του ήλιου, διατρέχω πολλούς κινδύνους που το γράφω αυτό, ανεβαίνω στην ένταση της πλήξης, στη μεγάλη πρακτική ανυπαρξία. Χρονοβόρο και ψυχοφθόρο άθλημα η πλήξη.

Η ζωή και οι τρόποι της να εξακολουθούν να υπάρχουν;

Φτάνω στις καμπύλες του παρόντος
Εξαντλημένος
Κατέχω
Τις φωτεινές, δυναμικές αποκρούσεις
Κλεμμένες από τους υποκριτές, τους φαύλους.

Εγώ
Τραβώ από αλλού
Τραβώ για αλλού.

Άβυσσος
Που τρώει
Τις αντιστάσεις;

Αυτή είναι μια σημείωση
Και δεν υπάρχει νομίζω τίποτα πιο σημαντικό.

_ 

γράφει ο Μιχάλης Κατσιγιάννης