Μοναξιά

23.08.2014

 

 

Όταν η μοναξιά γίνεται αφόρητη
έτοιμη να σε πλακώσει σαν βράχος
οι τοίχοι μοιάζουν σαν κελιά, πέφτουν επάνω σου.
Ο αέρας σου κόβει την πνοή
σου στερεί τη μυρωδιά, η σιγή νεκρώνει τα πάντα.
Μιλάς με τον εαυτό σου
σκέψεις άσχημες πνίγουν την ύπαρξή σου
η ανάσα σου γεμίζει το στήθος, με πόνο, με καημό.
Οι νύχτες μεγαλώνουν και οι βροντές στα παραθύρια
γίνονται έντονες.
Ήχοι, τριξίματα βουβά, τραντάζουν τη γαλήνη σου
όλα τα χρώματα του καμβά γίνονται γκρίζα.
Οι φόβοι ζωντανεύουν και οι μνήμες κιτρινισμένες
μέσα στο χρόνο, συννεφιές.
Το δρομολόγιο της θλίψης έχει πορεία
γεμάτο τρομαχτικά ταξίδια.
Οι ψίθυροι στο σκοτάδι, ζωντανεύουν φτιάχνουν παραμύθια.
Και το μυαλό ασυνάρτητο, εκεί να πονά.
Ναι κάπου εκεί, αναζητάς τον εαυτό σου
προσπαθώντας να βγεις από το τούνελ της καταστροφής.
Ναι κάπου εκεί ξυπνάς, ανοίγεις τα παράθυρα
να μπει φως, καθαρός αέρας, ρουφάς τον ήλιο και τραγουδάς.
Αποκτάς ελπίδα κι όλα φαντάζουν ζωντανά
αποκτούν χρώμα.
Γιατί είσαι άνθρωπος και η καρδιά είναι η σωτηρία σου
το τραγούδι η ορμή σου
και η συντροφιά το εισιτήριο για τη ζωή.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Ναι κάπου εκεί, αναζητάς τον εαυτό σου…”
    Ο μόνος που, θες δε θες, σε συντροφεύει διαχρονικά – για καλό ή για κακό…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου