Γδέρνω το κορμί μου απόψε με το μαχαίρι κατάσαρκα
προσπερνώ επιδέξια τις φλέβες που με θρέφουν
Το αίμα σκορπίζω στο κενό να κοκκινίσει η νύχτα μου
ματωμένος ας γίνει ο ουρανός των πραγμάτων μου
Εούτον τον ανώριμο φλοιό της ζωής με ευκολία ξελεπιάζω
Ξεκορμίζω τις σκέψεις τα όχι τα μη τα επειδή
τα πρέπει τα καθόλου τα τόσα χαμένα ερωτηματικά
Κομματιασμένος ο εαυτός πάντα μέσα του γυρνούσε τα λόγια
Ενοχικές οι συνήθειες κι αγιάτρευτες οι σιωπές
Πάντα επέστρεφε στη θηλιά και κρεμιόταν σαν εγκληματίας
καταδικάζοντας τη φωνή του με θανατική ποινή
Είμαι η πένα εκείνη η δειλή που δεν έγραψε ακόμα θαρρετά
μια ιστορία που να της ταιριάζει και μια που να τη χωρά
Άφηνε πάντα στην εξιστόρηση το και το μετά το γιατί
Αμαρτωλές οι συνήθειες αγιάτρευτός κι ο  πόνος
Δε του χρωστάω τίποτα του κόσμου πάλλεται η ψυχή
μα σα ζητιάνα εκλιπαρώ με χέρι απλωμένο και δειλό
την αγάπη που μου στέρησαν στη χούφτα να κρατήσω για λίγο
Στη νύχτα αυτή στυγερός δολοφόνος αργά και βασανιστικά
το δέρμα εκείνο το αρεστό -ναι- το βολικό μου δέρμα
με το μαχαίρι θα αφαιρέσω με κίνηση επαγγελματική
Ας φεγγοβολά απόψε κατακόκκινη η καρδιά σαν πλανήτης
δραπετεύοντας γενναία από το πεθαμένο μου σώμα
κι ας με συγχωρέσει η νύχτα η αστραφτερή
ας δώσει άφεση η νύχτα η στοργική η σπλαχνική
για όλους τους μικρούς μου άνευρους θανάτους…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!