Select Page

Μια στάλα αίμα…

Μια στάλα αίμα…

 

 

 

Στάχτη που αναπολεί τη ζεστασιά
δίπλα στο κούτσουρο
τα απομεινάρια της κοιτώ
και οι αναμνήσεις
έρχονται καταπάνω μου
σαν κοφτερά σπαθιά
για να μου σκίσουν το μυαλό.
Το παραπέτασμα τότε
κι εγώ απομακρύνω
αποφασίζω πια να δω.
Και βλέπω τις σκιές των περασμένων
μορφή τεράτων πως έχουν αποκτήσει
και είναι λαμπαδιασμένη
σαν τη φωτιά η κραυγή τους
στους τοίχους μοιρολόι έχουν σκορπίσει.
Και βλέπω τα φαντάσματα
απ΄τα κομμένα ρόδα
το ξεραμένο αίμα τους
να μου προσφέρουν
δώρο και ανταμοιβή.
Πως το λησμόνησα εγώ
ότι κρατούσα το μαχαίρι;
Πως το λησμόνησα έτσι γρήγορα
το χέρι το δικό μου ήτανε
που έφερε τη σφαγή.
Και βλέπω τις σκιές
που όλο και πυκνώνουν
με του θανάτου τη μορφή
έρχονται και ανταμώνουν.
Κόκκινα ρόδα ήτανε
και στόλιζαν περίτεχνα τον κήπο.
μια στάλα αίμα κατακόκκινο
απ΄της καρδιάς τον τελευταίο χτύπο.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

12 Σχόλια

  1. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    ΝΑ που ανταμώνουμε πάλι .Τούτη τη φορά με τον δικό σου περίτεχνο τρόπο,
    Καλημέρα Άννα

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Πολύτιμα σχόλια για μένα τα λόγια σου Λένα!!Πολλα ευχαριστώ!!Καλό βράδυ!!

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Πως το λησμόνησα εγώ ότι κρατούσα το μαχαίρι;
    Πως το λησμόνησα έτσι γρήγορα το χέρι το δικό μου ήτανε
    που έφερε τη σφαγή…

    πάρα πολύ δυνατοί οι στίχοι σου Αννα…

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Όχι όμως τόσο δυνατοί ώστε να μπορεσω να λησμονήσω. Σε ευχαριστώ πολύ Μάχη μου!Καλό βράδυ

      Απάντηση
  3. Μιχάλης

    Μπράβο Άννα,υπέροχοι οι στίχοι σου. Οσονούπω θα σου στείλω και τα δικά μου ποιήματα για να μου πεις τη γνώμη σου.

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Σε ευχαριστώ πολύ Μιχάλη μου!Περιμένω πως και πως 🙂

      Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα μου πολύ δυνατό το ποίημα σου!!!!
    Εύγε!!!

    Δεν σου κρύβω πως ανατρίχιασα!!!

    Καλό βράδυ!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Ελένη μου χίλια ευχαριστώ αν εισαι καλά 🙂

      Απάντηση
  5. Σοφια

    Αννα , καθε στιχος μια εικονα μαγικη!!! Υπεροχο ,πολυ δυνατο ποιημα ολο νοημα ,συγκλονιστικο!!

    Απάντηση
    • Άννα Ρουμελιώτη

      Αγαπημένη μου Σοφία σε ευχαριστώ πολύ πολύ!! 🙂

      Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Πολύ όμορφο . Και διαισθάνομαι ότι η επίγνωση που φέρει, πάντα θα στολίζει σα ρόδο τον κήπο ….. έστω και στον τελευταίο χτύπο.
    Φιλικά Λία Ράμου

    Απάντηση
  7. Άννα Ρουμελιώτη

    Τι όμορφο σχόλιο Λία!!!Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!