Μικροπράγματα

Δημοσίευση: 25.05.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Είναι αργά μου τελειώσαν ο καφές και τα τσιγάρα.

Μην μαζέψεις τις στάχτες ούτε τα κατακάθια

άστα να βρουν χώρο να ξαποστάσουν στην ψυχή μου.

Καιρό τώρα μου το ζητούν κι εγώ αρνιέμαι.

Μα ήρθε η ώρα άστα να φωλιάσουν σε εκείνη την άκρη,

που με τόση φροντίδα τους έχω ετοιμάσει.

Έχουν κι αυτά δικαίωμα να ζουν μαζί μου

είναι ένα τέλος μέσα στο τέλος μου.

Γιατί…. ξέρεις… εγώ ταξίδεψα πριν πολλά χρόνια

για να βρω το φως....... όταν έφτασα τελικά….

εκείνο είχε πάψει να με περιμένει.

Κι έτσι έμεινα να μαζεύω μικροπράγματα

στο σκοτάδι μου και να τα παρηγορώ.

 

της Άννας Ρουμελιώτη

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφια

    Κι έτσι έμεινα να μαζεύω μικροπράγματα
    στο σκοτάδι μου και να τα παρηγορώ.
    Ένας τόσος δα στίχος με τόσο βαθύ νόημα!!!!!!!!!!!
    Πολύ καλό Άννα , μπράβο!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Αννα Ρουμελιώτη

    Σε ευχαριστώ αγαπημένη μου Σοφία!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου