Μια συνήθεια, της Ελένης Βαρδαξόγλου

Δημοσίευση: 11.03.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

kiss_sunset

Καθώς άγγιζα τα χείλη του

για τελευταία φορά

Καθώς χανόμουν στο βυθό των ματιών του

Ποσό ήθελα να φωνάξω «μείνε»

Εδώ ανήκεις

Κι όπου είναι η αγκαλιά μου

 

Καθώς έπλεκα τα δάχτυλά μου στα μαλλιά του

Καθώς έστρεφε μακριά το βλέμμα

Ήθελα να ψιθυρίσω «είμαι εδώ»

Μου λείπεις τόσο.

Πονάω να σε κοιτάζω.

 

Δεν θα του συγχωρήσω ποτέ

Το ποσό επιδέξια με έκανε να τον αγαπήσω

Τόσο που η ζωή μου να μοιάζει πια άδεια

Τόσο που να μην ξέρω ποια ήμουν πριν

Και τι θα γίνω από ‘δω και πέρα

Έμαθα να ζω γι’ αυτόν και ξέχασα εμένα

 

Είναι η συνήθεια που με σκοτώνει

Είναι η μορφή σου που με στοιχειώνει

Που δεν μ' αφήνει να προχωρήσω

Που με αναγκάζει να σ' αγαπήσω

 

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1-1-3

1-1-3

Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση Την...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μαρία Κ.

    Άγγιγμα ψυχής….πιο έρωτας πεθαίνεις!!!
    Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου