Μια συνήθεια, της Ελένης Βαρδαξόγλου

11.03.2016

kiss_sunset

Καθώς άγγιζα τα χείλη του

για τελευταία φορά

Καθώς χανόμουν στο βυθό των ματιών του

Ποσό ήθελα να φωνάξω «μείνε»

Εδώ ανήκεις

Κι όπου είναι η αγκαλιά μου

 

Καθώς έπλεκα τα δάχτυλά μου στα μαλλιά του

Καθώς έστρεφε μακριά το βλέμμα

Ήθελα να ψιθυρίσω «είμαι εδώ»

Μου λείπεις τόσο.

Πονάω να σε κοιτάζω.

 

Δεν θα του συγχωρήσω ποτέ

Το ποσό επιδέξια με έκανε να τον αγαπήσω

Τόσο που η ζωή μου να μοιάζει πια άδεια

Τόσο που να μην ξέρω ποια ήμουν πριν

Και τι θα γίνω από ‘δω και πέρα

Έμαθα να ζω γι’ αυτόν και ξέχασα εμένα

 

Είναι η συνήθεια που με σκοτώνει

Είναι η μορφή σου που με στοιχειώνει

Που δεν μ' αφήνει να προχωρήσω

Που με αναγκάζει να σ' αγαπήσω

 

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μαρία Κ.

    Άγγιγμα ψυχής….πιο έρωτας πεθαίνεις!!!
    Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου