τοβιβλίο.net με πολύ μεγάλη χαρά υποδέχεται τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο και το εξαιρετικό φίλμ που φέρει τη σκηνοθετική του υπογραφή “Μικρές Χαρές”. Μικρές χαρές που έχουμε την τάση να ξεχνάμε και να μην τους δίνουμε την πρέπουσα αξία και σημασία οι οποίες όμως είναι τόσο πολύτιμες και σημαντικές για την ίδια μας τη ζωή. Ένα ξεχωριστό δείγμα της φιλμογραφίας του Κωνσταντίνου Πιλάβιου που έκανε κυριολεκτικά το γύρο του κόσμου δια του διαδικτύου και πέρα από τα βραβεία απέσπασε κι εξαίσιες κριτικές από απλούς και όχι μόνο ανθρώπους.
τοβιβλίο.net
Ρολόι. Ένα ρολόι έχει δώδεκα νούμερα, έχει έναν ωροδείκτη κι ένα λεπτοδείκτη. Κι εκείνο το λεπτό δείκτη που γυρίζει ακατάπαυστα και δείχνει το ένα δευτερόλεπτο πίσω από το άλλο. Κι όμως κανένας δεν του δίνει τη σημασία που πρέπει. Το μάτι του ανθρώπου πέφτει στο μικρό και χοντρό δείκτη που δείχνει την ώρα κι αμέσως μετά στον άλλο, εκείνον που δείχνει τα λεπτά. Και σταματά εκεί, το μάτι φεύγει από το ρολόι και κοιτάζει αλλού, κάπου μακριά ή κάπου κοντά, πάντως όχι στο δείκτη με τα δευτερόλεπτα!
Ζωή. Η ζωή έχει αρχή και τέλος. Κανείς δε θυμάται την αρχή ούτε μπορεί να βιώσει το τέλος. Η ζωή είναι απλώς το ενδιάμεσο των δυο άκρων. Έχει στιγμές καλές και στιγμές άσχημες. Έχει χαμόγελο αλλά και δάκρυ, χαρά και πόνο. Είναι και μερικές στιγμές αδιάφορες, άλλες πάλι είναι έντονες κι άλλες μαγικές. Όλες όμως είναι στιγμές. Μικρές στιγμές!
Άνθρωπος. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να περιγραφεί, είναι πολυσύνθετος κι απρόβλεπτος. Κάποιες φορές είναι καλός κι άλλες είναι κακός. Κάποτε επιλέγει να ακολουθήσει τον ένα δρόμο και κάποτε τον άλλο. Υπάρχουν και χρονικά σημεία που επιλέγει να μην είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι απλώς ‘παρών’. Πότε αγαπάει και πότε μισεί. Μπορεί να γίνει αρωγός αλλά δυνάστης συνάμα. Κι όλα αυτά μέσα στη ζωή. Και σχεδόν ποτέ δεν είναι ο ίδιος για πάντα. Σαν το ποτάμι, από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο αλλάζει και δεν είναι ποτέ ίδιος. Μέσα στο μικρό αυτό διάστημα του χρόνου είναι ικανός για το μεγαλύτερο καλό ή και το αντίθετο. Γι’ αυτό και το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι οι στιγμές, είναι εκείνο το μικρό κομματάκι του χρόνου που δείχνει ο ασήμαντος δείκτης του ρολογιού που επιδεικτικά περιφρονούμε. Κι όμως, οι μικρές στιγμές, οι μικρές χαρές είναι αυτές που δίνουν χρώμα στη ζωή μας. Κι αν τις γεμίσουμε με Αγάπη τότε ο λεπτοδείκτης κι ο ωροδείκτης δε θα έχει πια καμία σημασία για τη ζωή μας…
Ο Κωνσταντίνος Πιλάβιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Παράλληλα με το λύκειο το οποίο τελείωσε στο Brockwood Park School στην Αγγλία, σπούδασε σκηνοθέτης και μοντέρ κινηματογράφου. Τελείωσε τις σπουδές του στην Αθήνα στο τμήμα κινηματογράφου του New York College. Ως σκηνοθέτης έχει γυρίσει πάνω 13 ταινίες μικρού μήκους, αρκετά ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά. Το 2005 Ίδρυσε την εταιρεία MovieTeller films η οποία ασχολείται με κάνει παραγωγή σε ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά για το Internet. Ζει στην Αθήνα όπου και εργάζεται ως Σκηνοθέτης και Ραδιοφωνικός Παραγωγός.
Φιλμογραφία:
2001 The 14th Tick
2002 Tο Πέλμα του Πίθηκα
2004 Kony
2006 Δόγμα#150: Περπατώντας
2006 The Series (7 shorts)
2007 Τι είναι αυτό;
2008 Μικρές Χαρές
2011 Fatherly Love
Αγαπημένη μου ταινία του ΝΠ το “Τι είναι αυτό;” Ηθελα να την είχα δει όσο ζουσε η μητέρα μου…. Μου δίδαξε πολλά μιά τόσο μικρή ταινία. Τον θαυμάζω τον ΝΠ!
@Μαίρη, του ΚΠ (Κωνσταντίνου Πιλάβιου) θες να πεις 🙂
Με την ιδιότητα της “σχολιάστριας” και όχι της μητέρας ή της art director της ταινίας, θα σχολιάσω το αφιέρωμα στη δουλειά του Κωνσταντίνου…
Κατ’ αρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Κώστα Θερμογιάννη για το όμορφο κείμενο που συνοδεύει τη ταινία, “Μικρές χαρές” και τοβιβλίο.net για το αφιέρωμα στη δουλειά του Κωνσταντίνου και να διηγηθώ μια σκηνή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων…
Φανταστείτε το εσωτερικό ενός σπιτιού που συνήθως παραχωρείται για τα γυρίσματα, το οποίο η art-Director (δλδ η ίδια!) πρέπει να το διαμορφώσει σύμφωνα με τις οδηγίες του σκηνοθέτη (γιου της!) και φυσικά χωρίς αντιρρήσεις… και φανταστείτε και ένα συνεργείο από καμιά δεκαπενταριά “μαντράχαλους”, οπερατέρ, βοηθοί, μακιγιέρ, φωτιστές, καμέραμεν κλπ, στριμωγμένους κάπου… και ξαφνικά ν’ ακούγεται: “Μαμά σου είπα δέκα φορές πως δεν θέλω αυτό τον καναπέ εκεί και το πουλόβερ του ηθοποιού δεν γράφει καλά στη κάμερα, βάλε κάτι άλλο”…
Και εγώ για να τον “εκδικηθώ” ν’ απαντώ: “Ναι νινί μου”!
(Είναι ο μικρότερος μου γιος, άρα το νινί μου!)
Στεφανία, οι ευχές πρέπει να πάνε όλες στον Κωνσταντίνο για την εξαιρετική και ποιοτική δουλειά του. Και για το γεγονός ότι είχε… τη μαμά του πάνω από το κεφάλι του και χωρίς να αποσπαστεί η προσοχή του δημιούργησε κάτι τόσο όμορφο.
τοβιβλίο.net περιμένει και τις δικές σου δημιουργίες για να τις παρουσιάσει…
Πώς τα κατάφερε αυτό το μικρό φιλμάκι σε μόλις 4 και κάτι λεπτά να με κάνει να γελάσω, να κλάψω, ν’ αναρωτηθώ, να μετανιώσω αλλά και να μη μετανιώσω, να σιωπήσω αλλά και να πω ΄΄μπράβο ωραίο΄΄, να υποθέσω η δύναμη της τέχνης…
Ήμουν εκεί σε κάθε σκηνή. Σε κάθε χαμόγελο, σε κάθε σταγόνα του νερού σε κάθε φύσημα του αέρα, σε κάθε άγγιγμα αγαπημένο, σε κάθε βλέμμα τρυφερό, σε κάθε ζουζούνι εκεί γύρω, στις νότες της μουσικής, στην φωνή του αφηγητή στο ηλιοβασίλεμα. Ήμουν εκεί δίπλα στο μπαστούνι.
Να χαίρονται το “νινί” τους.
Να χαιρόμαστε για την τις επιλογές του Κώστα του Θεεμογιάννη.
Εξαιρετικό! ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!! Δεν υπάρχει άλλη λέξη να το χαρακτηρίσει – κι αν ψάξω να τη βρω, φοβάμαι πως θα το αδικήσω! Πολλά πολλά συγχαρητήρια στον δημιουργό του, Κωνσταντινο Πιλάβιο, σε όλους τους συντελεστές καθώς και στην μητέρα του, την αφανή ηρωίδα πίσω από τις κουρτίνες!
Επισημαίνω ένα κομμάτι από το κείμενο της εισήγησης, που είναι και δική μου Αρχή Ζωής!
“το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι οι στιγμές, είναι εκείνο το μικρό κομματάκι του χρόνου που δείχνει ο ασήμαντος δείκτης του ρολογιού που επιδεικτικά περιφρονούμε. Κι όμως, οι μικρές στιγμές, οι μικρές χαρές είναι αυτές που δίνουν χρώμα στη ζωή μας. Κι αν τις γεμίσουμε με Αγάπη τότε ο λεπτοδείκτης κι ο ωροδείκτης δε θα έχει πια καμία σημασία για τη ζωή μας…”