Ο Παύλος Βασιλόπουλος μπροστά στο έργο του
Η ζωγραφική πάντοτε αποτελούσε μια φωτεινή χαραμάδα διαφυγής από την πεζή καθημερινότητα, μια μικρή αλλά ουσιαστική δίοδος όπου η δημιουργία, η αυτοέκφραση και η αίσθηση της ολοκλήρωσης βρίσκουν χώρο να ανασάνουν. Κι αυτή η πολύτιμη ανάσα του ζωγράφου μετουσιώνεται σε ανάσα πολλών ανθρώπων. Από την απλή αισθητική συγκίνηση μέχρι την περιπλάνηση της φαντασίας, κι από την προσωπική αναζήτηση μέχρι την ανατροπή των συνηθισμένων προτύπων, η ζωγραφική γίνεται ένας τρόπος να βλέπει ο άνθρωπος τον κόσμο αλλιώς, άρα για να βλέπει κανείς και τον εαυτό του αλλιώς.
Τα παιδιά, περισσότερο από όλους, όταν ζωγραφίζουν έχουν αυτή την αθώα τόλμη να αφήνουν τη φαντασία τους εντελώς ελεύθερη κι απαλλαγμένη από φυσικούς περιορισμούς να ρέει αφθόνως από τα πινέλα τους στον κόσμο του αισθητού. Ανάμεσα σ’ αυτά τα χαρισματικά παιδιά, ο Παύλος Βασιλόπουλος, ένας μαθητής Γυμνασίου της Λαμίας, που κουβαλάει εκείνη τη σπάνια ευαισθησία των ανθρώπων που παρατηρούν πριν μιλήσουν δημιουργεί ξεχωριστές εικόνες και τις χαρίζει απλόχερα στους γύρω του. Ένα παιδί που δεν περιορίζεται στα όρια του μέσου, αλλά τα υπερβαίνει χωρίς κατ’ ανάγκη να το επιδιώκει, απλώς επειδή έτσι βλέπει τον κόσμο. Επειδή έτσι βλέπει τον δικό του κόσμο. Με μια εσωτερική βεβαιότητα ήρεμη και χωρίς εξάρσεις, χωρίς να απαιτήσει τίποτα άλλο παρά την άδεια των καθηγητών του, κατάφερε να μεταμορφώσει έναν άδειο, ψυχρό τοίχο του σχολείου του σε κάτι ζωντανό. Μια εικόνα στην οποία τα ιδιαίτερα και μη επαναλαμβανόμενα σχέδια, σαν σκέψεις που βρίσκουν ρυθμό, συνθέτουν ένα ξεχωριστό σύνολο. Ο θεατής αντιλαμβάνεται με την πρώτη ματιά ότι η ζωγραφική για τον Παύλο δεν είναι απλώς μια τέχνη, είναι η δυνατή φωνή του, είναι ο τρόπος του να μιλάει χωρίς να χρειάζεται τις λέξεις. Καμία λέξη…
Κάπου εκεί, ανάμεσα στα υπέροχα σχέδια και στις μοναδικές γραμμές, υπάρχει και η διακριτική παρουσία της καθηγήτριας των Εικαστικών κας Μαντοπούλου αλλά και της Διευθύντριας του 5ου Γυμνασίου Λαμίας κας Ρήγα, που είδαν αυτό που οι περισσότεροι προσπερνούν, το ταλέντο ενός παιδιού που ζητούσε χώρο για να εκφραστεί. Και με τη δική τους ευαισθησία, του έδωσαν το χώρο και τον χρόνο ώστε να μπορέσει να εκφραστεί. Μια μικρή πράξη εκ μέρους τους, θα έλεγε κανείς, κι όμως, τέτοιες μικρές πράξεις αλλάζουν τον κόσμο ενός παιδιού.
Λεπτομέρειες
Όλοι εμείς οι υπόλοιποι, οι άνθρωποι που ζούμε στην ίδια κοινωνία με τον Παύλο Βασιλόπουλο, έχουμε μια σοβαρή υποχρέωση, να στεκόμαστε υπεύθυνα μπροστά σε τέτοιες στιγμές, σε τέτοιες προσπάθειες και όχι μόνο να τις καμαρώνουμε αλλά να τις μελετάμε και να τις υποστηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Να βλέπουμε μέσα από την τέχνη των παιδιών τις λεπτές αποχρώσεις της ψυχής τους, αυτές που γεννούν κάτι νέο κάθε φορά. Γιατί η τέχνη, όταν είναι αληθινή όπως αυτή του Παύλου, μοιάζει με ηφαίστειο, σιωπηλό απ’ έξω μα γεμάτο ζωή από μέσα. Και είναι πράγματι αξιοθαύμαστο πώς ένα μικρό παιδί, σε μια μικρή πόλη όπως η Λαμία, κατάφερε να ξεχωρίσει όχι επειδή το επιδίωξε, αλλά επειδή απλώς ήταν ο εαυτός του. Η τέχνη του μας καλεί να ξανασκεφτούμε τι σημαίνει ζωγραφική και, ίσως, τι σημαίνει να βλέπουμε τον κόσμο με καθαρό βλέμμα, χωρίς φόβο, χωρίς βιασύνη, με εκείνη τη γαλήνια επιμονή που έχουν μόνο οι δημιουργοί όπως ο Παύλος… Γιατί δεν φώτισε μόνο το σχολείο του, φώτισε ολόκληρη την κοινωνία μας!
Γεωργία Τζιουβάρα
Κώστας Θερμογιάννης
Η τέχνη για να ανθίσει, χρειάζεται εκτός από ευαίσθητους δημιουργούς, το φιλότεχνο κοινό. Η Ελληνική Πολιτεία φρόντισε να εξαφανίσει την αισθητική παιδεία από το Λύκειο, σκεπτόμενη ίσως ότι ως τόπος που “γέννησε τον πολιτισμό”, δεν χρειάζεται άλλο πολιτισμό. Σ’αυτή την κρίσιμη λοιπόν ηλικιακή περίοδο που οι νέοι άνθρωποι δοκιμάζουν και δοκιμάζονται, που αγωνιούν να βρουν νόημα για τη ζωή τους, τους στερείται το πιο γόνιμο, το πιο δημιουργικό, το πιο επιδραστικό, το πιο ουσιαστικό για την κριτική τους σκέψη μέσο διαπαιδαγώγησης: η αισθητική καλλιέργεια.