Δώσε μου την αλήθεια σου
δώσε μου μια στάλα
από το φως του φεγγαριού
στα παγωμένα χέρια μου
τη ζεστασιά να στάξει.
Σε μια γωνιά σου απάνεμη
να τρέξω και να σταθώ
και να ξεχάσω για λίγο έστω
πως σκίστηκε η ψυχή μου
σε κομμάτια χίλια δυο.
Να γείρω δίπλα σου
νύχτα φιλόξενη
νύχτα παρήγορη
που δεν ρωτάς
που δεν μετράς
γιατί τόσο καλά
εσύ μονάχα το γνωρίζεις
πόσο πολύ πονάω
την κάθε μέρα με ψέμματα
αριθμητά να την βαστάω
και να μην με συγχωρώ...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!