Μοναξιά

23.08.2014

 

 

Όταν η μοναξιά γίνεται αφόρητη
έτοιμη να σε πλακώσει σαν βράχος
οι τοίχοι μοιάζουν σαν κελιά, πέφτουν επάνω σου.
Ο αέρας σου κόβει την πνοή
σου στερεί τη μυρωδιά, η σιγή νεκρώνει τα πάντα.
Μιλάς με τον εαυτό σου
σκέψεις άσχημες πνίγουν την ύπαρξή σου
η ανάσα σου γεμίζει το στήθος, με πόνο, με καημό.
Οι νύχτες μεγαλώνουν και οι βροντές στα παραθύρια
γίνονται έντονες.
Ήχοι, τριξίματα βουβά, τραντάζουν τη γαλήνη σου
όλα τα χρώματα του καμβά γίνονται γκρίζα.
Οι φόβοι ζωντανεύουν και οι μνήμες κιτρινισμένες
μέσα στο χρόνο, συννεφιές.
Το δρομολόγιο της θλίψης έχει πορεία
γεμάτο τρομαχτικά ταξίδια.
Οι ψίθυροι στο σκοτάδι, ζωντανεύουν φτιάχνουν παραμύθια.
Και το μυαλό ασυνάρτητο, εκεί να πονά.
Ναι κάπου εκεί, αναζητάς τον εαυτό σου
προσπαθώντας να βγεις από το τούνελ της καταστροφής.
Ναι κάπου εκεί ξυπνάς, ανοίγεις τα παράθυρα
να μπει φως, καθαρός αέρας, ρουφάς τον ήλιο και τραγουδάς.
Αποκτάς ελπίδα κι όλα φαντάζουν ζωντανά
αποκτούν χρώμα.
Γιατί είσαι άνθρωπος και η καρδιά είναι η σωτηρία σου
το τραγούδι η ορμή σου
και η συντροφιά το εισιτήριο για τη ζωή.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το όνειρο

Το όνειρο

Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε. Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου. Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια ανέμελα, στη σιωπή. Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα. Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει κι  ομορφαίνει, την ίδια...

Χωρίς Τίτλο

Χωρίς Τίτλο

Στα βάθη του ωκεανού στο υγρό έρεβος της λήθης τα μάτια σου αχτίδα μάταια μια προσευχή χωρίς πίστη Στη μέση της ερήμου άμμος σε κλεψύδρα αέναη για γνώση στερνή διψάσαμε όμως τώρα τα χείλη κολλήσανε Στην πανύψηλη κορυφή η μοναξιά σκληρός παγετώνας για να κρατηθούμε...

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Οι παραισθήσεις της ερήμου

Ήρθα στον κόσμο Έλληνας και ανδρώθηκα ως Κρήτας Στους ώμους γιγάντων μάταια έκατσα Τώρα στην έρημο εξόριστος θυμάμαι τις αισθήσεις Τόπος που δεν μυρίζεις γιασεμί χώμα βρεγμένο ζωντανό τη ρετσινιά των πεύκων και αγέρα καθάριο, δροσερό τόπος άγνωστος είναι αυτός ο τόπος...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Ναι κάπου εκεί, αναζητάς τον εαυτό σου…”
    Ο μόνος που, θες δε θες, σε συντροφεύει διαχρονικά – για καλό ή για κακό…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου