Select Page

Μια χούφτα πέταλα…

Μια χούφτα πέταλα…

road_petals

 

 

Το παρακάτω κείμενο είναι με αγάπη αφιερωμένο στο Σύλλογο Προεδρικής Φρουράς  "ΣΕΠΦ Ο Εύζων" για την ευζωνική ματιά όλων όσων τον στελεχώνουν στη δύσκολη εποχή που διανύουμε, επιμένοντας να στηρίζουν με περηφάνια τις ελληνικές μας αξίες...

  

Το ταξί σταμάτησε έξω από τα ανθοπωλεία της Βασιλίσσης Σοφίας. Άνοιξη και τα χρώματα στα μαγαζιά ανθίζανε δίπλα από τον τσαρουχόδρομο. Ένα ζευγάρι Ευζώνων έκανε την αλλαγή. Οι χτύποι από τα τσαρούχια τους κάνανε ηχώ μέσα στο μεσημέρι.

Η Κατερίνα, νέα στο ταξί, τους κοίταζε μαγνητισμένη. Σαν πέρασαν απ’ έξω από τα ανθοπωλεία, ένας γέρος, λεβεντόκορμος παρά τα χρόνια του, κάθισε με τα χέρια κολλημένα στον κορμό του, σε προσοχή και στητός. Αμίλητος κοίταζε ψηλά στον ουρανό και άφηνε χώρο στα παλληκάρια να περάσουν. Μονάχα κάτι κόκκινα πέταλα έπεσαν από την ανθοδέσμη που κρατούσε που αναποδογύρισε για να κολλήσει τα χέρια στο σώμα του.

Καθώς περνούσε και ο δεύτερος Εύζωνας από δίπλα του, σα να υπήρξε φευγαλέα ένας καθρέφτης μπροστά του, ένιωσε πως τον είδε να φορά εκείνος τη στολή. Θες η γωνία της ματιάς της, θες η συγκίνηση από τον πατριωτικό ήχο, θες η κούραση μιας και οδηγούσε από τα μεσάνυχτα και έκλεινε δωδεκάωρο, κανείς δεν ξέρει.

Σαν πέρασε το ζευγάρι μαζί με το δεκανέα αλλαγής, ο γέρος έσκυψε και έπιασε τα πέταλα που είχανε πατηθεί από τα τσαρούχια. Ένα ένα τα έβαλε προσεκτικά στην παλάμη του. Τα φίλησε και τα έβαλε στην τσέπη του. Η Κατερίνα τον κοίταζε με τα μάτια γουρλωμένα. Μπροστά της είχε έναν άνθρωπο σίγουρα ξεχωριστό. Η ιστορία γραφόταν στην πλάτη του, στο σκύψιμο αυτό, σε τούτο το φιλί.

Περπάτησε με το ένα πόδι να μην υπακούει βαστώντας ένα μπαστούνι να τον βοηθά και έφτασε κοντά της.

-Ελεύθερη; της είπε έχοντας σκύψει όσο μπορούσε στο παράθυρο για να τη δει.

-Ναι ελάτε ελάτε, του είπε και σηκώθηκε από τη θέση της

Ο κύριος άνοιξε την πίσω πόρτα και ετοιμαζόταν να μπει. Η Κατερίνα τον πλησίασε και του την έκλεισε.

-Όχι εδώ, του είπε χαμογελώντας ζεστά. Μπροστά, μαζί μου να τα λέμε πιο εύκολα

-Ό,τι πει η όμορφη κοπέλα, είπε και εκείνος ανταποδίδοντας το χαμόγελό της με ένα όμορφα γερασμένο δικό του.

Η Κατερίνα ξανακάθισε στο ταξί, τον βοήθησε να δέσει τη ζώνη του και ξεκίνησε να οδηγεί.

-Πού πάμε; του είπε γλυκά

-Στον Ευαγγελισμό, είπε χαμηλόφωνα.

-Α, θα κάνουμε μεγάλο δρόμο, του είπε γελώντας προσπαθώντας να τον κάνει να χαμογελάσει πάλι. Διέκρινε μια εσωτερική αγωνία και ήξερε πώς είναι οι άνθρωποι που ζητάνε κούρσες σε νοσοκομεία. Αν εξαιρέσεις τα μαιευτήρια, όλες οι υπόλοιπες κούρσες έχουνε ένα κρυμμένο ή ένα φανερό αναστεναγμό.

- Δε με βαστούν τα πόδια μου να περπατήσω ως εκεί. Αστείο κοπέλα μου. Τα δικά μου πόδια. Κάποτε τούτα τα πόδια και τι δεν έκαναν. Μα τώρα δυο τετράγωνα παραπάνω και χρειάζομαι κάποιον να με πάει με τέσσερις ρόδες. Θα μου πεις αφού δεν έχω και δύο ρόδες να τις σέρνω αλλά μονάχα ετούτο το μπαστούνι καλά είμαι, είπε και αναστέναξε με ανακούφιση.

- Μια χαρά είστε, μια χαρά. Ούτε εγώ δε μπορώ τώρα μετά από 12 ώρες οδήγησης να το περπατήσω, του είπε και τον έκανε να γελάσει.

-Ε, λοιπόν τόσα χρόνια σε ταξί, πρώτη φορά έπεσα σε γυναίκα, είπε και την κοίταξε.

Η Κατερίνα ένιωθε τη ματιά του και χαμογελούσε ασυναίσθητα.

-Πού να δείτε τον πατέρα μου πώς έκανε όταν του είπα ότι θα γίνω ταξιτζού. Για αυτά σε σπουδάσαμε; Μου έλεγε. Μα πατέρα του έλεγα για αυτά που με σπουδάσατε δε βρίσκω δουλειά. Δεν είναι ντροπή. Κι ύστερα ξέρω όλη την Αθήνα. Εσύ μου έλεγες ότι είμαι ο χάρτης σου. Ανένδοτος στην αρχή. Φοβόταν να σας πω την αλήθεια. Τόσα άκουγε. Και τώρα όταν είμαι βραδινή, με παίρνει κάθε λίγο και λιγάκι τηλέφωνο. Βρίσκει χίλιες δικαιολογίες. Πότε ότι χάλασε το πλυντήριο, πότε το ψυγείο, πότε ότι κάτι έπαθε η μάνα μου. Το ξέρω. Και κάνω πως δεν καταλαβαίνω.

-Είσαι καλό κορίτσι. Και γενναίο, της είπε σχεδόν πατρικά

-Σας ευχαριστώ. Είναι αδιακρισία να ρωτήσω ποιος ο λόγος που πάτε στον Ευαγγελισμό; είπε δειλά

-Η δική μου ανησυχία, είναι εκεί μέσα καιρό τώρα. Η γυναίκα μου. Πεθαίνει. Το ξέρουμε. Το δεχτήκαμε. Μα τούτο που ακόμα δε δέχομαι είναι ότι πρέπει να ξοδεύεται έτσι ο χρόνος μαζί της. Με σωληνάκια, φάρμακα, ρόμπες και τηλεοράσεις με χαζοπρογράμματα.

Η Κατερίνα δυσκολεύτηκε να μείνει ψύχραιμη. Το ταξί είχε ήδη φτάσει στον Ευαγγελισμό μα έκανε στροφή στα στενά. Δε θα τον άφηνε αμέσως. Και δε θα τον χρέωνε τίποτα. Σα μυστική συμφωνία και των δύο άρχισε τους γύρους στην Αθήνα έτσι όπως είχε μάθει από μικρή να βλέπει και να αγαπά την Αθήνα.

-Ήσασταν Εύζωνας;

-Ναι… πού το κατάλαβες; τη ρώτησε έκπληκτος

-Σας είδα πώς σταθήκατε όταν περάσανε οι τσολιάδες από δίπλα σας. Είχα καιρό να δω κάποιον να δείχνει τέτοιο σεβασμό. Συνήθως βλέπω τον κόσμο να προσπαθεί να περπατήσει παράλληλα μαζί τους, να τραβήξει φωτογραφίες και το χειρότερο βλέπω αρκετούς που δε σταματάνε καν, βουτηγμένοι σε μια καθημερινότητα στεγνή. Αυτή η απάθεια με θλίβει περισσότερο. Αυτή η αποδοχή της κατάστασής μας…, είπε ξεφυσώντας.

-Μην τους κακολογείς τους ανθρώπους κορίτσι μου. Πονάνε. Πονάω και εγώ μαζί τους. Εγώ κάποτε πολέμησα για να μην πονάνε όλοι αυτοί. Και τώρα βλέπω πόσο μάταιοι ήταν οι αγώνες μας. Πόσο πίσω γύρισε το ρολόι της Ιστορίας. Μετράμε πάλι τα κουκιά, το ρύζι, τη ζάχαρη. Κουμπωνόμαστε πάλι. Και γεμίζουμε πληγές.

Η Κατερίνα έστριβε κοντά στα στενά της Πλάκας κάνοντας μικρές παρανομίες. Φτάνοντας κοντά στο λουτρό των Αέρηδων σταμάτησε το αυτοκίνητο. Ο ήλιος το έλουζε φτιάχνοντας πανέμορφους χρωματισμούς στην πέτρα. Κι οι δυο τους παρέμειναν σιωπηλοί, κοιτάζοντας την όμορφη θέα.

Ύστερα ο γέρος, έβαλε το χέρι του στο δικό της και την κοίταξε στα μάτια με την πεντάγλυκια γκριζαρισμένη του ματιά

-Έμαθα να στέκω με τιμή δίπλα από ένα Μνημείο που δεν είχε συγκεκριμένο όνομα. Έμαθα να δέχομαι οποιαδήποτε τιμωρία για εκείνο. Αγάπησα τον Εθνικό μας ύμνο. Μούδιαζα και μουδιάζω με αυτό τον ήχο. Έμαθα να κοιτάζω μακριά και να μη δίνω σημασία σε ό,τι συνέβαινε εκεί που στεκόμουν. Έκανα συζητήσεις ακόμα και με το Θεό. Και τώρα κάνω. Έτσι να μάθεις και εσύ να προχωράς. Να κοιτάς πιο μακριά. Να βάζεις ένα σημάδι στο μέλλον και να μην το αφήνεις από τη ματιά σου. Στα χέρια σας βρίσκεται ολόκληρη η Ιστορία. Στη ματιά τη δική σου, όσο κι αν σου φαίνεται αστείο καταγράφεται μια σειρά από επιλογές. Καμιά φορά μας φαίνεται βουνό όλο ετούτο που περνάμε. Βαλτώνουμε. Πενθούμε ίσως. Να, σαν κι εμένα που πενθώ πριν καν φορέσω τα μαύρα. Μα είμαι προετοιμασμένος. Έμαθα να είμαι προετοιμασμένος. Εκπαιδεύτηκα για να είμαι προετοιμασμένος. Και ξέρω ακόμα και τώρα, ότι υπάρχει ένας Παράδεισος που θα κοιτάζει και πάλι μακριά η ματιά μου μέχρι να κλείσει, που θα έχω την αγάπη μου και πάλι αγκαλιά, χωρίς σωληνάκια και ενέσεις. Έτσι να βλέπεις και εσύ τη χώρα σου. Τη χώρα μας. Χωρίς σωληνάκια και ενέσεις. Να καρτεράς εκείνον τον Παράδεισο. Να τον φτιάχνεις!

Η Κατερίνα βουρκωμένη ξαναέβαλε μπρος. Έφτασε στον Ευαγγελισμό μέσα σε λίγα λεπτά. Με μία λεπτή κίνηση του πίεσε το χέρι στην τσέπη σαν ετοιμαζόταν να βγάλει το πορτοφόλι. Τότε, εκείνος γελαστός και δακρυσμένος, έβγαλε από την τσέπη του τα πέταλα και της τα έβαλε στην παλάμη της. Άνοιξε την πόρτα, σηκώθηκε, ίσιωσε το σακάκι του, κράτησε όρθια την πολύτιμη ανθοδέσμη του και έδωσε φόρα με το μπαστούνι του. Μια στιγμή μόνο γύρισε πίσω και την κοίταξε, χαρίζοντάς της ένα χαμόγελο γλυκό.

Η κούρσα τελείωσε. Η βάρδια τελείωσε. Δεν τελείωσαν όμως όλα. Και εκείνα που φαίνονταν πως είχαν τελειώσει. Έβαλε τα πέταλα κάτω από το μαξιλάρι της. Για να ονειρευτεί έναν καλύτερο κόσμο. Να τον ποθήσει. Να τον φτιάξει. Και χαμογέλασε… 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

19 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Μαχη μου…….. Με αγγιξε η ιστορια σου και με συγκινησε….. Να εισαι καλα

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Συναισθηματικά φορτισμένο με αλήθειες πικρές της Ιστορίας του Έθνους με αναμνήσεις και με Ευζώνους αμ χωρίς ευζώνους λογιέται γιορτή;(Αλλά και χωρίς γιορτή. Και απορώ πώς και δεν το είχες αγγίξει ποτέ το θέμα τούτο).
    Διάβαζα και Θαρρείς εσένα έβλεπα στο τιμόνι του ταξίΤόσο μα τόσο Μάχη η κοπέλα .
    Χρόνια πολλά στην Πατρίδα.

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Ναι…τι να πω; Δεν έχω λόγια!!! Υπέροχο, μαγικό γεμάτο απο την περηφάνια ενός παλαιότερου κόσμου. Χαίρομαι που τα κουβαλάς μέσα σου… που τα μοιράζεσαι μαζί μας… και που έχω την τιμή να είσαι φίλη μου!!!

    Απάντηση
  4. Στέλλα Λυμούρη

    Δάκρυσα…αβίαστα. Μπράβο Μάχη!!!

    Απάντηση
  5. Πόπη Κλειδαρά

    Πολύ συγκινητικό. Χίλια μπράβο Μάχη!

    Απάντηση
  6. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μπράβο Μάχη για την όμορφη ιστορία. Πολύ συγκινητική, τα μηνύματα ξεχειλίζουν από κάθε αράδα…

    Απάντηση
  7. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πές μου αν θέλεις…Πώς μπορείς…με τις χορδές να παίζεις…
    να βγάζεις θεία μουσική με του μυαλού τις σκέψεις?
    Πώς κάνεις πράγματα απλά να γίνονται σπουδαία…
    και τη ζωή τη μίζερη…με μιας…να βλέπω ωραία?
    Ο γέροντας που μολογάς είδος * για πραστασία… αφού….
    ΣΤΟ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΕΒΕΝΤΙΑ…λίγοι δίνουν αξία!!!!
    ΜΠΡΑΒΟ , ΜΑΧΗ!!!!!

    Απάντηση
  8. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Συγγνώμη που παρεμβαίνω αλλά θα ήθελα και από δω να δώσουμε συγχαρητήρια στη Χρυσούλα που είναι μεταξύ των πρώτων στον διαγωνισμό ποίησης τα αποτελέσματα του οποίου μας ανακοίνωσε ο Θεόφιλος

    Απάντηση
  9. Ρούλα Κόζη

    Ενα μεγαλο μπραβο ξανα,Μαχη! Η γραφη σου ειναι ιδιαιτερη,ξεχωριστη και παντα εχει να περασει ενα μηνυμα!Εδω περασε πολλα:να μη το βαζουμε κατω,να χαμογελαμε παντα,να ειμαστε αισιοδοξοι,να ειμαστε περηφανοι,να μη λησμοναμε,να παλευουμε για τα ιδανικα και τις αξιες μας,τοσο σε προσωπικο οσο και σε εθνικο επιπεδο!Συνεχισε ετσι!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ρούλα μου έγραψες όσα ήθελα να πω…και αυτό με γεμίζει. Μόνο ένα αμήν θα συμπληρώσω για όλους εμάς σε όσα ανέφερες.

      Καλή σου μέρα.
      Πάρε μια κρητική ανάσα και για μένα..στο υπέροχο μέρος που μένεις,… αχ..

      Απάντηση
  10. whitedwarf4

    Όσο το διάβαζα, ένιωθα πως κάθε λέξη αγγίζει τη ψυχή μου με ένα ιδιαίτερα μοναδικό τρόπο.. . Μπράβο κοριτσάκι!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      😀
      για χίλιους λόγους θα σε ευχαριστώ κάθε φορά…

      Καλημέρααααααααααααααααααααααααααα

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!